adjectivethird-declension two-termination adjective
ignōrābilis
ignōrābilis (neuter ignōrābile, adverb ignōrābiliter)
Classical[ɪŋ.noːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iɲ.ɲoˈraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationunknown
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōrābilis | ignōrābilis | ignōrābile |
| genitive | ignōrābilis | ignōrābilis | ignōrābilis |
| dative | ignōrābilī | ignōrābilī | ignōrābilī |
| accusative | ignōrābilem | ignōrābilem | ignōrābile |
| ablative | ignōrābilī | ignōrābilī | ignōrābilī |
| vocative | ignōrābilis | ignōrābilis | ignōrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōrābilēs | ignōrābilēs | ignōrābilia |
| genitive | ignōrābilium | ignōrābilium | ignōrābilium |
| dative | ignōrābilibus | ignōrābilibus | ignōrābilibus |
| accusative | ignōrābilīs ignōrābilēs | ignōrābilīs ignōrābilēs | ignōrābilia |
| ablative | ignōrābilibus | ignōrābilibus | ignōrābilibus |
| vocative | ignōrābilēs | ignōrābilēs | ignōrābilia |
ignōrābĭlis, e, adj. ignoro,
I. unknown (rare but class.): separare, quod levius, facilius, non ignorabile, non fortuitum, non necessarium fuerit, * Cic. Inv. 2, 32, 99:
libri litteris ignorabilibus praenotati, App. M. 11, p. 268: alterum illud ignorabilius obscuriusque est, Gell. 9, 12, 4 (Plaut. Ps. 2, 1, 18, false reading for ignobilis).— * Adv.: ignōrābĭlĭter, in an unknown manner: laminae ignorabiliter litteratae, i. e. covered with unknown characters, App. M. 3, p. 137, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īgnōrābilis e, adj.
ignoro, unknown.
Origins
Proto-Indo-European *ǵneh₃-der. Latin ignōrō Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin ignōrābilis From ignōrō (“to not know”) + -bilis.