LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

ignōrābilis

ignōrābilis (neuter ignōrābile, adverb ignōrābiliter)
Classical[ɪŋ.noːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iɲ.ɲoˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationunknown

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōrābilisignōrābilisignōrābile
genitiveignōrābilisignōrābilisignōrābilis
dativeignōrābilīignōrābilīignōrābilī
accusativeignōrābilemignōrābilemignōrābile
ablativeignōrābilīignōrābilīignōrābilī
vocativeignōrābilisignōrābilisignōrābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōrābilēsignōrābilēsignōrābilia
genitiveignōrābiliumignōrābiliumignōrābilium
dativeignōrābilibusignōrābilibusignōrābilibus
accusativeignōrābilīs
ignōrābilēs
ignōrābilīs
ignōrābilēs
ignōrābilia
ablativeignōrābilibusignōrābilibusignōrābilibus
vocativeignōrābilēsignōrābilēsignōrābilia

ignōrābĭlis, e, adj. ignoro,
I. unknown (rare but class.): separare, quod levius, facilius, non ignorabile, non fortuitum, non necessarium fuerit, * Cic. Inv. 2, 32, 99: libri litteris ignorabilibus praenotati, App. M. 11, p. 268: alterum illud ignorabilius obscuriusque est, Gell. 9, 12, 4 (Plaut. Ps. 2, 1, 18, false reading for ignobilis).— * Adv.: ignōrābĭlĭter, in an unknown manner: laminae ignorabiliter litteratae, i. e. covered with unknown characters, App. M. 3, p. 137, 6.

Origins

Proto-Indo-European *ǵneh₃-der. Latin ignōrō Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin ignōrābilis From ignōrō (“to not know”) + -bilis.

Quick answers

What does ignōrābilis mean in Latin?
ignōrābilis, a adjective, means “unknown”.
How do you pronounce ignōrābilis?
In classical Latin, [ɪŋ.noːˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲ.ɲoˈraː.bi.lis].