LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuterthird declension

murmur

murmur n (genitive murmuris)
Classical[ˈmʊr.mʊr]Ecclesiastical[ˈmur.mur]

Meaning

  1. neutermurmur, murmuring
    At īnfēlīcibus servīs movēre labra nē in hōc quidem ut loquantur, licet; virgā murmur omne compescitur, [...].(The slaves who must stand near the master at dinnertime:) Meanwhile, the miserable slaves aren’t even allowed to move their lips to speak. Every murmur is silenced by a rod.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 47.3
  2. neuterhumming, roaring, rumbling, growling, grumbling
    Illī indignantēs magnō cum murmure montis circum claustra fremunt; [...].Those [stormwinds] resenting [their confinement]: With a mighty rumbling of the mountain all around, [against] locked gates they rage. (Evocative word-sounds convey fantastical noises caused by trapped winds: the alliteration of repeated “m’s” for menacing rumbling, and onomatopoeia using hard “c’s” to personify angry winds clanging their cages.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.55–56
  3. neuterrushing, crashing

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sonus multōrum simul loquentium
murmur -uris (n) — in Metamorphoses I, ch. 2, 21

Declension

declension
formsingularplural
nominativemurmurmurmura
genitivemurmurismurmurum
dativemurmurīmurmuribus
accusativemurmurmurmura
ablativemurmuremurmuribus
vocativemurmurmurmura

murmur, ŭris, n. (m.: murmur fit verus, Varr. ap. Non. 214, 14) [Sanscr. marmara, susurrus, murmur, and the Greek μορμύρω and μυρμύρω],
I. a murmur, murmuring; a humming, roaring, growling, grumbling; a rushing, crashing, etc. (class.; syn.: fremitus, strepitus, fragor, stridor, susurrus): murmur populi, Liv. 45, 1: serpitque per agmina murmur. Verg. A. 12, 239: quanto porrexit murmure panem, Juv. 5, 67.—Of prayer, a low, indistinct tone: quos ubi placavit precibus et murmure longo, Ov. M. 7, 251; Juv. 10, 290.—Of the humming of bees: strepit omnis murmure campus, Verg. A. 6, 709.—Of the roar of a lion, Mart. 8, 55, 1; of the tiger: tigridis Hyrcanae jejunum murmur, Stat. Th. 12, 170.—Of inanimate things, a murmur, roar, rushing, crashing, crash, rumbling: nam et odor urbanitatis, et mollitudo humanitatis, et murmur maris, et dulcedo orationis sunt ducta a ceteris sensibus, Cic. de Or. 3, 40, 161: dare, to roar, Lucr. 6, 142: magno misceri murmure caelum, Verg. A. 4, 160: ventosum, the rushing wind, id. E. 9, 58.—Of thunder: exanimes primo murmure caeli, Juv. 13, 224.—Of a volcanic mountain: Aetnaei verticis, Suet. Calig. 51.—Of an earthquake, a roaring, rumbling: praecedit sonus, alias murmuri similis, alias mugitibus, aut clamori humano, armorumve pulsantium fragori, Plin. 2, 80, 82, § 193.—Of wind-instruments: cornuum, the sound, Hor. C. 2, 1, 17: inflati buxi, of the tibia, Ov. M. 14, 537: aurium, a singing in the ears, Plin. 28, 7, 21, § 75 (Jahn, animalia).—Trop.: contemnere murmura famae, Prop. 2, 5, 29; of a muttering, rebellious murmur: contra Dominum, Vulg. Exod. 16, 7; id. Act. 6, 1.

Origins

From Proto-Indo-European *mormur-, *mur- (“to mutter”). Reduplication points to imitative, onomatopoeic origin of the root. Cognate with Sanskrit मर्मर (marmara, “rustling sound, murmur”), Ancient Greek μορμύρω (mormúrō, “to roar, boil”), Lithuanian mùrmėti (“to mutter, murmur, babble”), Old High German murmurōn, murmulōn (“to mumble, murmur”), Old Norse murra (“to grumble, mumble”), Old Armenian մռմռամ (mṙmṙam).

Descendants
  • Englishmurmur
  • Frenchmurmure
  • Italianmormorio
  • Portuguesemurmúrio
  • Spanishmurmullo
  • Spanishmurmurio
  • Spanishmurmuro
  • Irishmonabhar

Quick answers

What does murmur mean in Latin?
murmur, a noun, means “murmur, murmuring; humming, roaring, rumbling, growling, grumbling; rushing, crashing”.
What is the genitive of murmur?
The genitive singular is murmuris. murmur is neuter, third declension.
How do you pronounce murmur?
In classical Latin, [ˈmʊr.mʊr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmur.mur].