LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

fraudō

fraudō (present infinitive fraudāre, perfect active fraudāvī, supine fraudātum)
Classical[ˈfrau̯.doː]Ecclesiastical[ˈfraːu̯.do]

Meaning

  1. to cheat, defraud, swindle
  2. to deprive of
  3. to embezzle a thing from a person, purloin, steal

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fallere · Frustrari · Decipere · Circumvenire · Fraudare · Imponere

Fallere, frustrari, and imponere, mean to deceive, and effect an exchange of truth for falsehood, σφάλλειν; the fallens (σφάλλων) deceives by erroneous views; the frustrans (from ψύθος), by false hopes; the imponens, by practising on the credulity of another. Decipere and circumvenire mean to outwit, and obtain an unfair advantage, ἀπατᾶν; the decipiens, by a suddenly executed; the circumveniens, by an artfully laid plot. Fraudare (ψεύδειν) means to cheat, or injure and rob anybody by an abuse of his confidence. (v. 357.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fraudōfraudābamfraudābōfraudāvīfraudāveramfraudāverō
fraudārō
2nd sg.fraudāsfraudābāsfraudābisfraudāvistī
fraudāstī
fraudāverās
fraudārās
fraudāveris
3rd sg.fraudatfraudābatfraudābitfraudāvitfraudāverat
fraudārat
fraudāverit
fraudārit
1st pl.fraudāmusfraudābāmusfraudābimusfraudāvimusfraudāverāmusfraudāverimus
fraudārimus
2nd pl.fraudātisfraudābātisfraudābitisfraudāvistis
fraudāstis
fraudāverātis
fraudārātis
fraudāveritis
fraudāritis
3rd pl.fraudantfraudābantfraudābuntfraudāvērunt
fraudāvēre, fraudārunt
fraudāverant
fraudārant
fraudāverint
fraudārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fraudemfraudāremfraudāverim
fraudārim
fraudāvissem
fraudāssem
2nd sg.fraudēsfraudārēsfraudāverīsfraudāvissēs
fraudāssēs
3rd sg.fraudetfraudāretfraudāverit
fraudārit
fraudāvisset
fraudāsset
1st pl.fraudēmusfraudārēmusfraudāverīmus
fraudārīmus
fraudāvissēmus
fraudāssēmus
2nd pl.fraudētisfraudārētisfraudāverītis
fraudārītis
fraudāvissētis
fraudāssētis
3rd pl.fraudentfraudārentfraudāverint
fraudārint
fraudāvissent
fraudāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fraudorfraudābarfraudābor
2nd sg.fraudāris
fraudāre
fraudābāris
fraudābāre
fraudāberis
fraudābere
3rd sg.fraudāturfraudābāturfraudābitur
1st pl.fraudāmurfraudābāmurfraudābimur
2nd pl.fraudāminīfraudābāminīfraudābiminī
3rd pl.fraudanturfraudābanturfraudābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.frauderfraudārer
2nd sg.fraudēris
fraudēre
fraudārēris
fraudārēre
3rd sg.fraudēturfraudārētur
1st pl.fraudēmurfraudārēmur
2nd pl.fraudēminīfraudārēminī
3rd pl.fraudenturfraudārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fraudāfraudāre
pres. 2nd pl.fraudātefraudāminī
fut. 2nd sg.fraudātōfraudātor
fut. 3rd sg.fraudātōfraudātor
fut. 2nd pl.fraudātōte—
fut. 3rd pl.fraudantōfraudantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefraudārefraudārī
perfect infinitivefraudāvisse
fraudāsse
fraudātum esse
future infinitivefraudātūrum essefraudātum īrī
present participlefraudāns—
perfect participle—fraudātus
fraudāta, fraudātā, fraudātae, fraudātam, fraudātārum, fraudātās, fraudātī, fraudātōrum, fraudātōs
future participlefraudātūrus
fraudātūra, fraudātūrā, fraudātūrae, fraudātūram, fraudātūrārum, fraudātūrās, fraudātūre, fraudātūrī, fraudātūrīs, fraudātūrō, fraudātūrōrum, fraudātūrōs, fraudātūrum
fraudandus
fraudanda, fraudandā, fraudandae, fraudandam, fraudandārum, fraudandās, fraudande, fraudandīs, fraudandōrum, fraudandōs
gerundfraudandī, fraudandō, fraudandumsupinefraudātum, fraudātū

fraudo (arch. frūdo), āvi, ātum, 1 (archaic
I. perf. subj.: fraudassis, Plaut. Rud. 5, 2, 58; in the dep. form: fraussus sit, id. As. 2, 2, 20; cf.: frausus erit, fraudem commiserit, Paul. ex Fest. p. 91 Müll.), v. a. fraus, to cheat, beguile, defraud one of any thing (class.; syn.: fallo, frustror, circumvenio; inesco, deludo, decipio, etc.).
(a). Aliquem aliqua re: cum Caecilius a Vario magnā pecuniā fraudaretur, Cic. Att. 1, 1, 3; cf.: grano uno fraudare decumanum, Cic. Verr. 2, 3, 8, § 20: milites praedā, Liv. 2, 42, 1: milites stipendio, Just. 6, 2: aurigarios mercede, Suet. Ner. 5: multos minutis mutuationibus, Cic. Fl. 20, 47: quos equidem non fraudaverim debitā laude, Quint. 2, 14, 1: nationes suā gloriā, Plin. 32, 6, 21, § 62: aliquem triumpho, Suet. Calig. 48: legentes judicio maximi auctoris, Quint. 9, 1, 25: pueros somno (Aurora), Ov. Am. 1, 13, 17: amantem spe, id. M. 14, 715: superos ture, Phaedr. 4, 20, 19: artus seniles animā, Ov. M. 7, 250: (animus) mutila sentit quaedam et quasi decurtata: quibus, tamquam debito fraudetur, offenditur, Cic. Or. 53, 178: nec fraudare suo veteri nomine, id. Fin. 5, 30, 91 (v. Madvig ad h. 1.): verba aliqua sui parte, Quint. 11, 3, 52: nomina origine, Ov. M. 7, 654: praeclarum factum memoriā, Vell. 2, 92: bellum sanguine, Luc. 2, 305: fraudans se ipse victu suo, Liv. 2, 10 fin.; 5, 47, 10.—
(b). Simply aliquem: quod ille unciatim vix de demenso suo, suum defraudans genium, compersit miser, Ter. Phorm. 1, 1, 10: quis sit, qui socium fraudarit et fefellerit, consideremus, Cic. Rosc. Com. 6, 17: VTI NE PROPTER TE FIDEMVE TVAM CAPTVS FRAVDATVSVE SIEM, an old legal formula in Cic. Off. 3, 17, 70: fidentem, Plaut. As. 3, 2, 15: quempiam, Cic. Caecin. 3, 7: creditores, id. Phil. 6, 4, 11: aliquem in hereditaria societate, id. Quint. 24, 76: lucernas (sc. oleo), to deprive of, Hor. S. 1, 6, 124: ipso jure rescindi quod fraudandae legis gratia esset ascriptum, i. e. to violate, Dig. 35, 1, 64.—
(g). With a homogeneous object: metuo in commune, ne quam fraudem frausus siet, Plaut. As. 2, 2, 20.—
II. Transf., to embezzle a thing from a person, to purloin, steal; to withdraw, to diminish (perh. not in Cic.): hi stipendium equitum fraudabant, Caes. B. C. 3, 59, 3: cf. of the same: fraudata restituere, id. ib. 3, 60 fin.: annonam publicam, Dig. 48, 12, 1: vectigal, Papin. ib. 39, 4, 8: quod ego frudavi, Plaut. Trin. 2, 4, 11 Ritschl N. cr. (but not in id. Rud. 5, 2, 58, where the correct read. is defraudassis): bellum adversus Turnum propter fraudatas Laviniae nuptias fuit, withdrawn, not granted, Just. 43, 1: sic gignitur laudatus ille pallor, saturitate fraudatā, diminished, weakened, Plin. 9, 39, 64, § 138.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fraudō From fraus (“deceit, fraud”) + -ō.

Elsewhere
  • Frenchfrauder
  • Englishfraudfrom French frauder
  • Romanianfraudafrom French frauder
  • Italianfraudare
  • Occitanfraudar
  • Portuguesefraudar
  • Spanishfraudar
  • Esperantofraŭdi
  • Dutchfrauderenfrom French frauder
  • Idofraudar
Italo-Romance
  • Italianfrodare

In English words that came into English from fraudō

  • defraudationdefraudatio

Quick answers

What does fraudō mean in Latin?
fraudō, a verb, means “to cheat, defraud, swindle; to deprive of; to embezzle a thing from a person, purloin, steal”.
What are the principal parts of fraudō?
fraudō, fraudāre, fraudāvī, fraudātum (first conjugation).
How do you pronounce fraudō?
In classical Latin, [ˈfrau̯.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfraːu̯.do].