LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēfraudō

dēfraudō (present infinitive dēfraudāre, perfect active dēfraudāvī, supine dēfraudātum)
Classical[deːˈfrau̯.doː]Ecclesiastical[deˈfraːu̯.do]

Meaning

  1. to defraud, cheat, deceive
    […]Iam tē ratu's[…] Now you think you've found a man to cheat?c. 211 BCE, Plautus, Rudens 5.30–31

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēfraudōdēfraudābamdēfraudābōdēfraudāvīdēfraudāveramdēfraudāverō
dēfraudārō
2nd sg.dēfraudāsdēfraudābāsdēfraudābisdēfraudāvistī
dēfraudāstī
dēfraudāverās
dēfraudārās
dēfraudāveris
3rd sg.dēfraudatdēfraudābatdēfraudābitdēfraudāvitdēfraudāverat
dēfraudārat
dēfraudāverit
dēfraudārit
1st pl.dēfraudāmusdēfraudābāmusdēfraudābimusdēfraudāvimusdēfraudāverāmusdēfraudāverimus
dēfraudārimus
2nd pl.dēfraudātisdēfraudābātisdēfraudābitisdēfraudāvistis
dēfraudāstis
dēfraudāverātis
dēfraudārātis
dēfraudāveritis
dēfraudāritis
3rd pl.dēfraudantdēfraudābantdēfraudābuntdēfraudāvērunt
dēfraudāvēre, dēfraudārunt
dēfraudāverant
dēfraudārant
dēfraudāverint
dēfraudārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēfraudemdēfraudāremdēfraudāverim
dēfraudārim
dēfraudāvissem
dēfraudāssem
2nd sg.dēfraudēsdēfraudārēsdēfraudāverīsdēfraudāvissēs
dēfraudāssēs
3rd sg.dēfraudetdēfraudāretdēfraudāverit
dēfraudārit
dēfraudāvisset
dēfraudāsset
1st pl.dēfraudēmusdēfraudārēmusdēfraudāverīmus
dēfraudārīmus
dēfraudāvissēmus
dēfraudāssēmus
2nd pl.dēfraudētisdēfraudārētisdēfraudāverītis
dēfraudārītis
dēfraudāvissētis
dēfraudāssētis
3rd pl.dēfraudentdēfraudārentdēfraudāverint
dēfraudārint
dēfraudāvissent
dēfraudāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēfraudordēfraudābardēfraudābor
2nd sg.dēfraudāris
dēfraudāre
dēfraudābāris
dēfraudābāre
dēfraudāberis
dēfraudābere
3rd sg.dēfraudāturdēfraudābāturdēfraudābitur
1st pl.dēfraudāmurdēfraudābāmurdēfraudābimur
2nd pl.dēfraudāminīdēfraudābāminīdēfraudābiminī
3rd pl.dēfraudanturdēfraudābanturdēfraudābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēfrauderdēfraudārer
2nd sg.dēfraudēris
dēfraudēre
dēfraudārēris
dēfraudārēre
3rd sg.dēfraudēturdēfraudārētur
1st pl.dēfraudēmurdēfraudārēmur
2nd pl.dēfraudēminīdēfraudārēminī
3rd pl.dēfraudenturdēfraudārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēfraudādēfraudāre
pres. 2nd pl.dēfraudātedēfraudāminī
fut. 2nd sg.dēfraudātōdēfraudātor
fut. 3rd sg.dēfraudātōdēfraudātor
fut. 2nd pl.dēfraudātōte—
fut. 3rd pl.dēfraudantōdēfraudantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēfraudāredēfraudārī
perfect infinitivedēfraudāvisse
dēfraudāsse
dēfraudātum esse
future infinitivedēfraudātūrum essedēfraudātum īrī
present participledēfraudāns—
perfect participle—dēfraudātus
dēfraudāta, dēfraudātā, dēfraudātae, dēfraudātam, dēfraudātārum, dēfraudātās, dēfraudātī, dēfraudātōrum, dēfraudātōs
future participledēfraudātūrus
dēfraudātūra, dēfraudātūrā, dēfraudātūrae, dēfraudātūram, dēfraudātūrārum, dēfraudātūrās, dēfraudātūre, dēfraudātūrī, dēfraudātūrīs, dēfraudātūrō, dēfraudātūrōrum, dēfraudātūrōs, dēfraudātūrum
dēfraudandus
dēfraudanda, dēfraudandā, dēfraudandae, dēfraudandam, dēfraudandārum, dēfraudandās, dēfraudande, dēfraudandīs, dēfraudandōrum, dēfraudandōs
gerunddēfraudandī, dēfraudandō, dēfraudandumsupinedēfraudātum, dēfraudātū

dē-fraudo or defrūdo (cf. frustra and the compounds of claudo), āvi, ātum (old
I. fut. perf. defraudassis = defraudaveris, Plaut. Rud. 5, 2, 58), 1, v. a., to defraud, overreach, cheat (ante-class. and late; in Cic. twice, in proverb. phrases only): tene ego defrudem? Plaut. Asin. 1, 1, 81 sq.; cf. ib. 78 and 80; id. Bacch. 4, 4, 84; id. Trin. 2, 4, 11; Ter. Ad. 2, 2, 38: me defrudes drachumā, Plaut. Ps. 1, 1, 91; Apul. Met. 4, p. 154, 5; id. 9, p. 230, 13: id. de Mag. 82, p. 326, 13; Vulg. Sir. 7, 23.— Also with acc. pers. and rei: aes defraudasse cauponem, Varr. ap. Non. 25, 1; and proverb.: quem ne andabatam quidem defraudare poteramus, Cic. Fam. 7, 10, 2: ne brevitas defraudasse aures videatur, id. Or. 66, 221: genium, to deny one's self an enjoyment (opp. indulgere), Plaut. Aul. 4, 9, 14; Ter. Ph. 1, 1, 10 Ruhnk.; so, nihil sibi, Petr. 69, 2.—With two accus., Vulg. Luc. 19, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēfraudō

Latin dē- Latin fraus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fraudō Latin dēfraudō From dē- + fraudō.

Elsewhere
  • Catalandefraudar
  • Germandefraudieren
  • Italiandefraudare
  • Romaniandefraudafrom Italian defraudare
  • Italiandifraudare
  • Englishdefraudfrom Old French defrauder
  • Portuguesedefraudar
  • Spanishdefraudar
  • Galiciandefraudar
Italo-Romance
  • Italiandifrodare

In English words that came into English from dēfraudō

  • defraudationdefraudatio

Quick answers

What does dēfraudō mean in Latin?
dēfraudō, a verb, means “to defraud, cheat, deceive”.
What are the principal parts of dēfraudō?
dēfraudō, dēfraudāre, dēfraudāvī, dēfraudātum (first conjugation).
How do you pronounce dēfraudō?
In classical Latin, [deːˈfrau̯.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈfraːu̯.do].
Where does dēfraudō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēfraudō.