noun · masculinethird declension
fraudātor
fraudātor m (genitive fraudātōris, feminine fraudātrīx)
Classical[frau̯ˈdaː.tɔr]Ecclesiastical[frau̯ˈdaː.tor]
Meaning
- fraudster, swindler, cheat, con man, con artist
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fraudātor | fraudātōrēs |
| genitive | fraudātōris | fraudātōrum |
| dative | fraudātōrī | fraudātōribus |
| accusative | fraudātōrem | fraudātōrēs |
| ablative | fraudātōre | fraudātōribus |
| vocative | fraudātor | fraudātōrēs |
fraudātor, ōris, m. id.,
I. a cheat, deceiver, defrauder (rare but class.):
creditorum Trebellius et homo diruptus dirutusque, Cic. Phil. 13, 12, 26: fraudatorum et infitiatorum impudentia, id. Fl. 20, 48: beneficiorum, Sen. Ben. 4, 26.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fraudātor ōris, m
fraudo, a cheat, deceiver, defrauder : creditorum: praedae, L.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fraudō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin fraudātor From fraudō + -tor.
Italo-Romance
- Italianfrodatore