LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exsuperō

exsuperō (present infinitive exsuperāre, perfect active exsuperāvī, supine exsuperātum)
Classical[ɛksˈsʊ.pɛ.roː]Ecclesiastical[eksˈsuː.pe.ro]

Meaning

  1. to excel, surpass, exceed
  2. to overpower
  3. to overcome

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsuperōexsuperābamexsuperābōexsuperāvīexsuperāveramexsuperāverō
exsuperārō
2nd sg.exsuperāsexsuperābāsexsuperābisexsuperāvistī
exsuperāstī		exsuperāverās
exsuperārās		exsuperāveris
3rd sg.exsuperatexsuperābatexsuperābitexsuperāvitexsuperāverat
exsuperārat		exsuperāverit
exsuperārit
1st pl.exsuperāmusexsuperābāmusexsuperābimusexsuperāvimusexsuperāverāmusexsuperāverimus
exsuperārimus
2nd pl.exsuperātisexsuperābātisexsuperābitisexsuperāvistis
exsuperāstis		exsuperāverātis
exsuperārātis		exsuperāveritis
exsuperāritis
3rd pl.exsuperantexsuperābantexsuperābuntexsuperāvērunt
exsuperāvēre, exsuperārunt		exsuperāverant
exsuperārant		exsuperāverint
exsuperārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsuperemexsuperāremexsuperāverim
exsuperārim		exsuperāvissem
exsuperāssem
2nd sg.exsuperēsexsuperārēsexsuperāverīsexsuperāvissēs
exsuperāssēs
3rd sg.exsuperetexsuperāretexsuperāverit
exsuperārit		exsuperāvisset
exsuperāsset
1st pl.exsuperēmusexsuperārēmusexsuperāverīmus
exsuperārīmus		exsuperāvissēmus
exsuperāssēmus
2nd pl.exsuperētisexsuperārētisexsuperāverītis
exsuperārītis		exsuperāvissētis
exsuperāssētis
3rd pl.exsuperentexsuperārentexsuperāverint
exsuperārint		exsuperāvissent
exsuperāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exsuperorexsuperābarexsuperābor
2nd sg.exsuperāris
exsuperāre		exsuperābāris
exsuperābāre		exsuperāberis
exsuperābere
3rd sg.exsuperāturexsuperābāturexsuperābitur
1st pl.exsuperāmurexsuperābāmurexsuperābimur
2nd pl.exsuperāminīexsuperābāminīexsuperābiminī
3rd pl.exsuperanturexsuperābanturexsuperābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exsupererexsuperārer
2nd sg.exsuperēris
exsuperēre		exsuperārēris
exsuperārēre
3rd sg.exsuperēturexsuperārētur
1st pl.exsuperēmurexsuperārēmur
2nd pl.exsuperēminīexsuperārēminī
3rd pl.exsuperenturexsuperārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsuperāexsuperāre
pres. 2nd pl.exsuperāteexsuperāminī
fut. 2nd sg.exsuperātōexsuperātor
fut. 3rd sg.exsuperātōexsuperātor
fut. 2nd pl.exsuperātōte—
fut. 3rd pl.exsuperantōexsuperantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsuperāreexsuperārī
perfect infinitiveexsuperāvisse
exsuperāsse		exsuperātum esse
future infinitiveexsuperātūrum esseexsuperātum īrī
present participleexsuperāns—
perfect participle—exsuperātus
exsuperāta, exsuperātā, exsuperātae, exsuperātam, exsuperātārum, exsuperātās, exsuperātī, exsuperātōrum, exsuperātōs
future participleexsuperātūrus
exsuperātūra, exsuperātūrā, exsuperātūrae, exsuperātūram, exsuperātūrārum, exsuperātūrās, exsuperātūre, exsuperātūrī, exsuperātūrīs, exsuperātūrō, exsuperātūrōrum, exsuperātūrōs, exsuperātūrum		exsuperandus
exsuperanda, exsuperandā, exsuperandae, exsuperandam, exsuperandārum, exsuperandās, exsuperande, exsuperandīs, exsuperandōrum, exsuperandōs
gerundexsuperandī, exsuperandō, exsuperandumsupineexsuperātum, exsuperātū

ex-sŭpĕro (exup-), āvi, ātum (
I. gen. plur. part. sync. exsuperantum, Varr. L. L. 7, § 18 Müll.), 1, v. n. and a. (mostly poet. and in post-Aug. prose).
I. Neutr., to mount up, appear above (very rare).
A. Lit.: exsuperant flammae; furit aestus ad auras, Verg. A. 2, 759.—
B. Trop., to get the upper hand, to overcome, prevail, excel: sol et vapor omnis, Lucr. 5, 385: arma capessant, Et si non poterunt exsuperare, cadant, Ov. F. 6, 372: praesens dolor, Lucr. 6, 1277: quantum ipse feroci Virtute exsuperas, Verg. A. 12, 20: Hannibal exsuperans astu, Sil. 1, 57.—
II. Act., to project or tower above any thing, to surmount, rise above, exceed.
A. Lit.: vites exsuperant ulmos, Plin. 14, 1, 3, § 12: exsuperat jugum, passes over, Verg. A. 11, 905: clivum, Sen. Ep. 31: amnem, Plin. 6, 17, 21, § 62: Nilus exsuperavit sedecim cubita, id. 18, 18, 47, § 168; cf.: binas libras ponderis, id. 9, 17, 30, § 64.—
B. Trop.
1. To surpass, exceed: quis homo te exsuperavit usquam gentium impudentiā? Poët. ap. Cic. Tusc. 4, 36, 77: omnes Tarquinios superbiā, Liv. 3, 11, 13: genus morum nobilitate, Ov. Tr. 4, 4, 2: aliquid latitudine, Plin. 2, 11, 8, § 50: laudes alicujus, Liv. 28, 43, 7: cuncta exsuperans patrimonia census, Juv. 10, 13: tu vero, pater, vive et me quoque exsupera, survive, outlive, Val. Max. 5, 9 fin.: aestatem, to outlast, Plin. 14, 2, 4, § 33.—
2. To be too much for, to overpower, overcome: id summum exsuperat Jovem, Poët. in Cic. Div. 2, 10, 25: materia vires exsuperante meas, Ov. Tr. 1, 5, 56: caecum consilium, Verg. A. 7, 591: multitudo Gallorum, sensum omnem talis damni exsuperans, Liv. 7, 24, 2.—Hence, exsŭpĕrans (exup-), antis, P. a. (acc. to I. B.), surpassing, excellent, supreme (post-class.): mulier exsuperanti forma, Gell. 6, 8, 3.—Comp.: uter esset exsuperantior, certabatur, Gell. 14, 3, 11.—Sup., App. Dogm. Plat. 1, p. 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexsuperō

Latin ex- Latin superō Latin exsuperō From ex- + superō.

Descendants
  • Englishexuperate

Quick answers

What does exsuperō mean in Latin?
exsuperō, a verb, means “to excel, surpass, exceed; to overpower; to overcome”.
What are the principal parts of exsuperō?
exsuperō, exsuperāre, exsuperāvī, exsuperātum (first conjugation).
How do you pronounce exsuperō?
In classical Latin, [ɛksˈsʊ.pɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsuː.pe.ro].
Where does exsuperō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsuperō.