noun · femininefirst declension
exsuperantia
exsuperantia f (genitive exsuperantiae)
Classical[ɛks.sʊ.pɛˈran.ti.a]Ecclesiastical[eks.su.peˈran.t͡si.a]
Meaning
- femininepreeminence, superiority
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exsuperantia | exsuperantiae |
| genitive | exsuperantiae | exsuperantiārum |
| dative | exsuperantiae | exsuperantiīs |
| accusative | exsuperantiam | exsuperantiās |
| ablative | exsuperantiā | exsuperantiīs |
| vocative | exsuperantia | exsuperantiae |
exsŭpĕrantĭa (exup-), ae, f. exsupero,
I. pre-eminence, superiority (rare but class.): an hoc non ita fit omni in populo? nonne omnem exsuperantiam virtutis oderunt? * Cic. Tusc. 5, 36, 105:
ingens Scipionis (with fiducia), Gell. 4, 18, 2: splendoris vel altitudinis, id. 14, 1, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
exsuperantia (exup-) ae, f
exsupero, preeminence, superiority : virtutis.
Origins
exsuperāns, present participle of exsuperō (“to excel, surpass, overpower”) + -ia