LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
English → Latin

“virtuous” in Latin

The English word virtuous itself goes back to Latin vir, through virtuōsus.

Riddle & Arnold A Copious and Critical English–Latin Lexicon, 1864

virtuous
virtute praeditus, ornatus: virtutis compos: in quo virtus inest; or perhaps rather probus: honestus: rectus (with reference to moral goodness and an upright life). A virtuous life, vita honesta: or, in the highest sense, vita sancta; vitae sanctitas, sanctimonia: a virtuous action, quod cum virtute fit; honeste, recte factum: actio honesta (after Cic.): thoroughly virtuous, in quo inest virtus omnibus numeris perfecta, absoluta: to be highly virtuous, singulari, eximia virtute praeditum esse: to have led a thoroughly virtuous life, virtutis perfectae perfecto functum esse munere (Cic., Tusc., 1, 45, 109): all virtuous persons are happy, omnes virtutis compotes beati sunt (ibid. 5, 13, 39).

Quick answer

What is the Latin word for virtuous?
The usual Latin words for “virtuous” are ōrnō, honestus, regō; also probus, sānctimōnia. The right choice depends on the sense; see the distinctions below.

Entry from J. E. Riddle & T. K. Arnold, A Copious and Critical English–Latin Lexicon (rev. C. Anthon, New York: Harper, 1864), digitised by Fergus J. P. Walsh, CC BY-SA 4.0; Latin markup adapted by latindictionary.co.