LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
English → Latin

“displeasure” in Latin

Riddle & Arnold A Copious and Critical English–Latin Lexicon, 1864

displeasure
offensio (both the giving and the taking offence): offensa (displeasure that one has drawn down upon one’s self). ☞ Not displicentia. Sen., De Tranq. 2, 8, has displicentia sui, i. e., dissatisfaction with one’s self; instead of which he uses, in the same chapter, fastidium and taedium. To draw upon one’s self, or incur, anybody’s displeasure, incurrere or cadere in alicujus offensionem; suscipere invidiam atque offensionem apud aliquem: to have incurred anybody’s grievous displeasure, magna in offensa esse apud aliquem (Cic.): I am incurring anybody’s displeasure, aliquis offendit in me: anything gives anybody displeasure, aliquid alicui displicet; aliquid alicui improbatur, aliquid alicui offensioni est; habeo ad rem offensionem (atque fastidium; anything is offensive to me) [for other phrases, Vid: To DISPLEASE]. with displeasure., invito animo: to feel displeasure (= anger) against anybody, alicui irasci, succensere. Vid: “to be ANGRY with.

Quick answer

What is the Latin word for displeasure?
The usual Latin words for “displeasure” are offēnsiō, offēnsa, fastīdium; also taedium, incurrō. The right choice depends on the sense; see the distinctions below.

Entry from J. E. Riddle & T. K. Arnold, A Copious and Critical English–Latin Lexicon (rev. C. Anthon, New York: Harper, 1864), digitised by Fergus J. P. Walsh, CC BY-SA 4.0; Latin markup adapted by latindictionary.co.