noun · femininefirst declension
offēnsa
offēnsa f (genitive offēnsae)
Classical[ɔfˈfẽː.sa]Ecclesiastical[ofˈfɛn.sa]
Meaning
- offense, violation of law
- disfavor, hatred, enmity
- injury, affront, wrong
- inconvenience, discomfort
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | offēnsa | offēnsae |
| genitive | offēnsae | offēnsārum |
| dative | offēnsae | offēnsīs |
| accusative | offēnsam | offēnsās |
| ablative | offēnsā | offēnsīs |
| vocative | offēnsa | offēnsae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- offensa populi voluntas
- unpopularity.
offensa, ae, f. 1. offendo, like repulsa, from repello,
I. a striking or grating against any thing.
I. Lit. (very rare):
donec cerussae similis fiat, nulla dentium offensa, and does not grit against the teeth, Plin. 34, 10, 22, § 104: sine offensis fricantium, id. 35, 15, 52, § 184.—II. Trop.
A. Offence, disfavor, displeasure, hatred; enmity:
quin magnā in offensā sim apud Pompeium, Cic. Att. 9, 2, a, 2: quod offensae fuerit in istā cunctatione, te subisse, to incur hatred, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 2: gravissimam contrahere, to fall into disgrace, Suet. Vesp. 4: offensam meruisse, Ov. P. 4, 1, 16: habere, to cause hatred, Quint. 9, 2, 72: ne minus gratiae quam offensae mereamur, id. 4, 2, 39: sinceri et sine offensā in diem Christi, Vulg. Phil. 1, 10.—2. An offending against or violating a law, an offence, crime (mostly in jurid. Lat.):
offensa edicti, Dig. 3, 1, 6: levis offensae contrahere culpam, Cod. Th. 4, 11, 1: sub quālibet culpae aut erroris offensā, ib. 6, 10, 1: offensae veteris reus atque tacendae, Juv. 4, 105.— B. An injury received, an offence, affront, wrong (perh. only since the Aug. per.):
gustus, Col. 12, 21, 6: offensas vindicet ense suas, Ov. Tr. 3, 8, 40: in offensis exorabilis, Vell. 2, 29, 4: per ejusmodi offensas emetiendum est confragosum hoc iter, Sen. Ep. 18, 4, 2.—2. Of a state of injury, a complaint, inconvenience, indisposition:
sine offensā corporis animique, Petr. 131: si quid offensae in cenā sensit, indisposition, Cels. 1, 6; Sen. Ep. 7, 1; cf. in plur., id. Tranq. An. 2, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
offēnsa ae, f
P. of offendo, disfavor, displeasure, offence, hatred, enmity: magnā in offensā esse apud Pompeium: Offensā mei, out of hatred for me, O.—A violation of law, offence, crime: vetus atque tacenda, Iu.—An injury, affront: offensas vindicet ense suas, O.
Origins
From the past participle of offendere (“to hit against”). Compare repulsa, formed the same way.
Descendants
- Catalanofensa
- Frenchoffense
- Italianoffesa
- Portugueseofensa
- Spanishofensa
- Asturianofiensa
- Galicianofensa