LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

offēnsa

offēnsa f (genitive offēnsae)
Classical[ɔfˈfẽː.sa]Ecclesiastical[ofˈfɛn.sa]

Meaning

  1. offense, violation of law
  2. disfavor, hatred, enmity
  3. injury, affront, wrong
  4. inconvenience, discomfort

Declension

declension
formsingularplural
nominativeoffēnsaoffēnsae
genitiveoffēnsaeoffēnsārum
dativeoffēnsaeoffēnsīs
accusativeoffēnsamoffēnsās
ablativeoffēnsāoffēnsīs
vocativeoffēnsaoffēnsae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

offensa populi voluntas
unpopularity.

offensa, ae, f. 1. offendo, like repulsa, from repello,
I. a striking or grating against any thing.
I. Lit. (very rare): donec cerussae similis fiat, nulla dentium offensa, and does not grit against the teeth, Plin. 34, 10, 22, § 104: sine offensis fricantium, id. 35, 15, 52, § 184.—
II. Trop.
A. Offence, disfavor, displeasure, hatred; enmity: quin magnā in offensā sim apud Pompeium, Cic. Att. 9, 2, a, 2: quod offensae fuerit in istā cunctatione, te subisse, to incur hatred, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 2: gravissimam contrahere, to fall into disgrace, Suet. Vesp. 4: offensam meruisse, Ov. P. 4, 1, 16: habere, to cause hatred, Quint. 9, 2, 72: ne minus gratiae quam offensae mereamur, id. 4, 2, 39: sinceri et sine offensā in diem Christi, Vulg. Phil. 1, 10.—
2. An offending against or violating a law, an offence, crime (mostly in jurid. Lat.): offensa edicti, Dig. 3, 1, 6: levis offensae contrahere culpam, Cod. Th. 4, 11, 1: sub quālibet culpae aut erroris offensā, ib. 6, 10, 1: offensae veteris reus atque tacendae, Juv. 4, 105.—
B. An injury received, an offence, affront, wrong (perh. only since the Aug. per.): gustus, Col. 12, 21, 6: offensas vindicet ense suas, Ov. Tr. 3, 8, 40: in offensis exorabilis, Vell. 2, 29, 4: per ejusmodi offensas emetiendum est confragosum hoc iter, Sen. Ep. 18, 4, 2.—
2. Of a state of injury, a complaint, inconvenience, indisposition: sine offensā corporis animique, Petr. 131: si quid offensae in cenā sensit, indisposition, Cels. 1, 6; Sen. Ep. 7, 1; cf. in plur., id. Tranq. An. 2, 1.

Origins

From the past participle of offendere (“to hit against”). Compare repulsa, formed the same way.

Descendants
  • Catalanofensa
  • Frenchoffense
  • Italianoffesa
  • Portugueseofensa
  • Spanishofensa
  • Asturianofiensa
  • Galicianofensa

Quick answers

What does offēnsa mean in Latin?
offēnsa, a noun, means “offense, violation of law; disfavor, hatred, enmity; injury, affront, wrong”.
What is the genitive of offēnsa?
The genitive singular is offēnsae. offēnsa is feminine, first declension.
How do you pronounce offēnsa?
In classical Latin, [ɔfˈfẽː.sa]; in ecclesiastical (church) Latin, [ofˈfɛn.sa].