LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

offēnsiō

offēnsiō f (genitive offēnsiōnis)

Meaning

  1. offense, offence
  2. accident, misfortune, mishap

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Contumelia · Injuria · Offensio

1. Contumelia (from contemnere) denotes a wrong done to the honor of another; injuria, a violation of another’s right. A blow is an injuria, so far as it is the infliction of bodily harm; and a contumelia, so far as it brings on the person who receives it, the imputation of a cowardly or servile spirit. Senec. Clem. i. 10. Contumelias, quæ acerbiores principibus solent esse quam injuriæ. Pacuv. Non. Patior facile injuriam, si vacua est contumelia. Phædr. Fab. v. 3, 5. Cic. Quint. 30, 96. Verr. iii. 44. 2. Contumelia and injuria are actions, whereas offensio denotes a state, namely, the mortified feeling of the offended person, resentment, in opp. to gratia. Plin. H. N. xix. 1. Quintil. iv. 2. Plin. Pan. 18. (iv. 194.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeoffēnsiōoffēnsiōnēs
genitiveoffēnsiōnisoffēnsiōnum
dativeoffēnsiōnīoffēnsiōnibus
accusativeoffēnsiōnemoffēnsiōnēs
ablativeoffēnsiōneoffēnsiōnibus
vocativeoffēnsiōoffēnsiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

offensionem habere
to give offense to, to shock a person (used of things, vid. sect. V. 18).
offensio populi, popularis
unpopularity.
res habet aliquid offensionis
there is something repulsive about the thing.
in offensionem alicuius incurrere (Verr. 1. 12. 35)
to hurt some one's feelings.

offensĭo, ōnis, f. 1. offendo,
I. a striking against any thing; a tripping, stumbling (class.).
I. Lit.: pedis offensio, Cic. Div. 2, 40, 84; in plur.: offensiones pedum, Plin. 2, 7, 5, § 24: dentium, Lact. Opif. Dei, 10, 13. —Absol.: offensione sonitūs, Vitr. 9, 8, 3.—
B. Transf., that against which one stumbles, a stumbling-block: ut nihil offensionis haberet, Cic. Univ. 6, 15.—
II. Trop.
A. An offence given to any one; hence, disfavor, aversion, disgust, dislike, hatred, discredit, bad reputation, Cic. Div. in Caecil. 3, 9; Cic. Verr. 2, 5, 69, § 178 (for which: existimatio offensa nostri ordinis, id. ib. 2, 2, 47, § 117): sapiens praetor offensionem vitat aequalitate decernendi, id. Mur. 20, 41: suscipere invidiam atque offensionem apud aliquem, Cic. Verr. 2, 2, 55, § 137: in odium offensionemque populi Romani inruere, id. ib. 1, 12, 35: cadere, id. N. D. 1, 30, 85: offensionem excipere, id. Inv. 1, 21, 30: subire, Plin. 35, 4, 7, § 23: adferre, Cic. Att. 1, 17, 1: offensiones accendere, Tac. A. 2, 57: hoc apud alios offensionem habet, displeases them, Plin. 19, 1, 2, § 9. —
B. An offence which one receives; displeasure, vexation: habere ad res certas vitiosam offensionem atque fastidium, Cic. Tusc. 4, 10, 23: mihi majori offensioni sunt quam delectationi possessiunculae meae, give me more vexation than pleasure, id. Att. 13, 23, 3.—
2. A complaint, indisposition; an accident, misfortune, mishap, failure: corporum offensiones, Cic. Tusc. 4, 14, 31: graves solent offensiones esse ex gravibus morbis, si qua culpa commissa est, id. Fam. 16, 10, 1: habet enim nihil quod in offensione deperdat, i.e. if he loses his cause, id. Div. in Caecil. 22, 71: offensiones belli, misfortunes, defeats, id. Imp. Pomp. 10, 28: offensionum et repulsarum ignominia, i.e. refusals, id. Off. 1, 21, 71.—
C. That which causes one to offend or sin, a stumbling-block (eccl. Lat.): unusquisque offensiones oculorum suorum abiciat, Vulg. Ezech. 20, 7: nemini dantes ullam offensionem, id. 2 Cor. 6, 3: lapis offensionis, id. 1 Pet. 2, 8 al.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin offēnsiō From offendō + -tiō.

Quick answers

What does offēnsiō mean in Latin?
offēnsiō, a noun, means “offense, offence; accident, misfortune, mishap”.
What is the genitive of offēnsiō?
The genitive singular is offēnsiōnis. offēnsiō is feminine, third declension.