LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dominicus1

dominicus (feminine dominica, neuter dominicum)
Classical[dɔˈmɪ.nɪ.kʊs]Ecclesiastical[doˈmiː.ni.kus]

Meaning

  1. adjectiverareof or belonging to a lord or master
    Quod enim antiqui insumentes laborem ad industriam probare contendebant, artibus, id nunc coloribus et eorum alleganti specie consecuntur, et quam subtilitas artificis adiciebat operibus auctoritatem, nunc dominicus sumptus efficit, ne desideretur.The fact is that the artistic excellence which the ancients endeavoured to attain by working hard and taking pains, is now attempted by the use of colours and the brave show which they make, and expenditure by the employer prevents people from missing the artistic refinements that once lent authority to works. ― translation by: Morris Hicky Morgan, 1914Vitruvius, De architectura 7.5
    Adice obsonatores, quibus dominici palati notitia subtilis est, qui sciunt, cuius illum rei sapor excitet, cuius delectet aspectus, cuius novitate nauseabundus erigi possit, quid iam ipsa satietate fastidiat, quid illo die esuriat.Think also of the poor purveyors of food, who note their masters' tastes with delicate skill, who know what special flavours will sharpen their appetite, what will please their eyes, what new combinations will rouse their cloyed stomachs, what food will excite their loathing through sheer satiety, and what will stir them to hunger on that particular day. ― translation by: Richard Mott Gummere, (1917-1925) via WikisourceAD 64, Lucius Annaeus Seneca, Epistulae Morales ad Lucilium XLVII, § 8
  2. adjectiveimperial
  3. EcclesiasticalLatinadjectivethe Lord’s, God’s

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedominicusdominicadominicum
genitivedominicīdominicaedominicī
dativedominicōdominicaedominicō
accusativedominicumdominicamdominicum
ablativedominicōdominicādominicō
vocativedominicedominicadominicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedominicīdominicaedominica
genitivedominicōrumdominicārumdominicōrum
dativedominicīsdominicīsdominicīs
accusativedominicōsdominicāsdominica
ablativedominicīsdominicīsdominicīs
vocativedominicīdominicaedominica

dŏmĭnĭcus (contr. DOMNICUS, Inscr. Orell. 3201), a, um, adj. dominus,
I. of or belonging to a lord or master (rare; not in Cic.).
I. Prop.: gannire ad aurem numquam didici dominicam, Afran. ap. Isid. Differ. 86 (v. 282 Rib.): rationes pecuariae, Varr. R. R. 2, 10, 10: habitationes, Col. 9 praef. § 1: palatum, Sen. Ep. 47: vinum, Petr. 31, 2: jussus, id. 28, 7: GENIUS, Inscr. Orell. 1721: APOTHECA, ib. 2591 al.—
II. Transf.
A. Since the formation of the empire, imperial: res, Cod. Just. 7, 38: coloni, ib. 3, 26, 7: OPERA, Inscr. Orell. 1243 al.—Subst.: Dŏmĭnĭcum, i, n., a collection of poems by the Emperor Nero, Suet. Vit. 11 fin.—
B. In eccl. Lat.,
(a). Dominica dies, the Lord's Day, Sunday, Tert. Coron. 3; id. Jejun. 15; Vulg. Apoc. 1, 10.—
(b). Dominica cena, the Lord's Supper, Vulg. 1 Cor. 11, 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dem-
  2. Latindominicus

Proto-Indo-European *dṓmder. Proto-Italic *domanos Latin dominus Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -icus Latin dominicus From dominus (“lord”) + -icus.

Descendants
  • Italiandominico
  • Portuguesedomínico
  • Spanishdomínico
  • Old Frenchdomeine
  • Old Frenchdemeine
  • Old Occitandomenge

In English words that came into English from dominicus

  • dominicaldominicālis
  • demesnedominicus
proper noun · masculinesecond declension
Dominicus2
Dominicus m sg (genitive Dominicī)
Classical[dɔˈmɪ.nɪ.kʊs]Ecclesiastical[doˈmiː.ni.kus]

Meaning

  1. masculinesingulara male given name

Declension

declension
formsingularplural
nominativeDominicus—
genitiveDominicī—
dativeDominicō—
accusativeDominicum—
ablativeDominicō—
vocativeDominice—

Origins

From dominicus

Descendants
  • CatalanDomènec
  • EnglishDominic
  • FrenchDominique
  • GermanDominik
  • GermanDominikus
  • ItalianDominico
  • ItalianDomenico
  • PortugueseDomingos
  • SpanishDomingofrom Old Spanish Domingos
  • AlbanianDedë

In English words that came into English from Dominicus

  • Dominicandominicānus

Quick answers

What does dominicus mean in Latin?
dominicus, a adjective, means “of or belonging to a lord or master; imperial; the Lord’s, God’s”.
How do you pronounce dominicus?
In classical Latin, [dɔˈmɪ.nɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [doˈmiː.ni.kus].
Where does dominicus come from?
Proto-Indo-European *dem- → Latin dominicus.