LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indiscrētus

indiscrētus (feminine indiscrēta, neuter indiscrētum, adverb indiscrētē or indiscrētim)
Classical[ɪn.dɪsˈkreː.tʊs]Ecclesiastical[in.disˈkrɛː.tus]

Meaning

  1. adjectivepost Augustanunseparated, undivided, closely connected
    Agrī cultūram prīmō propter paupertātem maximē indiscrētam habēbant, quod ā pāstōribus quī erant ortī in eōdem agrō et serēbant et pāscēbant; quæ posteā crēvērunt pecūlia dīvīsērunt, ac factum ut dīcerentur aliī agricolæ, aliī pāstōrēs.At first, they held the cultivation of the land in a very disorganized manner because of their poverty, since those who had sprung from the same land both sowed and grazed there; later, as their wealth grew, they divided it, and so it happened that some were called farmers and others shepherds.116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, Rerum rusticarum 3.1.7
  2. adjectivefigurativelypost Augustanindistinguishable, not capable of being told apart
    Vōs etiam, geminī, Rutulīs cecidistis in arvīs, ¶ Daucia, Lārīdē Thymberque, simillima prōlēs, ¶ indiscrēta suīs grātusque parentibus error; ¶ at nunc dūra dedit vōbīs discrīmina Pallās. 1951 translation by Rolfe Humphries And then he saw twin brothers, sons of Daucus, ¶ Named Thymber and Larides, whom their kinsmen ¶ Could never tell apart, and their own parents ¶ Made fond mistakes about them.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 10.391–392

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindiscrētusindiscrētaindiscrētum
genitiveindiscrētīindiscrētaeindiscrētī
dativeindiscrētōindiscrētaeindiscrētō
accusativeindiscrētumindiscrētamindiscrētum
ablativeindiscrētōindiscrētāindiscrētō
vocativeindiscrēteindiscrētaindiscrētum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindiscrētīindiscrētaeindiscrēta
genitiveindiscrētōrumindiscrētārumindiscrētōrum
dativeindiscrētīsindiscrētīsindiscrētīs
accusativeindiscrētōsindiscrētāsindiscrēta
ablativeindiscrētīsindiscrētīsindiscrētīs
vocativeindiscrētīindiscrētaeindiscrēta

in-discrētus, a, um, adj.,
I. unseparated, undivided, closely connected (syn. indivisus; mostly post-Aug.).
I. Lit.: agricultura, Varr. R. R. 3, 1, 7: quibusdam indiscretum caput, ut cancris, Plin. 11, 37, 46, § 129; 16, 29, 43, § 84: suum cuique sanguinem indiscretum, sed maxime principibus, i. e. to every one those of his own blood are most inseparably united, closely connected, Tac. H. 4, 52; cf.: juncta ista atque indiscreta sunt, Quint. 1, 2, 3; and: ita inter se conexa et indiscreta, id. 10, 1, 2. —
II. Trop.
A. Undistinguished, without distinction: quidam indiscretis his nominibus utuntur, Cels. 4, 3: multos occidere indiscretos, Sen. Clem. 1, 26.—
B. Undistinguishable: imagines similitudinis indiscretae, Plin. 35, 10, 36, § 88: indiscreta veri (canis) similitudo, id. 34, 7, 17, § 38: proles suis, Verg. A. 10, 392: vita feris, Claud. Rapt. Pros. 3, 44: concolor exustis atque indiscretus harenis Ammodytes, Luc. 9, 715: sicut in gregibus pecudum, confusa et indiscreta omnia, Lact. Epit. 38, 3: dignitas, alike, equal, Cod. Th. 6, 7, 1.—
C. Act., not distinguishing, random, indiscreet: familiaritas, Sid. Ep. 7, 9. — Advv.: indiscrētē and indiscrē-tim, without distinction, alike, indiscriminately.
1. Form indiscrete (post-Aug.): ut avium et animalium vocis edatur imitatio, Plin. 11, 37, 65, § 174: repleta subsellia Circi, Spart. Nigr. 3.—*
2. Form indiscretim: ad saeculares indices debere deduci, Cod. Th. 16, 2, 47; Sol. 30.

Origins

From in- + discrētus.

In English words that came into English from indiscrētus

  • indiscreteindiscrētus

Quick answers

What does indiscrētus mean in Latin?
indiscrētus, a adjective, means “unseparated, undivided, closely connected; indistinguishable, not capable of being told apart”.
How do you pronounce indiscrētus?
In classical Latin, [ɪn.dɪsˈkreː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.disˈkrɛː.tus].