LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem except in the future active participle

discō

discō (present infinitive discere, perfect active didicī, future active participle discitūrus)
Classical[ˈdɪs.koː]Ecclesiastical[ˈdis.ko]
№ 465 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitiveto learn
    Aut disce aut discēde.Either learn or go away.
    artem discereto learn an art
  2. Late Latintransitiveto teach
  3. transitiveto study, practice

Latīnē defined in Latin in our graded readers

scientiam accipiō; discipulus discit quod magister docet.
discō -ere didicī — in Mille Verba, Artēs et Litterae

Conjugation conjugation 3 future no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discōdiscēbamdiscamdidicīdidiceramdidicerō
2nd sg.discisdiscēbāsdiscēsdidicistīdidicerāsdidiceris
3rd sg.discitdiscēbatdiscetdidicitdidiceratdidicerit
1st pl.discimusdiscēbāmusdiscēmusdidicimusdidicerāmusdidicerimus
2nd pl.discitisdiscēbātisdiscētisdidicistisdidicerātisdidiceritis
3rd pl.discuntdiscēbantdiscentdidicērunt
didicēre
didicerantdidicerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discamdisceremdidicerimdidicissem
2nd sg.discāsdiscerēsdidicerīsdidicissēs
3rd sg.discatdisceretdidiceritdidicisset
1st pl.discāmusdiscerēmusdidicerīmusdidicissēmus
2nd pl.discātisdiscerētisdidicerītisdidicissētis
3rd pl.discantdiscerentdidicerintdidicissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discordiscēbardiscar
2nd sg.disceris
discere
discēbāris
discēbāre
discēris
discēre
3rd sg.disciturdiscēbāturdiscētur
1st pl.discimurdiscēbāmurdiscēmur
2nd pl.disciminīdiscēbāminīdiscēminī
3rd pl.discunturdiscēbanturdiscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discardiscerer
2nd sg.discāris
discāre
discerēris
discerēre
3rd sg.discāturdiscerētur
1st pl.discāmurdiscerēmur
2nd pl.discāminīdiscerēminī
3rd pl.discanturdiscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discediscere
pres. 2nd pl.discitedisciminī
fut. 2nd sg.discitōdiscitor
fut. 3rd sg.discitōdiscitor
fut. 2nd pl.discitōte—
fut. 3rd pl.discuntōdiscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscerediscī
perfect infinitivedidicisse—
future infinitivediscitūrum esse—
present participlediscēns
discente, discentem, discentēs, discentī, discentia, discentibus, discentis, discentīs, discentium
—
perfect participle—discita
discitā, discitae, discitam, discitārum, discitās, discitī, discitōrum, discitōs, discitum, discitus
future participlediscitūrus
discitūra, discitūrā, discitūrae, discitūram, discitūrārum, discitūrās, discitūre, discitūrī, discitūrīs, discitūrō, discitūrōrum, discitūrōs, discitūrum
discendus
discundus, discunda, discundā, discundae, discundam, discundārum, discundās, discunde, discundī, discundīs, discundō, discundōrum, discundōs, discundum
gerunddiscendī, discendō, discendumsupinediscitum, discitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

experti scimus, didicimus
we know from experience.
litteras discere ab aliquo
to be educated by some one.
ludus (discendi or litterarum)
an elementary school.
artem musicam discere, tractare
to learn, study music.
fidibus discere (De Sen. 8. 26)
to learn to play a stringed instrument.
bis bina quot sint non didicisse
to be absolutely ignorant of arithmetic.
latinam linguam scire or didicisse
to know Latin.
multa cognita, percepta habere, multa didicisse
to be well-informed, erudite.

disco, dĭdĭci, 3 (
I. part. fut.: sic disciturum, etc., App. ap. Prisc. p. 887 P.), v. a. from the root da-, Gr. δεδαώς, δαῆναι; dak-, cf. doceo, doctus, Gr. διδάσκω, to learn, to learn to know, to become acquainted with, etc. (for syn. cf.: capio, percipio, concipio, comprehendo, intellego, cognosco, nosco, agnosco, animadverto, calleo, scio—very freq. in all periods and sorts of writing).
(a). With acc.: litteras Graecas senex didici, Cic. de Sen. 8, 26; id. Tusc. 1, 13, 29: so, litteras, Plaut. Truc. 4, 2, 22: jus civile, id. Mur. 9, 19; 10, 23: litteras apud aliquem, Cic. Fam. 9, 10, 2: dialectica ab aliquo, id. Ac. 2, 30, 98: artem ab aliquo, Quint. 3, 1, 10 et saep.: aliquid de aliquo, Ter. Eun. 2, 2, 31: virtutem ex me, fortunam ex aliis, Verg. A. 12, 435; cf. Quint. 12, 8, 6 al.: fabularum similia, Cic. Rep. 1, 36: artes, id. ib. 2, 21: palaestram, Quint. 5, 10, 121: affectum, id. 1, 11, 2: inde vocabula prima, Lucr. 5, 1042: elementa prima, Hor. S. 1, 1, 26: dulces querelas, Lucr. 5, 1384; cf. preces, Hor. Ep. 2, 1, 133 et saep.: me peritus Discet Iber, Hor. C. 2, 20, 20; cf.: quem (Augustum) didicere Vindelici, id. ib. 4, 14, 8: omnes crimine ab uno, Verg. A. 2, 66 et saep.—Pass.: dum est, unde jus civile discatur, Cic. Verr. 2, 1, 45; cf. jus, Quint. 12, 3, 9: Crassus, quod disci potuit de jure didicit, Cic. de Or. 2, 33, 143: tot artibus discendis, Quint. 12, 11, 9 et saep.—
(b). With inf. or acc. and inf.: pueri qui nare discunt, Plaut. Aul. 4, 1, 9: rapere et clepere, Cic. Rep. 4, 5 (ap. Non. 20, 15): Latine loqui, Sall. J. 101, 6: nobis ignoscere, Quint. 11, 2, 45: assem in partes diducere, Hor. A. P. 326: bene ferre magnam fortunam, id. C. 3, 27, 75 et saep.: bene ubi quod consilium discimus accidisse, etc., Plaut. Ps. 2, 3, 15: discit, Litavicum ad sollicitandos Haeduos profectum, Caes. B. G. 7, 54: animadverti et didici ex tuis litteris te omnibus in rebus habuisse rationem, ut, etc., Cic. Fam. 3, 5; id. Ac. 2, 30 fin.: deos didici securum agere aevum, Hor. S. 1, 5, 101 et saep.—
(g). With relat. clause: plures discent, quemadmodum haec fiant, quam quemadmodum his resistatur, Cic. Lael. 12, 41: quantum in Etruria belli esset, Liv. 10, 25: patriae quid debeat, etc., Hor. A. P. 312 et saep.—
(d). Absol.: disces tu quidem a principe hujus aetatis philosophorum, et disces quamdiu voles, Cic. Off. 1, 1, 2: didicit, i. e. oratory, id. Brut. 71, 249; Caes. B. G. 6, 14, 4; Quint. 1, 12, 14 al.: discendi aut visendi causa maria transmittere, Cic. Rep. 1, 3; so, discendi causa, id. ib. 1, 10; id. Off. 2, 1, 4; Caes. B. G. 6, 13 fin. al.: se ita a patribus majoribusque suis didicisse, ut, etc., Caes. B. G. 1, 13, 6. —Ellipt.: discebant fidibus antiqui, sc. canere, Cic. de Sen. 8 fin. (cf.: docere fidibus, Cic. Fam. 9, 22, 3: scire fidibus, Ter. Eun. 1, 5, 53).—
b. Transf., of inanimate subjects: manus, Plaut. Am. 1, 1, 159: nec varios discet mentiri lana colores, Verg. E. 4, 42: arbores, Plin. H. N. 16 prooem.—
c. To teach = docere (late Lat., cf. μανθάνειν, and Eng. learn): falsa discentes, Amm. 14, 1.

Origins

From Proto-Italic *diskō, from earlier *dikskō, from Proto-Indo-European *di-dḱ-ské-ti, a reduplicated durative, inchoative and suffixed verb from the root *deḱ- (“to take”). The perfect form emerged from Proto-Italic *de-dok-ai, from Proto-Indo-European *de-dóḱ-e ~ *de-dḱ-ḗr, whence also Ancient Greek δέδεξο (dédexo) and Sanskrit ददाश (dadā́śa). The reduplicant vowel of the Latin perfect probably resulted from assimilation following the reduction of *de-dVk- > *de-dik-. Within Latin, related to doceō; unrelated to discipulus. Cognates include Ancient Greek δέχομαι (dékhomai), whereas δαῆναι (daênai) is attributed to another root, *dens-, together with δεδαώς (dedaṓs), δήνεα (dḗnea) and διδάσκω (didáskō).

Descendants
  • Bretondeskiñfrom Proto-Brythonic *dɨskɨd
  • Cornishdyskifrom Proto-Brythonic *dɨskɨd
  • Welshdysgufrom Proto-Brythonic *dɨskɨd

Quick answers

What does discō mean in Latin?
discō, a verb, means “to learn; to teach; to study, practice”.
What are the principal parts of discō?
discō, discere, didicī, discitūrus (third conjugation, no supine stem except in the future active participle).
How do you pronounce discō?
In classical Latin, [ˈdɪs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.ko].