verbthird conjugation, no passive, no supine stem
dēdiscō
dēdiscō (present infinitive dēdiscere, perfect active dēdidicī)
Classical[deːˈdɪs.koː]Ecclesiastical[deˈdis.ko]
Meaning
- to unlearn, forget
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēdiscō | dēdiscēbam | dēdiscam | dēdidicī | dēdidiceram | dēdidicerō |
| 2nd sg. | dēdiscis | dēdiscēbās | dēdiscēs | dēdidicistī | dēdidicerās | dēdidiceris |
| 3rd sg. | dēdiscit | dēdiscēbat | dēdiscet | dēdidicit | dēdidicerat | dēdidicerit |
| 1st pl. | dēdiscimus | dēdiscēbāmus | dēdiscēmus | dēdidicimus | dēdidicerāmus | dēdidicerimus |
| 2nd pl. | dēdiscitis | dēdiscēbātis | dēdiscētis | dēdidicistis | dēdidicerātis | dēdidiceritis |
| 3rd pl. | dēdiscunt | dēdiscēbant | dēdiscent | dēdidicērunt dēdidicēre | dēdidicerant | dēdidicerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēdiscam | dēdiscerem | dēdidicerim | dēdidicissem |
| 2nd sg. | dēdiscās | dēdiscerēs | dēdidicerīs | dēdidicissēs |
| 3rd sg. | dēdiscat | dēdisceret | dēdidicerit | dēdidicisset |
| 1st pl. | dēdiscāmus | dēdiscerēmus | dēdidicerīmus | dēdidicissēmus |
| 2nd pl. | dēdiscātis | dēdiscerētis | dēdidicerītis | dēdidicissētis |
| 3rd pl. | dēdiscant | dēdiscerent | dēdidicerint | dēdidicissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēdisce | — |
| pres. 2nd pl. | dēdiscite | — |
| fut. 2nd sg. | dēdiscitō | — |
| fut. 3rd sg. | dēdiscitō | — |
| fut. 2nd pl. | dēdiscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēdiscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēdiscere | — |
| perfect infinitive | dēdidicisse | — |
| present participle | dēdiscēns | — |
gerunddēdiscendī, dēdiscendō, dēdiscendum
dē-disco, dĭdĭci, 3,
I. v. a., to unlearn, to forget, sc. what one has learned (rare, but class.).
(a). With acc.:
qui, quod didicit, id dediscit, Plaut. Am. 2, 2, 56; cf.: multa oportet discat atque dediscat, Cic. Quint. 17 fin.; so, haec verba, id. Brut. 46, 171; cf. id. de Or. 3, 24, 93: nomen disciplinamque populi Romani, * Caes. B. C. 3, 110: sermonem, Quint. 1, 1, 5: cordaque languentem dedidicere metum, Claud. Praef. Rapt. Pros. 1, 10: dedidicit jam pace ducem, has unlearned the general, i. e. lost his military character, Luc. 1, 131: dedisce captam, Sen. Troad. 887.—Prov.: dediscit animus sero quod didicit diu, id. ib. 631.—(b). With inf.:
(eloquentia) loqui dedisceret, Cic. Brut. 13, 51; so loqui, Ov. Tr. 3, 14, 46: amare, id. R. Am. 297 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-discō didicī, —, ere,
to unlearn, forget: multa: haec verba: disciplinam populi R., Cs.: loqui: amare, O.: (amor) dediscitur usu, O.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēdiscō
Latin dē- Latin discō Latin dēdiscō From dē- + discō.