LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

dēdiscō

dēdiscō (present infinitive dēdiscere, perfect active dēdidicī)
Classical[deːˈdɪs.koː]Ecclesiastical[deˈdis.ko]

Meaning

  1. to unlearn, forget

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēdiscōdēdiscēbamdēdiscamdēdidicīdēdidiceramdēdidicerō
2nd sg.dēdiscisdēdiscēbāsdēdiscēsdēdidicistīdēdidicerāsdēdidiceris
3rd sg.dēdiscitdēdiscēbatdēdiscetdēdidicitdēdidiceratdēdidicerit
1st pl.dēdiscimusdēdiscēbāmusdēdiscēmusdēdidicimusdēdidicerāmusdēdidicerimus
2nd pl.dēdiscitisdēdiscēbātisdēdiscētisdēdidicistisdēdidicerātisdēdidiceritis
3rd pl.dēdiscuntdēdiscēbantdēdiscentdēdidicērunt
dēdidicēre
dēdidicerantdēdidicerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēdiscamdēdisceremdēdidicerimdēdidicissem
2nd sg.dēdiscāsdēdiscerēsdēdidicerīsdēdidicissēs
3rd sg.dēdiscatdēdisceretdēdidiceritdēdidicisset
1st pl.dēdiscāmusdēdiscerēmusdēdidicerīmusdēdidicissēmus
2nd pl.dēdiscātisdēdiscerētisdēdidicerītisdēdidicissētis
3rd pl.dēdiscantdēdiscerentdēdidicerintdēdidicissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēdisce—
pres. 2nd pl.dēdiscite—
fut. 2nd sg.dēdiscitō—
fut. 3rd sg.dēdiscitō—
fut. 2nd pl.dēdiscitōte—
fut. 3rd pl.dēdiscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēdiscere—
perfect infinitivedēdidicisse—
present participledēdiscēns—
gerunddēdiscendī, dēdiscendō, dēdiscendum

dē-disco, dĭdĭci, 3,
I. v. a., to unlearn, to forget, sc. what one has learned (rare, but class.).
(a). With acc.: qui, quod didicit, id dediscit, Plaut. Am. 2, 2, 56; cf.: multa oportet discat atque dediscat, Cic. Quint. 17 fin.; so, haec verba, id. Brut. 46, 171; cf. id. de Or. 3, 24, 93: nomen disciplinamque populi Romani, * Caes. B. C. 3, 110: sermonem, Quint. 1, 1, 5: cordaque languentem dedidicere metum, Claud. Praef. Rapt. Pros. 1, 10: dedidicit jam pace ducem, has unlearned the general, i. e. lost his military character, Luc. 1, 131: dedisce captam, Sen. Troad. 887.—Prov.: dediscit animus sero quod didicit diu, id. ib. 631.—
(b). With inf.: (eloquentia) loqui dedisceret, Cic. Brut. 13, 51; so loqui, Ov. Tr. 3, 14, 46: amare, id. R. Am. 297 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēdiscō

Latin dē- Latin discō Latin dēdiscō From dē- + discō.

Quick answers

What does dēdiscō mean in Latin?
dēdiscō, a verb, means “to unlearn, forget”.
What are the principal parts of dēdiscō?
dēdiscō, dēdiscere, dēdidicī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce dēdiscō?
In classical Latin, [deːˈdɪs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈdis.ko].
Where does dēdiscō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēdiscō.