LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēmōnstrō

dēmōnstrō (present infinitive dēmōnstrāre, perfect active dēmōnstrāvī, supine dēmōnstrātum)
Classical[deːˈmõː.stroː]Ecclesiastical[deˈmɔn.stro]

Meaning

  1. to show, demonstrate, prove
    Sicut ergo, cum uitium oculorum dicitur caecitas, id ostenditur, quod ad naturam oculorum pertinet uisus; et cum uitium aurium dicitur surditas, ad earum naturam pertinere demonstratur auditus: ita, cum uitium creaturae angelicae dicitur, quo non adhaeret Deo, hinc apertissime declaratur, eius naturae ut Deo adhaereat conuenire.As, then, when we say that blindness is a defect of the eyes, we prove that sight belongs to the nature of the eyes; and when we say that deafness is a defect of the ears, hearing is thereby proved to belong to their nature;—so, when we say that it is a fault of the angelic creature that it does not cleave to God, we hereby most plainly declare that it pertained to its nature to cleave to God.412 CE – 426 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, De civitate Dei 12.1
  2. to point out
  3. to draw attention to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēmōnstrōdēmōnstrābamdēmōnstrābōdēmōnstrāvīdēmōnstrāveram
dēmōnstrāram
dēmōnstrāverō
dēmōnstrārō
2nd sg.dēmōnstrāsdēmōnstrābāsdēmōnstrābisdēmōnstrāvistī
dēmōnstrāstī
dēmōnstrāverās
dēmōnstrārās
dēmōnstrāveris
dēmōnstrāris
3rd sg.dēmōnstratdēmōnstrābatdēmōnstrābitdēmōnstrāvit
dēmōnstrāt
dēmōnstrāverat
dēmōnstrārat
dēmōnstrāverit
dēmōnstrārit
1st pl.dēmōnstrāmusdēmōnstrābāmusdēmōnstrābimusdēmōnstrāvimus
dēmōnstrāmus
dēmōnstrāverāmus
dēmōnstrārāmus
dēmōnstrāverimus
dēmōnstrārimus
2nd pl.dēmōnstrātisdēmōnstrābātisdēmōnstrābitisdēmōnstrāvistis
dēmōnstrāstis
dēmōnstrāverātis
dēmōnstrārātis
dēmōnstrāveritis
dēmōnstrāritis
3rd pl.dēmōnstrantdēmōnstrābantdēmōnstrābuntdēmōnstrāvērunt
dēmōnstrārunt, dēmōnstrāvēre
dēmōnstrāverant
dēmōnstrārant
dēmōnstrāverint
dēmōnstrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēmōnstremdēmōnstrāremdēmōnstrāverim
dēmōnstrārim
dēmōnstrāvissem
dēmōnstrāssem
2nd sg.dēmōnstrēsdēmōnstrārēsdēmōnstrāverīs
dēmōnstrārīs
dēmōnstrāvissēs
dēmōnstrāssēs
3rd sg.dēmōnstretdēmōnstrāretdēmōnstrāverit
dēmōnstrārit
dēmōnstrāvisset
dēmōnstrāsset
1st pl.dēmōnstrēmusdēmōnstrārēmusdēmōnstrāverīmus
dēmōnstrārīmus
dēmōnstrāvissēmus
dēmōnstrāssēmus
2nd pl.dēmōnstrētisdēmōnstrārētisdēmōnstrāverītis
dēmōnstrārītis
dēmōnstrāvissētis
dēmōnstrāssētis
3rd pl.dēmōnstrentdēmōnstrārentdēmōnstrāverint
dēmōnstrārint
dēmōnstrāvissent
dēmōnstrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēmōnstrordēmōnstrābardēmōnstrābor
2nd sg.dēmōnstrāris
dēmōnstrāre
dēmōnstrābāris
dēmōnstrābāre
dēmōnstrāberis
dēmōnstrābere
3rd sg.dēmōnstrāturdēmōnstrābāturdēmōnstrābitur
1st pl.dēmōnstrāmurdēmōnstrābāmurdēmōnstrābimur
2nd pl.dēmōnstrāminīdēmōnstrābāminīdēmōnstrābiminī
3rd pl.dēmōnstranturdēmōnstrābanturdēmōnstrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēmōnstrerdēmōnstrārer
2nd sg.dēmōnstrēris
dēmōnstrēre
dēmōnstrārēris
dēmōnstrārēre
3rd sg.dēmōnstrēturdēmōnstrārētur
1st pl.dēmōnstrēmurdēmōnstrārēmur
2nd pl.dēmōnstrēminīdēmōnstrārēminī
3rd pl.dēmōnstrenturdēmōnstrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēmōnstrādēmōnstrāre
pres. 2nd pl.dēmōnstrātedēmōnstrāminī
fut. 2nd sg.dēmōnstrātōdēmōnstrātor
fut. 3rd sg.dēmōnstrātōdēmōnstrātor
fut. 2nd pl.dēmōnstrātōte—
fut. 3rd pl.dēmōnstrantōdēmōnstrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēmōnstrāredēmōnstrārī
dēmōnstrārier
perfect infinitivedēmōnstrāvisse
dēmōnstrāsse
dēmōnstrātum esse
future infinitivedēmōnstrātūrum essedēmōnstrātum īrī
present participledēmōnstrāns
dēmōnstrante, dēmōnstrantem, dēmōnstrantēs, dēmōnstrantī, dēmōnstrantia, dēmōnstrantibus, dēmōnstrantis, dēmōnstrantīs, dēmōnstrantium
—
perfect participle—dēmōnstrātus
dēmōnstrāta, dēmōnstrātā, dēmōnstrātae, dēmōnstrātam, dēmōnstrātārum, dēmōnstrātās, dēmōnstrātī, dēmōnstrātōrum, dēmōnstrātōs
future participledēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūra, dēmōnstrātūrā, dēmōnstrātūrae, dēmōnstrātūram, dēmōnstrātūrārum, dēmōnstrātūrās, dēmōnstrātūre, dēmōnstrātūrī, dēmōnstrātūrīs, dēmōnstrātūrō, dēmōnstrātūrōrum, dēmōnstrātūrōs, dēmōnstrātūrum
dēmōnstrandus
gerunddēmōnstrandī, dēmōnstrandō, dēmōnstrandumsupinedēmōnstrātum, dēmōnstrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

argumentum afferre, quo animos immortales esse demonstratur
to bring forward a proof of the immortality of the soul.

dē-monstro, āvi, ātum, 1 (
I. arch. inf. pass.: demonstrarier, Ter. Ph. 2, 1, 76), v. a., to point out, as with the finger; to indicate, designate, show (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen. (cf.: indico, significo, ostendo): ubi habitet (mihi) demonstrarier (volo—with commonstrarier), Ter. l. l.; cf.: itinera ipsa ita putavi esse demonstranda, ut commonstrarem tantum viam, et ut fieri solet, digitum ad fontes intenderem, Cic. de Or. 1, 46 fin.: non ea figura, quae digito demonstrari potest, id. Rep. 6, 24; so, too, aliquid digito, Quint. 6, 3, 38: aliquem averso pollice, id. 11, 3, 104: aliquid nutu vel manu, id. 1, 5, 36: eum volo mihi demonstretis hominem, Plaut. Poen. 3, 2, 16: thesaurum mi in hisce aedibus, id. Trin. 1, 2, 113: itinera cum cura, Liv. 23, 33: unum ex iis, Suet. Aug. 94 et saep.: ut ante demonstrabant, quid ubique esset ... item nunc, quid undique oblatum sit, ostendunt, Cic. Verr. 2, 4, 59: demonstres ubi sint tuae tenebrae, Catull. 55, 2.—Absol.: histrio ita demonstraverat (had gesticulated), ut bibentem natantemque faceret, Suet. Ner. 39.—
2. Poet. of a subject not personal: demonstrant astra salebras, Prop. 3, 16, 15 (4, 15, 15 M.).—
B. Esp., jurid. t. t.: fines, to point out the boundaries, i.e. to deliver a piece of land to the purchaser, Cic. pro Tull. § 17; Dig. 18, 1, 18; 21, 2, 45.—
C. Pregn., to guide by pointing out the way: si equus ille decessit qui demonstrabat quadrigam, Dig. 31, 1, 65, § 1.—
II. Trop., to designate, indicate, by speech or writing; to show, prove, demonstrate; to represent, describe; also simply to mention (in this signif. often in Caes. —for syn. cf.: monstro, commonstro, comprobo, probo, declaro).
(a). With acc.: Spurinna quidem cum ei rem demonstrassem et vitam tuam superiorem exposuissem, magnum periculum summae reipublicae demonstrabat, nisi, etc., Cic. Fam. 9, 24; so with docere, Cic. Verr. 2, 2, 50; with ostendere, id. Att. 1, 1, 4; Quint. 5, 12, 15 et saep.: istius cupiditatem minasque demonstrat, Cic. Verr. 2, 4, 39 fin.: si tibi nemo responsurus esset, tamen ipsam causam demonstrare non posses, id. Div. in Caecil. 13, 43: modum formamque (sc. navium), Caes. B. G. 5, 1: re demonstrata, id. ib. 5, 38; cf.: quibus demonstratis, Quint. 5, 1, 3: aliquid scripto, id. 1, 5, 32 et saep.: ad ea castra, quae supra demonstravimus, contendit, Caes. B. G. 7, 83 fin.; 5, 49; so with the pron. relat., id. B. C. 3, 84, 3; 3, 89, 3: hujus Hercyniae silvae, quae supra demonstrata est, latitudo, etc., id. B. G. 6, 25; cf. in pass. id. B. C. 1, 81, 2; 63 fin.—With double acc.: quam virtutem quartam elocutionis Cicero demonstrat, Quint. 11, 1, 1.—
(b). With acc. and inf.: mihi Fabius demonstravit, te id cogitasse facere, Cic. Fam. 3, 3, 2; id. Inv. 1, 31: demonstrant sibi praeter agri solum nihil esse reliqui, Caes. B. G. 1, 11, 5; 2, 17, 2; 7, 41, 2 (with exponunt); 7, 43, 2 et saep.—Pass. with nom. and inf.: altera parte imbecillitas, inopia fuisse demonstrabitur, Auct. Her. 2, 4, 7: si eo ipse in genere, quo arguatur, integer ante fuisse demonstrabitur, Cic. Inv. 1, 11, 36; Hyg. Astr. 2, 14; 2, 21.—
(g). With a relative clause: quanta praedae faciendae facultas daretur, si, etc., Caes. B. G. 4, 34 fin.; Quint. 2, 4, 3; Plin. 25, 13, 106, § 169.—
(d). Absol.: cum esset Caesar in citeriore Gallia in hibernis, ita uti supra demonstravimus, Caes. B. G. 2, 1: ut supra demonstravimus, id. ib. 5, 3; 5, 19 al.: ut ante demonstravimus, id. ib. 2, 22; ita ut antea demonstravimus, id. ib. 7, 46; and simply ut demonstravimus, id. ib. 6, 35; id. B. C. 3, 66, 2 al.—(ε) In attraction: cum essent in quibus demonstravi augustiis, Caes. B. C. 3, 15, 6: circiter DC ejus generis, cujus supra demonstravimus naves, id. B. G. 5, 2, 2.—
b. Of an inanimate subject: quae hoc demonstrare videantur, Cic. Verr. 2, 2, 63: quod proximus demonstrabit liber, Quint. 1, 10, 49: littera causam, Tib. 3, 2, 27: laus ac vituperatio quale sit quidque demonstrat, id. 3, 4, 14 al.—
c. Pass. impers.: naves XVIII., de quibus supra demonstratum est, Caes. B. G. 4, 28; id. B. C. 1, 56, 2: erant, ut supra demonstratum est, legiones Afranii tres, id. ib. 1, 39; 2, 34; and without supra, id. ib. 3, 62: quem a Pompeio missum in Hispaniam demonstratum est, id. ib. 1, 38; so with an acc. and inf., id. ib. 2, 28; 2, 42, 5: ad flumen Axonam contenderunt, quod esse post nostra castra demonstratum est, id. B. G. 2, 9, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēmōnstrō

Latin dē- Proto-Indo-European *men- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *monéyeti Proto-Italic *man-eje- Proto-Italic *moneō Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *-trom Proto-Italic *-trom Proto-Italic *monestrom Latin mōnstrum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin mōnstrō Latin dēmōnstrō From dē- + mōnstrō (“to show”).

Descendants
  • Catalandemostrar
  • Englishdemonstrate
  • Frenchdémontrer
  • Germandemonstrieren
  • Italiandimostrare
  • Portuguesedemonstrarfrom Old Galician-Portuguese demostrar
  • Romaniandemonstra
  • Spanishdemostrar
  • Dutchdemonstreren
  • Idodemonstrarfrom Esperanto demonstri

Quick answers

What does dēmōnstrō mean in Latin?
dēmōnstrō, a verb, means “to show, demonstrate, prove; to point out; to draw attention to”.
What are the principal parts of dēmōnstrō?
dēmōnstrō, dēmōnstrāre, dēmōnstrāvī, dēmōnstrātum (first conjugation).
How do you pronounce dēmōnstrō?
In classical Latin, [deːˈmõː.stroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈmɔn.stro].
Where does dēmōnstrō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēmōnstrō.