LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

dēdicātiō

dēdicātiō f (genitive dēdicātiōnis)
Classical[deː.dɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[de.diˈkat.t͡si.o]

Meaning

  1. dedication, consecration

Declension

declension
formsingularplural
nominativedēdicātiōdēdicātiōnēs
genitivedēdicātiōnisdēdicātiōnum
dativedēdicātiōnīdēdicātiōnibus
accusativedēdicātiōnemdēdicātiōnēs
ablativedēdicātiōnedēdicātiōnibus
vocativedēdicātiōdēdicātiōnēs

dēdĭcātĭo, ōnis, f. dedico,
I. dedication, consecration: aedis, Liv. 2, 27: theatri, Plin. 7, 48, 49, § 158; Suet. Claud. 21: pontis, id. Calig. 32: domus Dei, Vulg. 1 Esdr. 6, 16: statuae, id. Dan. 3, 2 al.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēdicātiō From dēdicō (“dedicate, proclaim”) + -tiō.

Descendants
  • Catalandedicació
  • Englishdedication
  • Italiandedicazione
  • Portuguesededicação
  • Romaniandedicație
  • Spanishdedicación
  • Galiciandedicación

Quick answers

What does dēdicātiō mean in Latin?
dēdicātiō, a noun, means “dedication, consecration”.
What is the genitive of dēdicātiō?
The genitive singular is dēdicātiōnis. dēdicātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce dēdicātiō?
In classical Latin, [deː.dɪˈkaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [de.diˈkat.t͡si.o].