contumāx
Meaning
- one terminationinsolent, obstinate, stiff-necked, defiant
- one terminationwho refuses to appear in a court of law, in disobedience of a summons
- one terminationunyielding, providing opposition
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Pervicacia · Perseverantia · Pertinacia · Contumacia · Destinatio · Obstinatio
1. Pervicacia and perseverantia denote adherence to what is once resolved upon as a virtue; pervicacia (from vincere? vigere?) has its foundation in natural energy of disposition; perseverantia, in earnestness of character, formed by cultivation; whereas pertinacia and contumacia as a fault; pertinacia has its foundation in a stiff-necked adherence to what is once resolved upon, like obstinacy and stubbornness, in opp. to condescension; contumacia (from temere, contemnere) in a haughty maintenance of one’s free-will, even against proper and legitimate superiority,3 like insolence and refractoriness, in opp. to complaisance, obsequium. Tac. Ann. iv. 20. Hist. iv. 74. Accius apud Non. Tu pertinacem esse, Antiloche, hanc prædicas, ego pervicaciam esse aio et a me uti volo, etc. Cic. inv. ii. 54. Unicuique virtuti finitimum vitium reperietur, ut pertinacia, quæ finitima perseverantiæ est: comp. with Balb. 27. Marc. 10. 2. Pervicacia, etc. denote persisting in a resolution once made; destinatio and obstinatio are more immediately connected with the making of the resolution; destinatio, the making of an unalterable resolution, decidedness; obstinatio, adhering to it in spite of insurmountable obstacles and reasonable remonstrances, obstinacy. (iv. 176.)
3 [But, adhibere liberam contumaciam. Cic. Tus. 1, 29.]
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | contumāx | contumāx | contumāx |
| genitive | contumācis | contumācis | contumācis |
| dative | contumācī | contumācī | contumācī |
| accusative | contumācem | contumācem | contumāx |
| ablative | contumācī contumāce | contumācī contumāce | contumācī contumāce |
| vocative | contumāx | contumāx | contumāx |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | contumācēs | contumācēs | contumācia |
| genitive | contumācium | contumācium | contumācium |
| dative | contumācibus | contumācibus | contumācibus |
| accusative | contumācīs contumācēs | contumācīs contumācēs | contumācia |
| ablative | contumācibus | contumācibus | contumācibus |
| vocative | contumācēs | contumācēs | contumācia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- contumacius se gerere
- to display a proud obstinacy.
- libera contumacia Socratis (Tusc. 1. 29. 71)
- the frank but defiant demeanour of Socrates (before his judges).
quis contum acior? quis inhumanior? quis superbior? Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: Sara in me contumax, id. Att. 15, 15, 2; cf.: adversus plebem, Suet. Tib. 2; and: populus regibus suis, Sen. Thyest. 644: reus (together with arrogans, securus), Quint. 6, 1, 14; cf. animus (with arrogantia oris), Tac. A. 5, 3: contumaces et mconsultae voces, id. ib. 4, 60: preces, id. ib. 2, 57: voltus, Curt. 4, 6, 24: epistula, Suet. Claud. 35: filii, Cod. Th. 8, 14, 1.—Rarely in a good sense, unyielding, firm, steadfast: contumax etiam adversus tormenta servorum fides, Tac. H. 1, 3 (cf. contumacia).—Poet.: Hispanis ego contumax capillis, Mart. 10, 65.—Comp., v. supra.—Sup.: Fortuna contumacissimum quemque aggreditur, Sen. Prov. 3, 4; id. Ep. 83, 21.—contumax est, qui ... litteris evocatus, praesentiam, sui facere contemnet, Dig. 42, 1, 53, § 1 sqq.; cf. contumacia, I. B.—boves, Col. 6, 2, 10: gallina ad concubitum, id. 8, 2, 8.—Of inanimate things, not yielding, furnishing opposition: lima, Phaedr. 4, 7, 5: cardamum frianti, Plin. 12, 13, 29, § 50: syllaba, not fitting into measure, Mart. 9, 12.—Hence, adv.: contŭmācĭter, obstinately, stubbornly, etc.: contumaciter, arroganter, ἀκοινωνήτως solet ad me scribere, Cic. Att. 6, 1, 7: contumaciter urbaneque vexatum, id. Q. Fr. 2, 1, 3: omnia agere, Liv. 2, 58, 7; Quint. 11, 3, 11 et saep.—Comp., Nep. Cim. 2, 5.—In a good sense (cf. contumax and contumacia), firmly, Sen. Ep. 13, 2; Quint. 6, prooem. § 15;.—lapides scalpturae resistunt, Plin. 37, 7, 30, § 104; in comp., id. 19, 7, 35, § 117.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Derived from contemnō (“to scorn, despise”) + -āx (“inclined to”), or from con- + tumēre (“to swell”) + -āx.
- Catalancontumaç
- Englishcontumacious
- Frenchcontumace
- Italiancontumace
- Portuguesecontumaz
- Spanishcontumaz
- Siciliancuntumaci
In English words that came into English from contumāx
- contumaciouscontumāx
- contumacycontumacia