LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

contumācia

contumācia f (genitive contumāciae)
Classical[kɔn.tʊˈmaː.ki.a]Ecclesiastical[kon.tuˈmaː.t͡ʃi.a]

Meaning

  1. arrogance, inflexibility, contumacy, stubbornness
  2. obstinate refusal to appear in court

Declension

declension
formsingularplural
nominativecontumāciacontumāciae
genitivecontumāciaecontumāciārum
dativecontumāciaecontumāciīs
accusativecontumāciamcontumāciās
ablativecontumāciācontumāciīs
vocativecontumāciacontumāciae

contŭmācĭa, ae, f. contumax,
I. perseverance in one's purpose or opinion, generally in a bad sense, arrogance, inflexibility, contumacy, obstinacy, stubbornness.
I. Prop.
A. In gen. (in good prose, and very freq.): illa tua singularis insolentia, superbia, contumacia, Cic. Verr. 2, 4, 41, § 89; so, contumacia et adrogantia, id. Rosc. Com. 15, 44: contumacia et ferocitas, Suet. Vit. 2 al.: inter abruptam contumaciam et deforme obsequium pergere iter, Tac. A. 4, 20 fin.: oris oculorumque illa contumacia ac superbia, Cic. Verr. 2, 3, 2, § 5: adversus principem, Tac. H. 4, 3: parendi, Plin. Pan. 18: eadem in vultu, Liv. 2, 61, 6; cf. Tac. A. 1, 24 fin.: responsi tui, Cic. Pis. 31, 78.— Sometimes in a good sense, firmness, constancy, self-confidence (cf. contumax): Socrates adhibuit liberam contumaciam, Cic. Tusc. 1, 29, 71; so, maxima innocentiae, Quint. Decl. 2, 5.—
B. Esp., jurid. t. t., an obstinate disobedience to a judicial order, an obstinate refusal to appear in court, contumacy, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 57 (65), 2: contumacia eorum, qui jus dicenti non temperant, litis damno coërcetur, Dig. 42, 1, 53 pr.; cf. contumax, I. B.—
II. Transf., of animals: contumacia pervicax boum, Col. 6, 2, 11.—Of inanim. things: arborum (with fastidium), obstinacy in growth, Plin. 16, 32, 58, § 134.

Origins

From contumāx (“stubborn”).

Descendants
  • Catalancontumàcia
  • Englishcontumacy
  • Frenchcontumace
  • GermanKontumaz
  • Italiancontumacia
  • Portuguesecontumácia
  • Spanishcontumacia
  • Siciliancuntumacia

In English words that came into English from contumācia

  • contumacycontumācia

Quick answers

What does contumācia mean in Latin?
contumācia, a noun, means “arrogance, inflexibility, contumacy, stubbornness; obstinate refusal to appear in court”.
What is the genitive of contumācia?
The genitive singular is contumāciae. contumācia is feminine, first declension.
How do you pronounce contumācia?
In classical Latin, [kɔn.tʊˈmaː.ki.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.tuˈmaː.t͡ʃi.a].