LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

cōnsēnsus1

cōnsēnsus m (genitive cōnsēnsūs)
Classical[kõːˈsẽː.sʊs]Ecclesiastical[konˈsɛn.sus]

Meaning

  1. Consensus, agreement, accordance, unanimity, concord, harmony.
  2. A plot, conspiracy.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativecōnsēnsuscōnsēnsūs
genitivecōnsēnsūscōnsēnsuum
dativecōnsēnsuīcōnsēnsibus
accusativecōnsēnsumcōnsēnsūs
ablativecōnsēnsūcōnsēnsibus
vocativecōnsēnsuscōnsēnsūs

consensus, ūs, m. consentio,
I. agreement, accordance, unanimity, concord (class.; esp. freq. in prose).
I. Prop.: numquam major vester consensus in ullā causā fuit, Cic. Phil. 4, 5, 12: quod si omnium consensus naturae vox est, id. Tusc. 1, 15, 35; Caes. B. G. 2, 28; 2, 29; 7, 4 al.: tantus senatus, Cic. Fam. 3, 3, 1; cf. Tac. A. 13, 26; Suet. Calig. 14: legionis ad rem publicam recuperandam, Cic. Phil. 3, 3, 7: optimatum, Nep. Dion, 6, 3: patrum, Tac. A. 15, 73: consilii totius Galliae, Caes. B. G. 7, 29: conspirans horum (fratrum), Cic. Lig. 12, 34: civitatis, Liv. 9, 7, 15; Cic. Quint. 5, 3: bonorum, Quint. 1, 6, 45: eruditorum, id. 10, 1, 130: grammaticorum, id. 10, 1, 53: deorum hominumque, Tac. H. 1, 15: aevi, Plin. 14, 6, 8, § 72: filiorum adversus patres, Sen. Contr 2, 9, 22: optimo in rem publicam consensu libertatem defendere, Cic. Phil. 5, 17, 46: inter malos ad bellum, Tac. H. 1, 54 fin.; cf. id. ib. 1, 26: ex communi consensu aliquid ab aliquo petere, Caes. B. G. 1, 30; so, repentino maximoque, Suet. Aug. 58: ingenti, id. Dom. 13; opp. dissensus, Claud. B. Gild. 300; Dig. 46, 3, 80.—Absol.: aliquid apud Chattos in consensum vertit, has become a general custom, Tac. G. 31.—
b. Consensu, among the histt. after the Aug. per. freq. adv., unanimously, with general consent, according to the general wish, etc.: comitiorum illi habendorum, quando minimus natu sit, munus consensu inpingunt, Liv. 3, 35, 7; and 3, 36, 5; 24, 37, 11; Tac. H. 1, 16; 1, 55; Suet. Aug. 57; id. Tib. 1: cum ipsi invisum consensu imperium ... interpretarentur, Liv. 3, 38, 10.—
B. In a bad sense, a plot, conspiracy: audacium, Cic. Sest 40. 86.—
II. Transf., of inanimate objects, agreement, harmony, synpathy (class.): quā ex conjunctione naturae et quasi concentu atque consensu, quam συμπαθειαν Graeci appellant, Cic. Div. 2, 14, 34; cf. id. N. D. 3, 11, 28: concentusque mirus omnium doctrinarum, id. de Or. 3, 6, 21: consensus et conspiratió virtutum, id. Fin. 5, 23, 66: duorum antecedentium, Quint. 5, 14, 6.—
B. A common feeling, common life: neque enim poterunt (animae et corpora) suptiliter esse Conexae neque consensus contagia fient, Lucr 3, 740.

Origins

From cōnsentiō (“feel together; agree”), from con- (“together”) and sentiō (“sense; perceive; feel”).

Descendants
  • Englishconsensus
  • Frenchconsensus
  • Italianconsenso
  • Portugueseconsenso
  • Romanianconsens
  • Spanishconsenso
  • Siciliancunzenzu
  • Turkishkonsensüs
adjectivefirst/second-declension adjective
cōnsēnsus2
cōnsēnsus (feminine cōnsēnsa, neuter cōnsēnsum)
Classical[kõːˈsẽː.sʊs]Ecclesiastical[konˈsɛn.sus]

Meaning

  1. adjectiverareagreed upon

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnsēnsuscōnsēnsacōnsēnsum
genitivecōnsēnsīcōnsēnsaecōnsēnsī
dativecōnsēnsōcōnsēnsaecōnsēnsō
accusativecōnsēnsumcōnsēnsamcōnsēnsum
ablativecōnsēnsōcōnsēnsācōnsēnsō
vocativecōnsēnsecōnsēnsacōnsēnsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnsēnsīcōnsēnsaecōnsēnsa
genitivecōnsēnsōrumcōnsēnsārumcōnsēnsōrum
dativecōnsēnsīscōnsēnsīscōnsēnsīs
accusativecōnsēnsōscōnsēnsāscōnsēnsa
ablativecōnsēnsīscōnsēnsīscōnsēnsīs
vocativecōnsēnsīcōnsēnsaecōnsēnsa

consensus, a, um, Part., from consentio

Origins

From cōnsentiō (“feel together; agree”), from con- (“together”) and sentiō (“sense; perceive; feel”).

Quick answers

What does cōnsēnsus mean in Latin?
cōnsēnsus, a noun, means “Consensus, agreement, accordance, unanimity, concord, harmony.; A plot, conspiracy.”.
What is the genitive of cōnsēnsus?
The genitive singular is cōnsēnsūs. cōnsēnsus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce cōnsēnsus?
In classical Latin, [kõːˈsẽː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsɛn.sus].