LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

cōnsentiō

cōnsentiō (present infinitive cōnsentīre, perfect active cōnsēnsī, supine cōnsēnsum)
Classical[kõːˈsɛn.ti.oː]Ecclesiastical[konˈsɛn.t͡si.o]

Meaning

  1. to agree, accord, harmonize
  2. to unite upon
  3. to plot or conspire
  4. to assent to, to consent to do something specific
    virum autem cum timore tuo non libidine mea consensi suscipereBut a husband I consented to take, with thy fear, not with my lust.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Tobiae.3.18
    nec in venerem ruat ita ut mente etiam conpati videatur, set usum sui prebens animo non consentiente misceatur.She should not rush into sexual activity in such a way that she still appears to be mentally suffering, and though offering herself, copulates disagreeablyCaelius Aurelianus and Mustio, Gynaecia 2.64

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsentiōcōnsentiēbamcōnsentiamcōnsēnsīcōnsēnseramcōnsēnserō
2nd sg.cōnsentīscōnsentiēbāscōnsentiēscōnsēnsistīcōnsēnserāscōnsēnseris
3rd sg.cōnsentitcōnsentiēbatcōnsentietcōnsēnsitcōnsēnseratcōnsēnserit
1st pl.cōnsentīmuscōnsentiēbāmuscōnsentiēmuscōnsēnsimuscōnsēnserāmuscōnsēnserimus
2nd pl.cōnsentītiscōnsentiēbātiscōnsentiētiscōnsēnsistiscōnsēnserātiscōnsēnseritis
3rd pl.cōnsentiuntcōnsentiēbantcōnsentientcōnsēnsērunt
cōnsēnsēre
cōnsēnserantcōnsēnserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsentiamcōnsentīremcōnsēnserimcōnsēnsissem
2nd sg.cōnsentiāscōnsentīrēscōnsēnserīscōnsēnsissēs
3rd sg.cōnsentiatcōnsentīretcōnsēnseritcōnsēnsisset
1st pl.cōnsentiāmuscōnsentīrēmuscōnsēnserīmuscōnsēnsissēmus
2nd pl.cōnsentiātiscōnsentīrētiscōnsēnserītiscōnsēnsissētis
3rd pl.cōnsentiantcōnsentīrentcōnsēnserintcōnsēnsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsentiorcōnsentiēbarcōnsentiar
2nd sg.cōnsentīris
cōnsentīre
cōnsentiēbāris
cōnsentiēbāre
cōnsentiēris
cōnsentiēre
3rd sg.cōnsentīturcōnsentiēbāturcōnsentiētur
1st pl.cōnsentīmurcōnsentiēbāmurcōnsentiēmur
2nd pl.cōnsentīminīcōnsentiēbāminīcōnsentiēminī
3rd pl.cōnsentiunturcōnsentiēbanturcōnsentientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsentiarcōnsentīrer
2nd sg.cōnsentiāris
cōnsentiāre
cōnsentīrēris
cōnsentīrēre
3rd sg.cōnsentiāturcōnsentīrētur
1st pl.cōnsentiāmurcōnsentīrēmur
2nd pl.cōnsentiāminīcōnsentīrēminī
3rd pl.cōnsentianturcōnsentīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsentīcōnsentīre
pres. 2nd pl.cōnsentītecōnsentīminī
fut. 2nd sg.cōnsentītōcōnsentītor
fut. 3rd sg.cōnsentītōcōnsentītor
fut. 2nd pl.cōnsentītōte—
fut. 3rd pl.cōnsentiuntōcōnsentiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsentīrecōnsentīrī
perfect infinitivecōnsēnsissecōnsēnsum esse
future infinitivecōnsēnsūrum essecōnsēnsum īrī
present participlecōnsentiēns
cōnsentiente, cōnsentientem, cōnsentientēs, cōnsentientī, cōnsentientia, cōnsentientibus, cōnsentientis, cōnsentientīs, cōnsentientium
—
perfect participle—cōnsēnsus
future participlecōnsēnsūrus
cōnsēnsūra, cōnsēnsūrā, cōnsēnsūrae, cōnsēnsūram, cōnsēnsūrārum, cōnsēnsūrās, cōnsēnsūre, cōnsēnsūrī, cōnsēnsūrīs, cōnsēnsūrō, cōnsēnsūrōrum, cōnsēnsūrōs, cōnsēnsūrum
cōnsentiendus
cōnsentiundus, cōnsentienda, cōnsentiendā, cōnsentiendae, cōnsentiendam, cōnsentiendārum, cōnsentiendās, cōnsentiende, cōnsentiendīs, cōnsentiendōrum, cōnsentiendōs
gerundcōnsentiendī, cōnsentiendō, cōnsentiendumsupinecōnsēnsum, cōnsēnsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

una et consentiens vox est
all are unanimous.
consentire, idem sentire cum aliquo
to agree with a person.
omnes (uno ore) in hac re consentiunt
all agree on this point.
totius mundi convenientia et consensus
the perfect harmony of the universe.
uno, communi, summo or omnium consensu (Tusc. 1. 15. 35)
unanimously.

con-sentĭo (also cosentĭo;
I. v. infra), sensi, sensum, 4, v. n. and a
I. = unā sentio, to feel together: multa (corpora, i. e. substances) Quae neque conecti potuere neque intus Vitalis motus consentire atque imitari, Lucr. 2, 717 Lachm.; cf.: consentire animam totam per membra videmus, id. 3, 153; Scrib. Comp. 104.—
II. To agree, accord, harmonize with a person or thing; to assert unitedly, determine in common, decree, to unite upon something accordantly, etc. (freq and class. in prose and poetry); constr with cum, inter se, the dat., or absol. of person; and with the acc., de, ad, in, the inf.. causā, or absol. of the thing.
A. Lit., with personal subjects.
1. In a good sense, with acc. and inf.: HONC. OINO. PLOIRVME. COSENTIONT. ROMAI. DVONORO. OPTVMO. FVISE. VIRO ... LVCIOM. SCIPIONE., etc. (i. e. hunc unum plurimi consentiunt Romanum bonorum optimum fuisse virum ... Lucium Scipionem), inscription of the Scipios, C. I. L. 1, 32: Wordsworth, Fragm, and Spec. p. 160; cf. Cic. Fin. 2, 35, 116; and id. Sen. 17, 61: omnes mortales unā mente consentiunt, omnia arma eorum, qui haec salva velint, contra illam pestem esse capienda, id. Phil. 4, 3, 7; so Quint. 1, 10, 33; 2, 15, 36 al.; Tac. A. 6, 28 al.—With inf.: seu quicquid ubique magnificum est in claritatem ejus (sc. Herculis) referre consensimus, Tac. G. 34 fin.—With de de amicitiae utilitate omnes uno ore consentiunt, Cic. Lael. 23, 86; so id. Phil. 1, 9, 21: cum aliquo de aliquā re, id. Ac. 2, 42. 131.—With cum: consentire cum aliquā re, verbis discrepare, Cic. Fin. 4, 26, 72: cum his (oratoribus) philosophi consentiunt, Quint. 2, 17, 2; so Suet. Aug. 58.—With dat.: illis superioribus, Quint. 2, 15, 32; so id. 5, 14, 33: sibi ipse, Cic. Off. 1, 2, 5; cf. id. Clu. 22, 60: cui parti, Quint. 5, 14, 9: iis, quibus delectantur, id. 5, 11, 19: studiis alicujus, Hor. Ep. 1, 18, 65 al.—With adversus: adversus maleficium omne consensimus, Sen. Ben. 3, 6, 2: adversus patrem cum amicis, Val. Max. 9, 11, ext. 3.—With ad: parvo exercitu, sed ad benevolentiam erga nos consentiente, Cic. Att. 5, 18, 2; id. Tusc. 3, 2, 3; id. N. D. 2, 23, 60; 2, 46, 119; id. Cat. 4, 7, 15; 4, 9, 18; cf.: ad rem publicam conservandam, id. Phil. 4, 4, 10: ad decernendum triumphum, Liv. 36, 40, 10: ad necem ejus, id. 39, 50, 6: ad indutias, Suet. Calig. 5.—With in: in homine non, ut omne, omnia in unum consentientia, sed singulis membris suum cuique consilium, Liv. 2, 32, 9: in hoc non contumaciter consentio, Quint. 11, 3, 11; cf.: consentire in asserendā libertate, Suet. Calig. 60: puro pioque duello quaerendas censeo itaque consentio consciscoque, old formula of voting in Liv. 1, 32, 12.—With ut: senatus ... censuit consensit conscivit ut bellum cum priscis Latinis fieret, old formula for declaring war, Liv. 1, 32, 13.—With ne: constat, ad alia discordes in uno adversus patrum voluntatem consensisse, ne dicerent dictatorem, Liv. 4, 26, 7.—With acc. rei: consensit et senatus bellum, i. e. has voted, decreed war, Liv. 8, 6, 8: bellum erat consensum, id. 1, 32, 12: consensa in posterum diem contio, id. 24, 38, 11.—With inf.: si consenserint possessores non vendere, quid futurum est? Cic. Agr. 1, 5, 15. —Impers.: de prioribus consentitur, Tac. A. 1, 13: inter plurimos consensum est duas esse partes, Quint. 9, 1, 17; 5, 10, 12; Liv. 9, 7, 7; so, consensum est, ut, etc., id. 30, 24, 11.—
2. In a bad sense, to agree to any wrong, to join in, to plot together, conspire, take part in, etc.: neque se cum Belgis reliquis consensisse, neque contra populum Romanum omnino conjurasse, Caes. B. G. 2, 3; so id. ib. fin.: belli faciendi causā, Cic. Verr. 2, 5, 8, § 18: urbem inflammare, id. Phil. 2, 7, 17: quod consensisset cum Hispanis quibusdam ... eum (Pompeium) comprehendere, id. Fam. 6, 18, 2: ad prodendam Hannibali urbem Romanam, Liv. 27, 9, 14: ad aliquem opprimendum, Nep. Dat. 5, 2: quod undique abierat, antequam consentirent, Liv. 23, 28, 4; so absol., id. 34, 49, 9 al.—
B. Transf., with inanimate subjects, to accord, agree, harmonize with, to fit, suit, etc.
(a). With cum: sed mihi ne utiquam cor consentit cum oculorum aspectu, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 17, 52; cf.: cum vultus Domitii cum oratione non consentiret, Caes. B. C. 1, 19; Quint. 11, 1, 2; 11, 3, 113; 11, 3, 122: secum ipsa (oratio; together with sibi constet), Cic. Univ. 3; id. Brut. 38, 141: precor ... ut vestrae mentes atque sententiae cum populi Romani voluntatibus suffragiisque consentiant, id. Mur. 1, 1; Dig. 46, 4, 14.—
(b). With inter se: (pulchritudo corporis) delectat hoc ipso, quod inter se omnes partes cum quodam lepore consentiunt, Cic. Off. 1, 28, 98; Quint. 5, 7, 29.—
(g). With dat.: si personis, si temporibus, si locis ea quae narrantur consentiunt, Cic. Part. Or. 9, 32; id. Phil. 1, 1, 2; id. Att. 7, 3, 3; Quint. 11, 3, 65; 11, 3, 164 al.: sibi ipsa lex, id. 2, 4, 37.—
(d). Absol., Lucr. 3, 170; 2, 915; 3, 154: ratio nostra consentit, pugnat oratio, etc., Cic. Fin. 3, 3, 10: judicationem et statum semper consentire, Quint. 3, 11, 20: nisi ab imo ad summum omnibus intenta nervis consentiat (cithara), id. 2, 8, 15: utrumque nostrum incredibili modo Consentit astrum, Hor. C. 2, 17, 22.—Hence,
1. con-sentĭens, entis, P. a., agreeing, accordant, unanimous: tanta rerum consentiens, conspirans, continuata cognatio, Cic. N. D. 2, 7, 19: cujus de laudibus omnium esset fama consentiens, id. Sen. 17, 61: animi, id. Div. 2, 58, 119: consilium omnis vitae, id. Tusc. 5, 25, 72.—Abl. consentiente and -ti: hominum consentiente auctoritate contenti non sumus? Cic. Div. 1, 39, 84; so, consentiente voce, Suet. Galb. 13; on the other hand, clamore consentienti pugnam poscunt, Liv. 10, 40, 1.—
2. consensus, a, um, Part., agreed upon: consensis quibusdam et concessis, Gell. 15, 26, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsentiō

Proto-Indo-European *sent-der. Proto-Italic *sentiō Latin sentiō Latin cōnsentiō From con- (“together”) + sentiō (“to sense”).

Descendants
  • Catalanconsentir
  • Englishconsent
  • Frenchconsentir
  • Italianconsentire
  • Portugueseconsentir
  • Romanianconsimți
  • Spanishconsentir
  • Galicianconsentir
  • Siciliancunzèntiri

Quick answers

What does cōnsentiō mean in Latin?
cōnsentiō, a verb, means “to agree, accord, harmonize; to unite upon; to plot or conspire”.
What are the principal parts of cōnsentiō?
cōnsentiō, cōnsentīre, cōnsēnsī, cōnsēnsum (fourth conjugation).
How do you pronounce cōnsentiō?
In classical Latin, [kõːˈsɛn.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsɛn.t͡si.o].
Where does cōnsentiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsentiō.