adjectivethird-declension one-termination adjective
cōnsentiēns
cōnsentiēns (genitive cōnsentientis)
Classical[kõːˈsɛn.ti.ẽːs]Ecclesiastical[konˈsɛn.t͡si.ens]
Meaning
- one terminationunanimous
- one terminationharmonious
- one terminationconsistent
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsentiēns | cōnsentiēns | cōnsentiēns |
| genitive | cōnsentientis | cōnsentientis | cōnsentientis |
| dative | cōnsentientī | cōnsentientī | cōnsentientī |
| accusative | cōnsentientem | cōnsentientem | cōnsentiēns |
| ablative | cōnsentientī cōnsentiente | cōnsentientī cōnsentiente | cōnsentientī cōnsentiente |
| vocative | cōnsentiēns | cōnsentiēns | cōnsentiēns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsentientēs | cōnsentientēs | cōnsentientia |
| genitive | cōnsentientium | cōnsentientium | cōnsentientium |
| dative | cōnsentientibus | cōnsentientibus | cōnsentientibus |
| accusative | cōnsentientīs cōnsentientēs | cōnsentientīs cōnsentientēs | cōnsentientia |
| ablative | cōnsentientibus | cōnsentientibus | cōnsentientibus |
| vocative | cōnsentientēs | cōnsentientēs | cōnsentientia |
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsentiēns entis, abl. tī or te, adj.
P. of consentio, agreeing, accordant, unanimous: senatus: rerum cognatio: hominum consentiente auctoritate contenti: clamore consentienti pugnam poscunt, L.
Origins
Present active participle of cōnsentiō (“agree”).