verbfirst conjugation
coniugō
coniugō (present infinitive coniugāre, perfect active coniugāvī, supine coniugātum)
Classical[ˈkɔn.jʊ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈkɔn.ju.ɡo]
Meaning
- to unite, especially in marriage
- New Latinto conjugate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniugō | coniugābam | coniugābō | coniugāvī | coniugāveram | coniugāverō coniugārō |
| 2nd sg. | coniugās | coniugābās | coniugābis | coniugāvistī coniugāstī | coniugāverās coniugārās | coniugāveris |
| 3rd sg. | coniugat | coniugābat | coniugābit | coniugāvit | coniugāverat coniugārat | coniugāverit coniugārit |
| 1st pl. | coniugāmus | coniugābāmus | coniugābimus | coniugāvimus | coniugāverāmus | coniugāverimus coniugārimus |
| 2nd pl. | coniugātis | coniugābātis | coniugābitis | coniugāvistis coniugāstis | coniugāverātis coniugārātis | coniugāveritis coniugāritis |
| 3rd pl. | coniugant | coniugābant | coniugābunt | coniugāvērunt coniugāvēre, coniugārunt | coniugāverant coniugārant | coniugāverint coniugārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniugem | coniugārem | coniugāverim coniugārim | coniugāvissem coniugāssem |
| 2nd sg. | coniugēs | coniugārēs | coniugāverīs | coniugāvissēs coniugāssēs |
| 3rd sg. | coniuget | coniugāret | coniugāverit coniugārit | coniugāvisset coniugāsset |
| 1st pl. | coniugēmus | coniugārēmus | coniugāverīmus coniugārīmus | coniugāvissēmus coniugāssēmus |
| 2nd pl. | coniugētis | coniugārētis | coniugāverītis coniugārītis | coniugāvissētis coniugāssētis |
| 3rd pl. | coniugent | coniugārent | coniugāverint coniugārint | coniugāvissent coniugāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniugor | coniugābar | coniugābor |
| 2nd sg. | coniugāris coniugāre | coniugābāris coniugābāre | coniugāberis coniugābere |
| 3rd sg. | coniugātur | coniugābātur | coniugābitur |
| 1st pl. | coniugāmur | coniugābāmur | coniugābimur |
| 2nd pl. | coniugāminī | coniugābāminī | coniugābiminī |
| 3rd pl. | coniugantur | coniugābantur | coniugābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coniuger | coniugārer |
| 2nd sg. | coniugēris coniugēre | coniugārēris coniugārēre |
| 3rd sg. | coniugētur | coniugārētur |
| 1st pl. | coniugēmur | coniugārēmur |
| 2nd pl. | coniugēminī | coniugārēminī |
| 3rd pl. | coniugentur | coniugārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coniugā | coniugāre |
| pres. 2nd pl. | coniugāte | coniugāminī |
| fut. 2nd sg. | coniugātō | coniugātor |
| fut. 3rd sg. | coniugātō | coniugātor |
| fut. 2nd pl. | coniugātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coniugantō | coniugantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coniugāre | coniugārī |
| perfect infinitive | coniugāvisse coniugāsse | coniugātum esse |
| future infinitive | coniugātūrum esse | coniugātum īrī |
| present participle | coniugāns | — |
| perfect participle | — | coniugātus coniugāta, coniugātā, coniugātae, coniugātam, coniugātārum, coniugātās, coniugātī, coniugātōrum, coniugātōs |
| future participle | coniugātūrus coniugātūra, coniugātūrā, coniugātūrae, coniugātūram, coniugātūrārum, coniugātūrās, coniugātūre, coniugātūrī, coniugātūrīs, coniugātūrō, coniugātūrōrum, coniugātūrōs, coniugātūrum | coniugandus coniuganda, coniugandā, coniugandae, coniugandam, coniugandārum, coniugandās, coniugande, coniugandīs, coniugandōrum, coniugandōs |
gerundconiugandī, coniugandō, coniugandumsupineconiugātum, coniugātū
con-jŭgo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to join together, unite (rare).
I. In gen.:
amicitiam, to form, unite in, Cic. Off. 1, 17, 58: aliquam sibi nuptiis, App. M. 5, p. 170, 35; and without a dat., Treb. Gall. 11; Aug. Conf. 6, 13.—II. Esp., t. t.:
conjugata verba, etymologically related, Cic. Top. 3, 12, and 9, 38.—Hence, subst.: conjŭgātum, i, n., = conjugatio, II. A., q. v.; Quint. 5, 10, 85.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-iugō āvī, ātus, āre,
to join, unite: amicitiam, to form: coniugata verba, etymologically related.
Origins
From coniunx + -ō or con- + iugō (“to join, yoke”).
Descendants
- Sardiniancogiare
- Sardiniancogiuare
- Sardiniancojai
- Sardiniancojare
- Sardiniancojuare
- Sardiniancosuare
- Sardiniancouare
- Sardiniancozare
- Sardiniancojubare
- Sardiniancojuvare
In English words that came into English from coniugō
- conjugateconiugātus
- conjugationconiugātiō
- conjugalconiugālis