LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

coniūnctiō

coniūnctiō f (genitive coniūnctiōnis)
Classical[kɔnˈjuːŋk.ti.oː]Ecclesiastical[konˈjuŋk.t͡si.o]

Meaning

  1. conjunction
  2. combination
  3. association, affinity, relationship

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconiūnctiōconiūnctiōnēs
genitiveconiūnctiōnisconiūnctiōnum
dativeconiūnctiōnīconiūnctiōnibus
accusativeconiūnctiōnemconiūnctiōnēs
ablativeconiūnctiōneconiūnctiōnibus
vocativeconiūnctiōconiūnctiōnēs

conjunctĭo, ōnis, f. id.,
I. a joining together, connecting, uniting; union, conjunction.
I. Lit. (very rare): machina est continens ex materiā conjunctio maximas ad onerum motus habens virtutes, Vitr. 10, 1, 1: conjunctionis rimas obducere, Pall. Decl. 41, 3.—
II. Trop. (in good prose).
A. In gen.: nos ad conjunctionem congregationemque hominum et ad naturalem communitatem esse natos, Cic. Fin. 3, 20, 65: virtutum, id. ib. 5, 23, 67: mentis cum externis mentibus, agreement, affinity, sympathy, id. Div. 2, 58, 119; cf.: naturae, quam vocant συμπάθειαν, id. ib. 2, 60, 124; 2, 69, 142: vicinitatis, id. Planc. 8, 21: indubitata litterarum inter se, Quint. 1, 1, 31.—
B. In partic.
1. A conjugal connection, marriage, wedlock (rare), Cic. Off. 1, 4, 11; Plin. 15, 29, 36, § 120.—
2. A connection by relationship, affinity, relation, Cic. Off. 1, 17, 54 sq.; id. Fam. 1, 7, 11 al.—
3. A connection by friendship, friendship, intimacy: nihil praetermisi quin Pompeium a Caesaris conjunctione avocarem, Cic. Phil. 2, 10, 23: paterna, id. ib. 13, 5, 11; id. Cael. 15, 35; id. Lael. 20, 71; id. Fam. 13, 10, 4 al.—
4. In philos. and rhet. lang., a connection of ideas, Cic. Top. 14, 57; id. Fat. 6, 12 sq.; Quint. 7, 8, 1; 8, 3, 46.—
5. In gram., a connecting particle, a conjunction, Cic. Or. 39, 135; Quint. 9, 3, 50; 9, 3, 62; 11, 2, 25; Suet. Aug. 86 et saep.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiūnctiō

Proto-Indo-European *yewg- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *yunégti Proto-Italic *jungō Latin iungō Latin coniūngō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin coniūnctiō From coniūngō + -tiō.

Descendants
  • Catalanconjunció
  • GermanKonjunktion
  • Italiancongiunzione
  • Occitanconjoncion
  • Englishconjunctionfrom Old French conjonction
  • Frenchconjonctionfrom Old French conjonction
  • Portugueseconjunção
  • Romanianconjuncție
  • Spanishconjunción
  • Asturianconxunción

Quick answers

What does coniūnctiō mean in Latin?
coniūnctiō, a noun, means “conjunction; combination; association, affinity, relationship”.
What is the genitive of coniūnctiō?
The genitive singular is coniūnctiōnis. coniūnctiō is feminine, third declension.
How do you pronounce coniūnctiō?
In classical Latin, [kɔnˈjuːŋk.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈjuŋk.t͡si.o].
Where does coniūnctiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniūnctiō.