LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

condiō

condiō (present infinitive condīre, perfect active condīvī or condiī, supine condītum)
Classical[ˈkɔn.di.oː]Ecclesiastical[ˈkɔn.di.o]

Meaning

  1. to season, spice, make savory
  2. to embalm
  3. figurativelyto cultivate, temper

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.condiōcondiēbamcondiamcondīvī
condiī
condīveram
condieram
condīverō
condierō
2nd sg.condīscondiēbāscondiēscondīvistī
condiistī
condīverās
condierās
condīveris
condieris
3rd sg.conditcondiēbatcondietcondīvit
condiit
condīverat
condierat
condīverit
condierit
1st pl.condīmuscondiēbāmuscondiēmuscondīvimus
condiimus
condīverāmus
condierāmus
condīverimus
condierimus
2nd pl.condītiscondiēbātiscondiētiscondīvistis
condiistis
condīverātis
condierātis
condīveritis
condieritis
3rd pl.condiuntcondiēbantcondientcondīvērunt
condīvēre, condiērunt, condiēre
condīverant
condierant
condīverint
condierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.condiamcondīremcondīverim
condierim
condīvissem
condiissem
2nd sg.condiāscondīrēscondīverīs
condierīs
condīvissēs
condiissēs
3rd sg.condiatcondīretcondīverit
condierit
condīvisset
condiisset
1st pl.condiāmuscondīrēmuscondīverīmus
condierīmus
condīvissēmus
condiissēmus
2nd pl.condiātiscondīrētiscondīverītis
condierītis
condīvissētis
condiissētis
3rd pl.condiantcondīrentcondīverint
condierint
condīvissent
condiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.condiorcondiēbarcondiar
2nd sg.condīris
condīre
condiēbāris
condiēbāre
condiēris
condiēre
3rd sg.condīturcondiēbāturcondiētur
1st pl.condīmurcondiēbāmurcondiēmur
2nd pl.condīminīcondiēbāminīcondiēminī
3rd pl.condiunturcondiēbanturcondientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.condiarcondīrer
2nd sg.condiāris
condiāre
condīrēris
condīrēre
3rd sg.condiāturcondīrētur
1st pl.condiāmurcondīrēmur
2nd pl.condiāminīcondīrēminī
3rd pl.condianturcondīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.condīcondīre
pres. 2nd pl.condītecondīminī
fut. 2nd sg.condītōcondītor
fut. 3rd sg.condītōcondītor
fut. 2nd pl.condītōte—
fut. 3rd pl.condiuntōcondiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecondīrecondīrī
perfect infinitivecondīvisse
condiisse
condītum esse
future infinitivecondītūrum essecondītum īrī
present participlecondiēns
condiente, condientem, condientēs, condientī, condientia, condientibus, condientis, condientīs, condientium
—
perfect participle—condītus
condīta, condītā, condītae, condītam, condītārum, condītās, condītī, condītōrum, condītōs
future participlecondītūrus
condītūra, condītūrā, condītūrae, condītūram, condītūrārum, condītūrās, condītūre, condītūrī, condītūrīs, condītūrō, condītūrōrum, condītūrōs, condītūrum
condiendus
condiundus
gerundcondiendī, condiendō, condiendumsupinecondītum, condītū

condĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. an access. form from condo, q. v. II., and cf. compono, II. B. 2. (orig. belonging to econ. lang.).
I. To put fruit in vinegar, wine, spices, etc., to preserve, pickle: oleas albas, Cato, R. R. 117: lactucam (corresp. with componere), Col. 12, 9, 3; 12, 7, 5: corna, pruna, id. 12, 10, 2: caules vitium in aceto et muriā, Plin. 14, 19, 23, § 119 al.—
2. Transf.
a. Unguenta, to make fragrant, Cic. de Or. 3, 25, 99.—
b. To embalm a dead body: mortuos (Aegyptii), Cic. Tusc. 1, 45, 108.—
II. Of food, to make savory, to season, spice: cenam, Plaut. Ps. 3, 2, 21: meas escas, id. ib. 3, 2, 41: fungos, helvellas, herbas omnes ita, ut nihil possit esse suavius, Cic. Fam. 7, 26, 2: jus male conditum, Hor. S. 2, 8, 69: vinum, Dig. 33, 6, 9; cf.: quis non videt, desideriis omnia ista condiri? Cic. Tusc. 5, 34, 97.—Hence,
2. As subst.: con-dītum, i, n. (sc. vinum), aromatic wine, spiced wine, Plin. 14, 16, 19, § 103; Pall. Oct. 19; id. Febr. 32; Cael. Aur. Tard. 3, 5 al.—
B. Trop., to cultivate, ornament; to make pleasant or agreeable; to soften, temper, etc. (freq. in Cic.): duo sunt, quae condiant orationem: verborum numerorumque jucunditas, Cic. Or. 55, 185; cf. Quint. 12, 10, 38; and 6, 3, 40: vitia, to set off, Cic. Clu. 26, 72: hilaritate tristitiam temporum, id. Att. 12, 40, 3: gravitatem comitate, id. Sen. 4, 10; cf. id. Mur. 31, 66: aliquid natura asperum pluribus voluptatibus, Quint. 5, 14, 35: urbanitatem ambiguitate, id. 6, 3, 96. —Hence, condītus, a, um, P. a.
A. (Acc. to II. A.) Seasoned, savory: conditiora facit haec supervacanei etiam operis aucupium atque venatio, Cic. Sen. 16, 56: sapor vini, Col. 12, 20, 7.—
B. Trop. (acc. to II. B.), of discourse, polished, ornamented: sermo, Poët. ap. Cic. Att. 13, 52, 1: nimium condita oratio, Quint. 11, 3, 182.— Comp.: oratio lepore et festivitate conditior, Cic. de Or. 2, 56, 227; id. Brut. 29, 110. —Of the speaker: nemo suavitate conditior, Cic. Brut. 48, 177.—Sup. and adv. not in use.

Origins

Variation from condō, perhaps through condus.

Italo-Romance
  • Italiancondire
Borrowings
  • Portuguesecondir

Quick answers

What does condiō mean in Latin?
condiō, a verb, means “to season, spice, make savory; to embalm; to cultivate, temper”.
What are the principal parts of condiō?
condiō, condīre, condīvī, condītum (fourth conjugation).
How do you pronounce condiō?
In classical Latin, [ˈkɔn.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn.di.o].