noun · neutersecond declension
condīmentum
condīmentum n (genitive condīmentī)
Classical[kɔn.diːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[kon.diˈmɛn.tum]
Meaning
- A spice, seasoning.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | condīmentum | condīmenta |
| genitive | condīmentī | condīmentōrum |
| dative | condīmentō | condīmentīs |
| accusative | condīmentum | condīmenta |
| ablative | condīmentō | condīmentīs |
| vocative | condīmentum | condīmenta |
condīmentum, i, n. condio (rare;
I.
most freq. in Plaut. and Cic.), spice, seasoning, Plaut. Cas. 2, 3, 3 sq.; id. Ps. 3, 2, 31 sq.: cibi, Cic. Fin. 2, 28, 90: arida, Col. 12, 51, 2: viridia, green herbs used in seasoning, id. 12, 8, 1.—II. Trop.:
condimentum postremum Fabulae plausus, Plaut. Poen. 5, 6, 33: optumum aerumnae est animus aequus, id. Rud. 2, 3, 71 (but the verse Plaut. Trin. 2, 2, 87, is prob. spurious; cf. Ritschl N. cr.): amicitiae suavitas quaedam sermonum atque morum, Cic. Lael. 18, 66: omnium sermonum facetiae, id. de Or. 2, 67, 271; Quint. 6, 3, 19: humanitatis, Cic. Q. Fr. 1, 1, 7, § 21: condimenti fortasse non nihil, utilitatis certe nihil (voluptas) habebit, id. Off. 3, 33, 120.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
condīmentum ī, n
condio, spice, seasoning: cibi.—Fig., spice, ornament, seasoning: amicitiae: sermonum facetiae: condimenti non nihil habere.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin condīmentum From condiō (“to spice, to season”) + -mentum.
Descendants
- Catalancondiment
- Englishcondiment
- Frenchcondiment
- Italiancondimento
- Portuguesecondimento
- Romaniancondiment
- Spanishcondimento
- Galiciancondimento