LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

conditor1

conditor m (genitive conditōris)
Classical[ˈkɔn.dɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈkɔn.di.tor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinefounder, composer, author, creator

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī urbem novam condit.
conditor -ōris m — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconditorconditōrēs
genitiveconditōrisconditōrum
dativeconditōrīconditōribus
accusativeconditōremconditōrēs
ablativeconditōreconditōribus
vocativeconditorconditōrēs

condĭtor, ōris, m. id.,
I. a maker, builder, framer, establisher, founder, author, compiler, etc.
I. Prop. (class.; most freq. in the poets and prose writers after the Aug. per.).
(a). With gen.: Romanae arcis, Verg. A. 8, 313: oppidum magnum, cujus conditor, Sall. J. 89, 4: simulacra infantium conditorum urbis, i. e. Romulus and Remus, Liv. 10, 23, 12; cf.: casa illa conditoris nostri, id. 5, 53, 8; cf. of the founders of states, Ov. M. 4, 566; 14, 849; *Hor. A. P. 394; Quint. 2, 16, 9; 3, 2, 4 al.; Suet. Aug. 7; 98 Bremi al.: tanti regni Cyrus, Just. 2, 10: historiae, Ov. lb. 522; Poët. ap. Quint. 8, 3, 29: Romani anni, i. e. author of the Fasti, Ov. F. 6, 21: scientiae medicorum, Sen. Ep. 95, 20: pessimorum carminum, Curt. 8, 5, 8: legum atque jurium, Plaut. Ep. 3, 4, 86; cf.: legum lator conditorque Romani juris, Liv. 3, 58, 2: ejus sacri, id. 39, 17, 7: Romanae libertatis, id. 8, 34, 3; 1, 42, 4: mundi, Sen. Ep. 119, 15; id. Phoen. 655.—Rarely,
(b). Absol.: T. Sicinium ... conditorem Veios sequantur, i. e. who advises a removal to Veii, κτιστήν, Liv. 5, 24, 11: conditorum, parentum, deorum numero nobis eritis, id. 7, 30, 19: sacrificium quod Aeneae conditori faciunt, id. 40, 4, 9: humilis, writer, author, Tib. 4, 1, 4.—In a sarcastic pun: ipse conditor totius negotii Guttam aspergit huic Balbo (with allusion to the meaning of condo, to lay up fruits, cf. the foll.), Cic. Clu. 26, 71.—
II. Condĭ-tor, nom. propr., a rural deity who presided over the laying up of fruits, acc. to Serv. ad Verg. G. 1, 21.

Origins

From condō.

noun · masculinethird declension
condītor2
condītor m (genitive condītōris)
Classical[kɔnˈdiː.tɔr]Ecclesiastical[konˈdiː.tor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. preserver, pickler, seasoner

Declension

declension
formsingularplural
nominativecondītorcondītōrēs
genitivecondītōriscondītōrum
dativecondītōrīcondītōribus
accusativecondītōremcondītōrēs
ablativecondītōrecondītōribus
vocativecondītorcondītōrēs

condītor, ōris, m. condio,
I. one who prepares a thing in a savory manner, a seasoner (very rare): ciconiarum, Poët. ap. Schol. Hor. S. 2, 2, 49.

Origins

From condiō (“season, spice”).

Descendants
  • GermanKonditor
  • Danishkonditor
  • Norwegian Bokmålkonditor
  • Norwegian Nynorskkonditor
  • Russianкондитер
  • Swedishkonditor

Quick answers

What does conditor mean in Latin?
conditor, a noun, means “founder, composer, author, creator”.
What is the genitive of conditor?
The genitive singular is conditōris. conditor is masculine, third declension.
How do you pronounce conditor?
In classical Latin, [ˈkɔn.dɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn.di.tor].