LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

comitor

comitor (present infinitive comitārī, perfect active comitātus sum)
Classical[ˈkɔ.mɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈkɔː.mi.tor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponentto join someone as an attendant; accompany, attend, follow; guard, escort; serve
  2. deponentto attend someone to the grave, attend a funeral

Latīnē defined in Latin in our graded readers

comes sum; ut comes sequor.
comitor -ārī — in Mille Verba, ch. Via et Iter

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Comitari · Deducere · Prosequi

Comitari means to accompany for one’s own interest, ἀκολουθεῖν; deducere, from friendship, with officiousness; prosequi, from esteem, with respect, προπέμπειν. (vi. 73.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comitorcomitābarcomitābor———
2nd sg.comitāris
comitāre
comitābāris
comitābāre
comitāberis
comitābere
———
3rd sg.comitāturcomitābāturcomitābitur———
1st pl.comitāmurcomitābāmurcomitābimur———
2nd pl.comitāminīcomitābāminīcomitābiminī———
3rd pl.comitanturcomitābanturcomitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comitercomitārer——
2nd sg.comitēris
comitēre
comitārēris
comitārēre
——
3rd sg.comitēturcomitārētur——
1st pl.comitēmurcomitārēmur——
2nd pl.comitēminīcomitārēminī——
3rd pl.comitenturcomitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.comitāre—
pres. 2nd pl.comitāminī—
fut. 2nd sg.comitātor—
fut. 3rd sg.comitātor—
fut. 3rd pl.comitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomitārī—
perfect infinitivecomitātum esse—
future infinitivecomitātūrum esse—
present participlecomitāns—
perfect participlecomitātus
comitāta, comitātā, comitātae, comitātam, comitātārum, comitātās, comitāte, comitātī, comitātīs, comitātō, comitātōrum, comitātōs
—
future participlecomitātūruscomitandus
gerundcomitandī, comitandō, comitandumsupinecomitātum, comitātū

cŏmĭtor, ātus, 1,
I. v. dep. a. [comes], to join one's self to any one as an attendant, to accompany, attend, follow (class.; esp. freq. after the Aug. per.); constr. with acc. or absol., with abstr. subjects by Cic. three times (qs. comitem esse) with dat. (v. B. β).
I. In gen.
(a). With acc.: propinqui Indutiomari comitati eos ex civitate excesserunt, Caes. B. G. 6, 8: matrem, Lucr. 2, 640: patrem, Suet. Calig. 10; Curt. 3, 8, 12: nautas fugā, Verg. A. 4, 543: Metellum in exsilium, Suet. Gram. 3: erilem filium in scholas, id. ib. 23: hostiam, Verg. G. 1, 346: iter alicujus, id. A. 6, 112: gressum erilem, id. ib. 8, 462: currum Augusti triumpho, Suet. Tib. 6; id. Dom. 2 fin.: rem militarem, Tac. A. 11, 22.—
(b). Absol. (esp. freq. in the Aug. poets and Tac.): lanigerae comitantur oves, Verg. A. 3, 660; Plin. Pan. 24, 3: sex milia Dalmatarum, recens delectus, comitabantur, Tac. H. 3, 50; 5, 1; id. G. 46: non aequo comitantes ordine, Sil. 4, 31; Dig. 17, 10, 15, § 16.—In the abl. absol. of the part. pres., with the attendance of, attended by, etc., sometimes to be translated by with, together with, and with a negative, without: magnā comitante catervā, Verg. A. 2, 40; 11, 498; Curt. 6, 5, 11.—In plur., Nep. Att. 22, 4; Ov. M. 11, 275; 13, 631; Tac. H. 3, 41; Suet. Ner. 48: domino comitante, Ov. M. 13, 402: nupsi non comitante deo, without the assent, against the will of the god (Hymen), Prop. 4 (5), 3, 16. —
B. Transf. to inanimate objects (cf. comes, I. B.).
(a). With acc.: comitatur fama unionis ejus parem, etc., Plin. 9, 35, 58, § 121: quando comitetur semper artem decor, Quint. 9, 4, 7; cf. also Curt. 8, 5, 16; Claud. C. Mal. Theod. 243; Dig. 45, 1, 126, § 1.—
(b). With dat.: (Tarquinio Superbo) aliquamdiu prospera fortuna comitata est, Cic. Rep. 2, 24, 44: tardis enim mentibus virtus non facile comitatur, id. Tusc. 5, 24, 68: cetera, quae comitantur huic vitae, id. ib. 5, 35, 100.—
(g). Absol.: an est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiam si nulla comitetur infamia? Cic. Fin. 2, 19, 60: Teucrum comitantibus armis Punica se quantis attollet gloria rebus! Verg. A. 4, 48; Ov. M. 14, 235; id. F. 3, 865: comitante opinione, Tac. Agr. 9.—
II. In partic., to attend one to the grave: (Eumenem) comitante toto exercitu humaverunt, Nep. Eum. 13, 4; id. Att. 22, 4: juvenem exanimum vano honore, Verg. A. 11, 52; cf.: supremum comitentur honorem, id. ib. 11, 61.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomitor

Latin com- Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin comes Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin comitor From comes (“companion, comrade”) + -ō.

Descendants
  • Englishcomitatus

Quick answers

What does comitor mean in Latin?
comitor, a verb, means “to join someone as an attendant; accompany, attend, follow; guard, escort”.
What are the principal parts of comitor?
comitor, comitārī, comitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce comitor?
In classical Latin, [ˈkɔ.mɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔː.mi.tor].
Where does comitor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comitor.