verbfirst conjugation, deponent
concomitor
concomitor (present infinitive concomitārī, perfect active concomitātus sum)
Classical[kɔŋˈkɔ.mɪ.tɔr]Ecclesiastical[koŋˈkɔː.mi.tor]
Meaning
- deponentto attend, escort, accompany
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concomitor | concomitābar | concomitābor | — | — | — |
| 2nd sg. | concomitāris concomitāre | concomitābāris concomitābāre | concomitāberis concomitābere | — | — | — |
| 3rd sg. | concomitātur | concomitābātur | concomitābitur | — | — | — |
| 1st pl. | concomitāmur | concomitābāmur | concomitābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | concomitāminī | concomitābāminī | concomitābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | concomitantur | concomitābantur | concomitābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concomiter | concomitārer | — | — |
| 2nd sg. | concomitēris concomitēre | concomitārēris concomitārēre | — | — |
| 3rd sg. | concomitētur | concomitārētur | — | — |
| 1st pl. | concomitēmur | concomitārēmur | — | — |
| 2nd pl. | concomitēminī | concomitārēminī | — | — |
| 3rd pl. | concomitentur | concomitārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concomitāre | — |
| pres. 2nd pl. | concomitāminī | — |
| fut. 2nd sg. | concomitātor | — |
| fut. 3rd sg. | concomitātor | — |
| fut. 3rd pl. | concomitantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concomitārī | — |
| perfect infinitive | concomitātum esse | — |
| future infinitive | concomitātūrum esse | — |
| present participle | concomitāns | — |
| perfect participle | concomitātus concomitāta, concomitātā, concomitātae, concomitātam, concomitātārum, concomitātās, concomitāte, concomitātī, concomitātīs, concomitātō, concomitātōrum, concomitātōs | — |
| future participle | concomitātūrus concomitātūra, concomitātūrā, concomitātūrae, concomitātūram, concomitātūrārum, concomitātūrās, concomitātūre, concomitātūrī, concomitātūrīs, concomitātūrō, concomitātūrōrum, concomitātūrōs, concomitātūrum | concomitandus concomitanda, concomitandā, concomitandae, concomitandam, concomitandārum, concomitandās, concomitande, concomitandīs, concomitandōrum, concomitandōs |
gerundconcomitandī, concomitandō, concomitandumsupineconcomitātum, concomitātū
con-cŏmĭtor, ātus, āri, 1,
I. v. dep., to attend, accompany (late Lat., except in part. perf., v. infra):
concomitando tuos, Ven. Carm. 8, 7, 183: Astris Caesario concomitante suo, id. ib. 8, 6, 157.—Part. perf. in pass. sense: * concŏmĭtātus, a, um, accompanied: quibus concomitata, Plaut. Mil. 4, 3, 10 Brix ad loc.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcomitor
Latin comitor Latin concomitor From con- (“with, together”) + comitor (“accompany, attend, follow”).
Descendants
- Italianconcomitare