LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

comitātus

comitātus m (genitive comitātūs)
Classical[kɔ.mɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[ko.miˈtaː.tus]

Meaning

  1. company or troop of soldiers
  2. an escort or attending multitude, especially an imperial escort or retinue
  3. combination, association
  4. county

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativecomitātuscomitātūs
genitivecomitātūscomitātuum
dativecomitātuīcomitātibus
accusativecomitātumcomitātūs
ablativecomitātūcomitātibus
vocativecomitātuscomitātūs

cŏmĭtātus, a, um, Part. and P. a., from comitor and comito; v. comitor.
cŏmĭtātus, ūs, m. comes.
I. An escort, an attending multitude, a train, retinue (in sing. and plur.).
A. In gen. (class.): qui cum uxore veheretur in raedā muliebri et delicato ancillarum puerorumque comitatu, Cic. Mil. 10, 28: magno comitatu ingredi, id. Cat. 3, 2, 6: comitatum optimorum civium desero, id. Att. 8, 3, 2: praedonis improbissimi societas atque comitatus, Cic. Verr. 2, 5, 21, § 54; id. Fam. 6, 19, 1: Pompeius comitatu equitum triginta ad mare pervenit, Caes. B. C. 3, 96; Quint. 1, 2, 5; 7, 2, 45: iter modico comitatu ingressus est, Suet. Caes. 31; id. Aug. 98 et saep.; Verg. A. 12, 336.—*
2. Transf., of animals: multo ceterarum volucrum comitatu, Tac. A. 6, 28.—
3. Of abstr. objects: pruna hordearia appellata a comitatu frugis ejus, i. e. because they ripen at the same time, Plin. 15, 13, 12, § 41; so, virgultorum, id. 17, 23, 35, § 211: quid tanto virtutum comitatu (opus est) si? etc., Cic. Fin. 2, 34, 111; id. Par. 2, 1, 16: utriusque causae, Plin. 18, 29, 69, § 283: ferre impetum vitiorum, tam magno comitatu venientium, Sen. Ep. 7, 6.—
B. In partic., in the time of the empire, an imperial escort, retinue, court, suite, Tac. H. 2, 65; Plin. Pan. 20, 3; Dig. 49, 16, 13; Aus. Ep. 17; Symm. Ep. 8, 9; Aug. Ep. 129: Osthanes exornatus comitatu Alexandri, honored with the right of attendance upon Alexander, Plin. 30, 1, 2, § 8; cf.: deici congressu et comitatu, Tac. A. 13, 46.—
II. A company (without the accessory idea of attendance), a band, troop, crowd, swarm: litterae, quaecumque erant in eo comitatu, etc., Cic. Cat. 3, 3, 6; Caes. B. C. 1, 48; 1, 51; 1, 54; Sall. C. 45, 1; Liv. 28, 22, 4; Suet. Tib. 6 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomitātus

Latin com- Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin comes Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin comitor Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin comitatus From comitor + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Catalancomtat
  • Englishcountyfrom Old French conté
  • Frenchcomtéfrom Old French conté
  • Italianconteafrom Old French conté
  • Italiancontado
  • Occitancomtat
  • Portuguesecondado
  • Spanishcondado
  • Englishcomitatus
  • GermanKomitat

Quick answers

What does comitātus mean in Latin?
comitātus, a noun, means “company or troop of soldiers; an escort or attending multitude, especially an imperial escort or retinue; combination, association”.
What is the genitive of comitātus?
The genitive singular is comitātūs. comitātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce comitātus?
In classical Latin, [kɔ.mɪˈtaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ko.miˈtaː.tus].
Where does comitātus come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comitātus.