LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

caelestis1

caelestis (neuter caeleste, comparative caelestior, superlative caelestissimus)
Classical[kae̯ˈɫɛs.tɪs]Ecclesiastical[t͡ʃeˈlɛs.tis]
№ 960 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. two terminationcelestial, of or in the heavens, heavenly
  2. figurativelytwo terminationdivine, of the gods
  3. figurativelytwo terminationmagnificent, preeminent, god-like

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī caelī est; deī caelestēs.
caelestis -e — in Mille Verba, Caelum et Tempestātēs
in caelō habitāns
caelestis -e — in Aeneis, ch. 1

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecaelestiscaelestiscaeleste
coeleste
genitivecaelestiscaelestis
caelestae
caelestis
dativecaelestī
coelestī
caelestī
coelestī
caelestī
coelestī
accusativecaelestem
coelestem
caelestem
coelestem
caeleste
coeleste
ablativecaelestī
caeleste, coelestī
caelestī
caeleste, coelestī
caelestī
coelestī
vocativecaelestiscaelestiscaeleste
coeleste
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecaelestēs
coelestēs
caelestēs
coelestēs
caelestia
coelestia
genitivecaelestium
caelestum, coelestium
caelestium
caelestum, coelestium
caelestium
caelestum, coelestium
dativecaelestibus
coelestibus
caelestibus
coelestibus
caelestibus
coelestibus
accusativecaelestīs
caelestēs, coelestēs
caelestīs
caelestēs, coelestēs
caelestia
coelestia
ablativecaelestibus
coelestibus
caelestibus
coelestibus
caelestibus
coelestibus
vocativecaelestēs
coelestēs
caelestēs
coelestēs
caelestia
coelestia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

caelestia
(1) the heavenly bodies, (2) celestial phenomena.
supera et caelestia; humana et citerioria
heavenly things; earthly things.
spectator siderum, rerum caelestium or astrologus
an astronomer.

caelestis (coel-), e (
I. gen. sing. CAELESTAE, Inscr. Neapol. 2602; abl. sing. regularly, caelesti: caeleste, Ov. H. 16, 277; id. M. 15, 743; cf.: bimestris, cognominis, perennis, patruelis, etc.; gen. plur. caelestum, but caelestium, Enn. Epigr. v. 9 Vahl.; Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68, or id. Trag. Rel. v. 209 Rib.; Varr. L. L. 6, § 53 Müll.; Lucr. 6, 1274; Cat. 64, 191; 64, 205; Verg. A. 7, 432; Ov. M. 1, 150), adj. caelum, pertaining to heaven or to the heavens, found in heaven, coming from heaven, etc., heavenly, celestial (class. and very freq.): ignis fulminis, Lucr. 2, 384; cf.: turbine correptus et igni, id. 6, 395: flammae, id. 5, 1093: urbes igne caelesti flagrasse, Tac. H. 5, 7: arcus, the rainbow, Plin. 11, 14, 14, § 37; Suet. Aug. 95: nubes, Ov. A. A. 2, 237: aqua, rain, Hor. C. 3, 10, 20; cf. aquae, id. Ep. 2, 1, 135; Liv. 4, 30, 7; Col. 3, 12, 2; 7, 4, 8; Plin. 17, 2, 2, § 14; Dig. 39, 3, 1: imbres, Col. 3, 13, 7: templa, Lucr. 5, 1203; 6, 388; 6, 671: solum, Ov. M. 1, 73: plagae, id. ib. 12, 40 al.: astra, id. ib. 15, 846: aërii mellis dona, Verg. G. 4, 1: prodigia, Liv. 1, 34, 9; cf. minae, Tac. H. 1, 18: caelestia auguria vocant cum fulminat aut tonat, Paul. ex Fest. p. 64, 8 Müll.: fragor, Quint. 12, 10, 4: orbes, quorum unus est caelestis, Cic. Rep 6, 17, 17.—Subst.: caelestĭa, ĭum, n., the heavenly bodies: cogitantes supera atque caelestia, haec nostra, ut exigua et minima, contemnimus, Cic. Ac. 2, 41, 127; Tac. H. 5, 4; id. A. 4, 58.—
II. Meton.
A. Divine; and subst., the deity (most freq. like caeles in plur.), the gods.
1. Adj., numen, Cat. 66, 7; Tib. 3, 4, 53; Ov. M. 1, 367: animi, Verg. A. 1, 11: aula, Ov F 1, 139: irae. Liv. 2, 36, 6: ira, Sen. Herc. Oet. 441: origo, Verg. A. 6, 730: ortus, Quint. 3, 7, 5: stirps, Ov. M. 1, 760; cf. species, id. ib. 15, 743: nectar, id. ib. 4, 252; cf. pabula, id. ib. 4, 217: sapientia, Hor. Ep 1, 3, 27: auxilium, of the gods, Ov. M. 15, 630: dona, id. ib. 13, 289 al.: cognitio caelestium et mortalium, Quint. 1, 10, 5; cf. id. 10, 1, 86.— * Comp neutr.: nihil est caelesti caelestius, Sen. Ep. 66, 11—
2. Subst.: caelestis, is, m., a deity: quicumque dedit formam caelestis avarae, Tib 2, 4, 35.—Mostly plur., the gods: divos et eos qui caelestes semper habiti colunto, Cic. Leg. 2, 8, 19: caelestum templa, Lucr. 6, 1273: in concilio caelestium, Cic. Off. 3, 5, 25; so id. Phil. 4, 4, 10; Liv. 1, 16, 7; 9, 1, 3; Tac. G. 9; id. H. 4, 84; Cat. 64, 191; 64, 205; 68, 76; Tib. 1, 9, 5; Verg. A. 1, 387; 7, 432; Ov. M. 1, 150; 4, 594; 6, 72, 6, 171.—
3. Caelestis, is, f., a female divinity in Carthage, Tert. Apol. 24, Capitol. Pert. 4, 2; Macrin. 3, 1; Treb. Pol. Trig. Tyr. 29, 1.—
4. caelestĭa, ĭum, n., heavenly objects, divine things: haec caelelestia semper spectato, illa humana con-t emnito, Cic. Rep. 6, 19, 20: sapientem non modo cognitione caelestium vel mortalium putant instruendum, Quint. 1, 10, 5; Tac. H. 5, 5.—
B. As in most languages, an epithet of any thing splendid or excellent, celestial, divine, god-like, magnificent, preeminent, etc. (so most freq. since the Aug. per., esp. as a complimentary term applied to eminent persons and their qualities; in Cic. only once): caelestes divinaeque legiones, Cic. Phil. 5, 11, 28: quem prope caelestem fecerint, Liv. 6, 17, 5: ingenium, Ov. A. A. 1, 185: mens, id. F. 1, 534: in dicendo vir (sc. Cicero), Quint. 10, 2, 18; cf.: caelestissimum os (Ciceronis), Vell. 2, 66, 3: ju dicia, Quint. 4 prooem. § 4 Spald.: praecepta, Vell. 2, 94, 2: anima, id. 2, 123: animus, id. 2, 60, 2: caelestissimorum ejus operum, id. 2, 104, 3: quos Elea domum reducit Palma caelestes, glorified, like the gods, Hor C. 4, 2, 18.—Adv. not in use.

Origins

  1. Proto-Indo-European*kéh₂i-lom
  2. Proto-Italic*kailom?
  3. Latincaelestis

Latin terrestris Latin -estris Latin caelestis From caelum (“heaven, sky”) + -estris, possibly influenced by the dissimilated agrestis in a coordinated phrase like dī agrestēs caelestēsque.

Elsewhere
  • Catalanceleste
  • Catalancelístia
  • Italianceleste
  • Frenchcélestefrom Old French celeste
  • Englishcelestefrom Old French celeste
  • Romaniancelestfrom Old French celeste
  • Portuguesecelestefrom Old Galician-Portuguese celeste
  • Spanishceleste
  • Galicianceleste
  • Galluresecilesti
Italo-Dalmatian
  • Italiancilestro
  • Corsicancelestu
  • Corsicanceleste
  • Corsicancilestu
  • Dalmatianzelést
  • Istriotcialieste
Ibero-Romance
  • Galicianxistra
Sardinian
  • Logudoresetzeleste
  • Logudoresecheleste
  • Nuoresetzeleste
  • Campidanesecelesti

In English words that came into English from caelestis

  • celestialcaelestiālis
  • celestinecaelestīnus
  • celestecaelestis
  • celesticalcaelestis
  • coelostatcoelestis
noun · masculinethird declension
caelestis2
caelestis m or f (genitive caelestis)
Classical[kae̯ˈɫɛs.tɪs]Ecclesiastical[t͡ʃeˈlɛs.tis]
№ 960 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. femininemasculineplural normallya deity

Declension

declension
formsingularplural
nominativecaelestiscaelestēs
genitivecaelestiscaelestium
caelestum
dativecaelestīcaelestibus
accusativecaelestemcaelestēs
caelestīs
ablativecaelestecaelestibus
vocativecaelestiscaelestēs

Origins

  1. Proto-Indo-European*kéh₂i-lom
  2. Proto-Italic*kailom?
  3. Latincaelestis

Latin terrestris Latin -estris Latin caelestis From caelum (“heaven, sky”) + -estris, possibly influenced by the dissimilated agrestis in a coordinated phrase like dī agrestēs caelestēsque.

Quick answers

What does caelestis mean in Latin?
caelestis, a adjective, means “celestial, of or in the heavens, heavenly; divine, of the gods; magnificent, preeminent, god-like”.
How do you pronounce caelestis?
In classical Latin, [kae̯ˈɫɛs.tɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃeˈlɛs.tis].
Where does caelestis come from?
Proto-Indo-European *kéh₂i-lom → Proto-Italic *kailom? → Latin caelestis.
Which English words come from caelestis?
English words that go back to Latin caelestis include celeste, celestical, coelostat, celestial and celestine.