adjectivethird-declension one-termination adjective (non-i-stem)
caeles1
caeles (genitive caelitis)
Classical[ˈkae̯.ɫɛs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃɛː.les]
Meaning
- one terminationcelestial, heavenly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | caeles | caeles | caeles |
| genitive | caelitis coelitis | caelitis coelitis | caelitis coelitis |
| dative | caelitī coelitī | caelitī coelitī | caelitī coelitī |
| accusative | caelitem coelitem | caelitem coelitem | caeles |
| ablative | caelite coelite, coelitī | caelite coelite, coelitī | caelite coelite, coelitī |
| vocative | caeles | caeles | caeles |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | caelitēs coelitēs | caelitēs coelitēs | caelita coelitia |
| genitive | caelitum coelitium | caelitum coelitium | caelitum coelitium |
| dative | caelitibus coelitibus | caelitibus coelitibus | caelitibus coelitibus |
| accusative | caelitīs caelitēs, coelitēs, coelitīs | caelitīs caelitēs, coelitēs, coelitīs | caelita coelitia |
| ablative | caelitibus coelitibus | caelitibus coelitibus | caelitibus coelitibus |
| vocative | caelitēs coelitēs | caelitēs coelitēs | caelita coelitia |
caelĕs (coel-), ĭtis, adj. caelum; v Corss. Ausspr. II. p. 210,
I. heavenly, celestial (poet.; access. form of caelestis, but not found in nom. sing.): di caelites. Enn. ap Cic. Div. 2, 50, 104 (Trag. Rel. v. 353 Vahl.):
agricolae ( = ruris dei), Tib. 2, 1, 36: Venus (opp. vulgaris), App. Mag. p. 281, 14: regna, Ov. F. 1, 236: sub caelite mensa, Paul. Nol. Carm. 24, 9 al.—Esp. freq. subst.: caelĭ-tes, the inhabitants of heaven, the gods, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 6 Müll. (Trag. Rel. v. 163 Rib.); Pac. ib. § 34 ib (Trag. Rel. v. 232 Rib.); Att. ap. Non. p. 398, 19 (Trag. Rel. v. 298 ib.); Plaut. Rud. prol. 2; Cic. (poëta? v. Moser) Rep. 6, 9, 9; Cat. 11, 13; 61, 48; 61, 49; Hor. Epod. 16, 56; Ov. M 5, 322; 6, 151: caelitum populus, Plin. 2, 7, 5, § 16; 7, 33, 33, § 119; Eum. Pan. Const, 7; App. M. 3, p. 139, 9: in aulam caelitum, Mart. Cap. 1, §§ 62 and 222.—So, rare in sing., Ov. P. 4, 6, 17; 4, 9, 132; Tert. Pall. 4; cf. Quint. 1, 6, 36.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(caeles) itis, adj.
caelum, heavenly, celestial (not in nom sing.): agricolae, Tb.: regna, O.— Plur m. as subst, the gods, C., Ct.: rex caelitum, H.: cedere caelitibus, O.
Origins
From caelum (“heaven, sky”) + -es (“-faring”), from eō (“to fare, go”). Compare pedes, eques, āles.