LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

attribuō

attribuō (present infinitive attribuere, perfect active attribuī, supine attribūtum)
Classical[atˈtrɪ.bu.oː]Ecclesiastical[atˈtriː.bu.o]

Meaning

  1. to associate
  2. to add or join to
  3. to annex
  4. to assign, bestow, appoint
  5. to allot
    alteram partem eius vici Gallis [ad hiemandum] concessit, alteram vacuam ab his relictam cohortibus attribuit.He gave one part of the village to the Gauls [for the purpose of wintering], and the other part—which had been abandoned by them—he gave to his cohortsc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 3.1.6

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.attribuōattribuēbamattribuamattribuīattribueramattribuerō
2nd sg.attribuisattribuēbāsattribuēsattribuistīattribuerāsattribueris
3rd sg.attribuitattribuēbatattribuetattribuitattribueratattribuerit
1st pl.attribuimusattribuēbāmusattribuēmusattribuimusattribuerāmusattribuerimus
2nd pl.attribuitisattribuēbātisattribuētisattribuistisattribuerātisattribueritis
3rd pl.attribuuntattribuēbantattribuentattribuērunt
attribuēre
attribuerantattribuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.attribuamattribueremattribuerimattribuissem
2nd sg.attribuāsattribuerēsattribuerīsattribuissēs
3rd sg.attribuatattribueretattribueritattribuisset
1st pl.attribuāmusattribuerēmusattribuerīmusattribuissēmus
2nd pl.attribuātisattribuerētisattribuerītisattribuissētis
3rd pl.attribuantattribuerentattribuerintattribuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.attribuorattribuēbarattribuar
2nd sg.attribueris
attribuere
attribuēbāris
attribuēbāre
attribuēris
attribuēre
3rd sg.attribuiturattribuēbāturattribuētur
1st pl.attribuimurattribuēbāmurattribuēmur
2nd pl.attribuiminīattribuēbāminīattribuēminī
3rd pl.attribuunturattribuēbanturattribuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.attribuarattribuerer
2nd sg.attribuāris
attribuāre
attribuerēris
attribuerēre
3rd sg.attribuāturattribuerētur
1st pl.attribuāmurattribuerēmur
2nd pl.attribuāminīattribuerēminī
3rd pl.attribuanturattribuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.attribueattribuere
pres. 2nd pl.attribuiteattribuiminī
fut. 2nd sg.attribuitōattribuitor
fut. 3rd sg.attribuitōattribuitor
fut. 2nd pl.attribuitōte—
fut. 3rd pl.attribuuntōattribuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveattribuereattribuī
perfect infinitiveattribuisseattribūtum esse
future infinitiveattribūtūrum esseattribūtum īrī
present participleattribuēns—
perfect participle—attribūtus
attribūta, attribūtā, attribūtae, attribūtam, attribūtārum, attribūtās, attribūte, attribūtī, attribūtīs, attribūtō, attribūtōrum, attribūtōs
future participleattribūtūrus
attribūtūra, attribūtūrā, attribūtūrae, attribūtūram, attribūtūrārum, attribūtūrās, attribūtūre, attribūtūrī, attribūtūrīs, attribūtūrō, attribūtūrōrum, attribūtūrōs, attribūtūrum
attribuendus
attribuenda, attribuendā, attribuendae, attribuendam, attribuendārum, attribuendās, attribuende, attribuendīs, attribuendōrum, attribuendōs
gerundattribuendī, attribuendō, attribuendumsupineattribūtum, attribūtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

culpam alicui attribuere, assignare
to attribute the fault to some one.

at-trĭbŭo (adt-, Weissenb., Jan; att-, B. and K., L. Müller), ŭi, ūtum, 3, v. a.,
I. to associate, add or join to, to annex, assign, bestow, give (class., but rare in the poets; syn.: tribuo, assigno, do, ascribo, addico).
I. In gen.
A. Lit.: pueros attribue ei, quot et quos videbitur, Cic. Att. 12, 30: video, cui Apulia sit attributa, assigned as a province, id. Cat. 2, 3, 6: insulae Rhodiis attributae, annexed, subjected, id. ad Q. Fr. 1, 1, 11: Camunni finitimis adtributi municipiis, Plin. 3, 20, 24, § 134: equos gladiatoribus, Caes. B. C. 1, 14: quae (juventus) praesidio ejus loci adtributa erat, Liv. 24, 21: pontifici sacra omnia. id. 1, 20: possessionem, Vulg. Num. 36, 12: aliquem, ib. Deut. 29, 26.—Of the assigning of state domains or other possessions belonging to the public treasures: bona oppressorum in Vesvio restitutioni afflictarum civitatium attribuit, Suet. Tit. 8 al.—Hence of appropriations from the exchequer: pecuniam alicui, Cic. Phil. 14, 14, 16: ad aliquam rem pecuniam dare, attribuere, solvere, id. ib. 14, 14 fin.; so Liv 40, 51.—Also of private assignments: Faberius si venerit, videbis, ut tantum attribuatur, quantum debetur, Cic. Att. 13, 2, 1.—Hence also aliquem, to assign, make over to any one: attributos quod appellas, valde probo, i. e. my debtors, to whom I have referred you, Cic. Att. 13, 22.—
B. Trop.: timor, quem mihi natura pudorque meus attribuit, Cic. Rosc. Am. 4: Suus cuique attributus est error, Cat. 22, 20: si alicui rei hujus modi, legi, loco, urbi, monumento oratio attribuetur, i. e. if these are represented as speaking, Cic. Inv 1, 52, 100: curam alicujus rei adtribuere, Liv. 26, 49.—
II. Esp.
A. To join in addition, to add: non attribuere ad amissionem amicorum miseriam nostram, Cic. Tusc. 3, 30, 73.—
B. Aliquid alicui, to attribute or impute to one, to charge with, ascribe to (cf. ascribo): si eruditius videbitur disputare, attribuito Graecis litteris, Cic. Sen. 1, 3: Hoc tu si cupidius factum existimas, Caesari attribues, id. de Or. 2, 3, 14: bonos exitus dis immortalibus, id. N. D. 3, 37, 89: aliis causam calamitatis, Cic. Verr. 2, 5, 41.—
C. T. t., to lay as a tax or tribute: his rebus omnibus terni in milia aeris adtribuerentur, Liv. 39, 44.—Hence, attrĭbūtus (adt-), a, um, P. a., lit. that is ascribed or attributed to a thing; hence, subst.: attrĭbūtum, i, n.
A. (Acc. to I.) Money assigned from the public treasury, Varr. L. L. 5, § 181 Müll.—
B. In gram. lang., a predicate, attribute: Omnes res confirmantur aut ex eo, quod personis, aut ex eo, quod negotiis est attributum, Cic. Inv. 1, 24, 34; 1, 25, 36 sqq.; Gell. 4, 1 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinattribuō

Proto-Indo-European *tréyes Proto-Indo-European *tri- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *-dʰh₁eti Proto-Indo-European *-dʰ(h₁)- Proto-Indo-European *-us Proto-Indo-European *tridʰ(h₁)ús? ▲ Proto-Indo-European *tri- Proto-Indo-European *bʰuH- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *tribʰú(H)s? Proto-Italic *triðus Latin tribus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin tribuō Latin attribuo ad- (“to or toward”) + tribuō (“to grant or bestow”)

Elsewhere
  • Catalanatrevir
  • Portugueseatreverfrom Old Galician-Portuguese atrever
  • Catalanatribuir
  • Englishattribute
  • Frenchattribuer
  • Romanianatribuifrom French attribuer
  • Germanattribuieren
  • Italianattribuire
  • Portugueseatribuir
  • Portugueseattribuir
Old Spanish
  • Spanishatrever

In English words that came into English from attribuō

  • attributionattributio
  • attributorattribūtor

Quick answers

What does attribuō mean in Latin?
attribuō, a verb, means “to associate; to add or join to; to annex”.
What are the principal parts of attribuō?
attribuō, attribuere, attribuī, attribūtum (third conjugation).
How do you pronounce attribuō?
In classical Latin, [atˈtrɪ.bu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [atˈtriː.bu.o].
Where does attribuō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin attribuō.