noun · femininethird declension
attribūtiō
attribūtiō f (genitive attribūtiōnis)
Classical[at.trɪˈbuː.ti.oː]Ecclesiastical[at.triˈbut.t͡si.o]
Meaning
- assignment of a debt
- predicate, attribute
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | attribūtiō adtribūtiō | attribūtiōnēs adtribūtiōnēs |
| genitive | attribūtiōnis adtribūtiōnis | attribūtiōnum adtribūtiōnum |
| dative | attribūtiōnī adtribūtiōnī | attribūtiōnibus adtribūtiōnibus |
| accusative | attribūtiōnem adtribūtiōnem | attribūtiōnēs adtribūtiōnēs |
| ablative | attribūtiōne adtribūtiōne | attribūtiōnibus adtribūtiōnibus |
| vocative | attribūtiō adtribūtiō | attribūtiōnēs adtribūtiōnēs |
attrĭbūtĭo (adt-), ōnis, f. attribuo.
I. The assignment of a money-debt (cf. attribuo, I.).
B. Trop.: Graeci Fatum ... Νέμεσιν vocant, quod unicuique attributio sua sit adscripta, i. e. his fate is meted out, App. de Mund. p. 754.—
II. In gram., a predicate, attribute, = attributum ex his etiam attributionibus:
sacer an profanus, publicus an privatus, etc., Cic. Inv. 1, 26, 38.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
attribūtiō (adt-) ōnis, f
attribuo, an assignment (of a debt). — In grammar, a predicate, attribute.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin attribūtiō From attribuō + -tiō.
Descendants
- Catalanatribució
- Englishattributionfrom Middle French attribution
- Frenchattributionfrom Middle French attribution
- Romanianatribuțiefrom Middle French attribution
- Italianattribuzione
- Occitanatribucion
- Portugueseatribuição
- Spanishatribución
- Corsicanattribuzione
- Corsicanattribuzioni