noun · masculinethird declension
attribūtor
attribūtor m (genitive attribūtōris)
Classical[at.trɪˈbuː.tɔr]Ecclesiastical[at.triˈbuː.tor]
Meaning
- one who attributes, assigns, grants, or awards
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | attribūtor | attribūtōrēs adtribūtōrēs |
| genitive | attribūtōris adtribūtōris | attribūtōrum adtribūtōrum |
| dative | attribūtōrī adtribūtōrī | attribūtōribus adtribūtōribus |
| accusative | attribūtōrem adtribūtōrem | attribūtōrēs adtribūtōrēs |
| ablative | attribūtōre adtribūtōre | attribūtōribus adtribūtōribus |
| vocative | attribūtor | attribūtōrēs adtribūtōrēs |
Origins
attribuō (“to assign, bestow, give, or allot”) + -tor (suffix forming masculine agent nouns)
Descendants
- Englishattributor
In English words that came into English from attribūtor
- attributorattribūtor