verbfirst conjugation
attrectō
attrectō (present infinitive attrectāre, perfect active attrectāvī, supine attrectātum)
Classical[atˈtrɛk.toː]Ecclesiastical[atˈtrɛk.to]
Meaning
- to touch, handle
- to touch in an unlawful manner; violate
- to busy oneself with
- to feel after, grope for; seek to find
- to appropriate (to oneself), lay hold of
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attrectō | attrectābam | attrectābō | attrectāvī | attrectāveram | attrectāverō attrectārō |
| 2nd sg. | attrectās | attrectābās | attrectābis | attrectāvistī attrectāstī | attrectāverās attrectārās | attrectāveris |
| 3rd sg. | attrectat | attrectābat | attrectābit | attrectāvit | attrectāverat attrectārat | attrectāverit attrectārit |
| 1st pl. | attrectāmus | attrectābāmus | attrectābimus | attrectāvimus | attrectāverāmus | attrectāverimus attrectārimus |
| 2nd pl. | attrectātis | attrectābātis | attrectābitis | attrectāvistis attrectāstis | attrectāverātis attrectārātis | attrectāveritis attrectāritis |
| 3rd pl. | attrectant | attrectābant | attrectābunt | attrectāvērunt attrectāvēre, attrectārunt | attrectāverant attrectārant | attrectāverint attrectārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attrectem | attrectārem | attrectāverim attrectārim | attrectāvissem attrectāssem |
| 2nd sg. | attrectēs | attrectārēs | attrectāverīs | attrectāvissēs attrectāssēs |
| 3rd sg. | attrectet | attrectāret | attrectāverit attrectārit | attrectāvisset attrectāsset |
| 1st pl. | attrectēmus | attrectārēmus | attrectāverīmus attrectārīmus | attrectāvissēmus attrectāssēmus |
| 2nd pl. | attrectētis | attrectārētis | attrectāverītis attrectārītis | attrectāvissētis attrectāssētis |
| 3rd pl. | attrectent | attrectārent | attrectāverint attrectārint | attrectāvissent attrectāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | attrector | attrectābar | attrectābor |
| 2nd sg. | attrectāris attrectāre | attrectābāris attrectābāre | attrectāberis attrectābere |
| 3rd sg. | attrectātur | attrectābātur | attrectābitur |
| 1st pl. | attrectāmur | attrectābāmur | attrectābimur |
| 2nd pl. | attrectāminī | attrectābāminī | attrectābiminī |
| 3rd pl. | attrectantur | attrectābantur | attrectābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | attrecter | attrectārer |
| 2nd sg. | attrectēris attrectēre | attrectārēris attrectārēre |
| 3rd sg. | attrectētur | attrectārētur |
| 1st pl. | attrectēmur | attrectārēmur |
| 2nd pl. | attrectēminī | attrectārēminī |
| 3rd pl. | attrectentur | attrectārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | attrectā | attrectāre |
| pres. 2nd pl. | attrectāte | attrectāminī |
| fut. 2nd sg. | attrectātō | attrectātor |
| fut. 3rd sg. | attrectātō | attrectātor |
| fut. 2nd pl. | attrectātōte | — |
| fut. 3rd pl. | attrectantō | attrectantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | attrectāre | attrectārī |
| perfect infinitive | attrectāvisse attrectāsse | attrectātum esse |
| future infinitive | attrectātūrum esse | attrectātum īrī |
| present participle | attrectāns | — |
| perfect participle | — | attrectātus attrectāta, attrectātā, attrectātae, attrectātam, attrectātārum, attrectātās, attrectātī, attrectātōrum, attrectātōs |
| future participle | attrectātūrus attrectātūra, attrectātūrā, attrectātūrae, attrectātūram, attrectātūrārum, attrectātūrās, attrectātūre, attrectātūrī, attrectātūrīs, attrectātūrō, attrectātūrōrum, attrectātūrōs, attrectātūrum | attrectandus attrectanda, attrectandā, attrectandae, attrectandam, attrectandārum, attrectandās, attrectande, attrectandīs, attrectandōrum, attrectandōs |
gerundattrectandī, attrectandō, attrectandumsupineattrectātum, attrectātū
at-trecto (adt-, Weissenb., Halm; att-, Ritschl, Rib., Kayser), āvi, ātum, 1, v. a. tracto,
I. to touch, handle, freq. in an unlawful manner (syn.: contrecto, tracto, tango, palpo).
I. Lit.:
Ne me attrecta, Plaut. Pers. 2, 2, 45: aliquem nimium familiariter attr ectare, id. Rud. 2, 4, 6: uxorem alicujus attrectare, Cic. Cael. 8 fin.; Suet. Ner. 26 (cf. contrecto): signum Junonis adtrecta re, Liv. 5, 22: patrios penates attrectare, Verg. A. 2, 719: feralia adtrectare, Tac. A. 1, 62 fin.: libros contaminatis manibus, Cic. Har. Resp. 13: alienam rem, Sabin. Jus Civ. ap. Gell. 11, 16, 20: si attrectaverit me pater, Vulg. Gen. 27, 12.— To feel after, grope for (eccl. Lat.): quasi absque oculis parietem attrectavimus, Vulg. Isa. 59, 10.—II. Trop.: Facilis est illa occursatio et blanditia popularis; aspicitur, non attrectatur;
procul apparet, non excutitur (the figure is derived from paintings or other works of art), it is looked at, not touched, Cic. Planc. 12 Wund.—Also, to appropriate to one's self: regias etiam adtrectamus gazas, Liv. 34, 4, 2: fasces securesque, id. 28, 24: indecorum, adtrectare quod non obtineret, Tac. A. 3, 52.—To feel after, seek to find (eccl. Lat.): quaerere Deum, si forte attrectent eum, Vulg. Act. 17, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
attrectō (adt-) āvī, ātus, āre
ad + tracto, to touch, handle: signum, L.: Penates, V.: libros manibus. — Supin. acc.: Atreum attrectatum advenit.—To busy oneself with: feralia, Ta.: quae non obtineret, Ta.—To lay hold of, appropriate: gazas, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinattrectō
Proto-Indo-European *dʰregʰ-der.? Latin trahō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin tractō Latin attrecto From ad- + tractō.