LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

attrectō

attrectō (present infinitive attrectāre, perfect active attrectāvī, supine attrectātum)
Classical[atˈtrɛk.toː]Ecclesiastical[atˈtrɛk.to]

Meaning

  1. to touch, handle
  2. to touch in an unlawful manner; violate
  3. to busy oneself with
  4. to feel after, grope for; seek to find
  5. to appropriate (to oneself), lay hold of

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.attrectōattrectābamattrectābōattrectāvīattrectāveramattrectāverō
attrectārō
2nd sg.attrectāsattrectābāsattrectābisattrectāvistī
attrectāstī
attrectāverās
attrectārās
attrectāveris
3rd sg.attrectatattrectābatattrectābitattrectāvitattrectāverat
attrectārat
attrectāverit
attrectārit
1st pl.attrectāmusattrectābāmusattrectābimusattrectāvimusattrectāverāmusattrectāverimus
attrectārimus
2nd pl.attrectātisattrectābātisattrectābitisattrectāvistis
attrectāstis
attrectāverātis
attrectārātis
attrectāveritis
attrectāritis
3rd pl.attrectantattrectābantattrectābuntattrectāvērunt
attrectāvēre, attrectārunt
attrectāverant
attrectārant
attrectāverint
attrectārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.attrectemattrectāremattrectāverim
attrectārim
attrectāvissem
attrectāssem
2nd sg.attrectēsattrectārēsattrectāverīsattrectāvissēs
attrectāssēs
3rd sg.attrectetattrectāretattrectāverit
attrectārit
attrectāvisset
attrectāsset
1st pl.attrectēmusattrectārēmusattrectāverīmus
attrectārīmus
attrectāvissēmus
attrectāssēmus
2nd pl.attrectētisattrectārētisattrectāverītis
attrectārītis
attrectāvissētis
attrectāssētis
3rd pl.attrectentattrectārentattrectāverint
attrectārint
attrectāvissent
attrectāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.attrectorattrectābarattrectābor
2nd sg.attrectāris
attrectāre
attrectābāris
attrectābāre
attrectāberis
attrectābere
3rd sg.attrectāturattrectābāturattrectābitur
1st pl.attrectāmurattrectābāmurattrectābimur
2nd pl.attrectāminīattrectābāminīattrectābiminī
3rd pl.attrectanturattrectābanturattrectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.attrecterattrectārer
2nd sg.attrectēris
attrectēre
attrectārēris
attrectārēre
3rd sg.attrectēturattrectārētur
1st pl.attrectēmurattrectārēmur
2nd pl.attrectēminīattrectārēminī
3rd pl.attrectenturattrectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.attrectāattrectāre
pres. 2nd pl.attrectāteattrectāminī
fut. 2nd sg.attrectātōattrectātor
fut. 3rd sg.attrectātōattrectātor
fut. 2nd pl.attrectātōte—
fut. 3rd pl.attrectantōattrectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveattrectāreattrectārī
perfect infinitiveattrectāvisse
attrectāsse
attrectātum esse
future infinitiveattrectātūrum esseattrectātum īrī
present participleattrectāns—
perfect participle—attrectātus
attrectāta, attrectātā, attrectātae, attrectātam, attrectātārum, attrectātās, attrectātī, attrectātōrum, attrectātōs
future participleattrectātūrus
attrectātūra, attrectātūrā, attrectātūrae, attrectātūram, attrectātūrārum, attrectātūrās, attrectātūre, attrectātūrī, attrectātūrīs, attrectātūrō, attrectātūrōrum, attrectātūrōs, attrectātūrum
attrectandus
attrectanda, attrectandā, attrectandae, attrectandam, attrectandārum, attrectandās, attrectande, attrectandīs, attrectandōrum, attrectandōs
gerundattrectandī, attrectandō, attrectandumsupineattrectātum, attrectātū

at-trecto (adt-, Weissenb., Halm; att-, Ritschl, Rib., Kayser), āvi, ātum, 1, v. a. tracto,
I. to touch, handle, freq. in an unlawful manner (syn.: contrecto, tracto, tango, palpo).
I. Lit.: Ne me attrecta, Plaut. Pers. 2, 2, 45: aliquem nimium familiariter attr ectare, id. Rud. 2, 4, 6: uxorem alicujus attrectare, Cic. Cael. 8 fin.; Suet. Ner. 26 (cf. contrecto): signum Junonis adtrecta re, Liv. 5, 22: patrios penates attrectare, Verg. A. 2, 719: feralia adtrectare, Tac. A. 1, 62 fin.: libros contaminatis manibus, Cic. Har. Resp. 13: alienam rem, Sabin. Jus Civ. ap. Gell. 11, 16, 20: si attrectaverit me pater, Vulg. Gen. 27, 12.— To feel after, grope for (eccl. Lat.): quasi absque oculis parietem attrectavimus, Vulg. Isa. 59, 10.—
II. Trop.: Facilis est illa occursatio et blanditia popularis; aspicitur, non attrectatur; procul apparet, non excutitur (the figure is derived from paintings or other works of art), it is looked at, not touched, Cic. Planc. 12 Wund.—Also, to appropriate to one's self: regias etiam adtrectamus gazas, Liv. 34, 4, 2: fasces securesque, id. 28, 24: indecorum, adtrectare quod non obtineret, Tac. A. 3, 52.—To feel after, seek to find (eccl. Lat.): quaerere Deum, si forte attrectent eum, Vulg. Act. 17, 27.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinattrectō

Proto-Indo-European *dʰregʰ-der.? Latin trahō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin tractō Latin attrecto From ad- + tractō.

Quick answers

What does attrectō mean in Latin?
attrectō, a verb, means “to touch, handle; to touch in an unlawful manner; violate”.
What are the principal parts of attrectō?
attrectō, attrectāre, attrectāvī, attrectātum (first conjugation).
How do you pronounce attrectō?
In classical Latin, [atˈtrɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [atˈtrɛk.to].
Where does attrectō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin attrectō.