LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

armō

armō (present infinitive armāre, perfect active armāvī, supine armātum)
Classical[ˈar.moː]Ecclesiastical[ˈar.mo]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to furnish with weapons, arm, equip; fit out; mobilize
  2. figurativelyto excite, stir up, rouse, provoke
  3. figurativelyto arm, equip, furnish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

arma dō; mīlitēs armātī sunt.
armō -āre — in Mille Verba, Bellum et Arma

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.armōarmābamarmābōarmāvīarmāveram
armāram
armāverō
armārō
2nd sg.armāsarmābāsarmābisarmāvistī
armāstī
armāverās
armārās
armāveris
armāris
3rd sg.armatarmābatarmābitarmāvit
armāt
armāverat
armārat
armāverit
armārit
1st pl.armāmusarmābāmusarmābimusarmāvimus
armāmus
armāverāmus
armārāmus
armāverimus
armārimus
2nd pl.armātisarmābātisarmābitisarmāvistis
armāstis
armāverātis
armārātis
armāveritis
armāritis
3rd pl.armantarmābantarmābuntarmāvērunt
armārunt, armāvēre
armāverant
armārant
armāverint
armārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.armemarmāremarmāverim
armārim
armāvissem
armāssem
2nd sg.armēsarmārēsarmāverīs
armārīs
armāvissēs
armāssēs
3rd sg.armetarmāretarmāverit
armārit
armāvisset
armāsset
1st pl.armēmusarmārēmusarmāverīmus
armārīmus
armāvissēmus
armāssēmus
2nd pl.armētisarmārētisarmāverītis
armārītis
armāvissētis
armāssētis
3rd pl.armentarmārentarmāverint
armārint
armāvissent
armāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.armorarmābararmābor
2nd sg.armāris
armāre
armābāris
armābāre
armāberis
armābere
3rd sg.armāturarmābāturarmābitur
1st pl.armāmurarmābāmurarmābimur
2nd pl.armāminīarmābāminīarmābiminī
3rd pl.armanturarmābanturarmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.armerarmārer
2nd sg.armēris
armēre
armārēris
armārēre
3rd sg.armēturarmārētur
1st pl.armēmurarmārēmur
2nd pl.armēminīarmārēminī
3rd pl.armenturarmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.armāarmāre
pres. 2nd pl.armātearmāminī
fut. 2nd sg.armātōarmātor
fut. 3rd sg.armātōarmātor
fut. 2nd pl.armātōte—
fut. 3rd pl.armantōarmantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivearmārearmārī
perfect infinitivearmāvisse
armāsse
armātum esse
future infinitivearmātūrum essearmātum īrī
present participlearmāns—
perfect participle—armātus
armāta, armātā, armātae, armātam, armātārum, armātās, armātī, armātōrum, armātōs
future participlearmātūrus
armātūra, armātūrā, armātūrae, armātūram, armātūrārum, armātūrās, armātūre, armātūrī, armātūrīs, armātūrō, armātūrōrum, armātūrōs, armātūrum
armandus
gerundarmandī, armandō, armandumsupinearmātum, armātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

milites levis armaturae
light infantry.
navem (classem) armare, ornare, instruere
to equip a boat, a fleet.

armo, āvi, ātum, 1, v. a. arma.
I. A.. Lit., to furnish with weapons, to arm, equip, aliquem or aliquem aliquā re: cum in pace multitudinem hominum coëgerit, armārit, instruxerit, Cic. Caecin. 12: milites armari jubet, Caes. B. C. 1, 28: ut quemque casus armaverat, sparos aut lanceas portabant, Sall. C. 56, 3: copias, id. J. 13, 2: agrestīsque manus armat sparus, Verg. A. 11, 682: quos e gente suorum armet, Ov. M. 14, 464; 12, 614: milites iis armis armare, Pomp. ap. Cic. Att. 8, 12: nunc tela, nunc saxa, quibus eos adfatim locus ipse armabat, etc., Liv. 9, 35: se spoliis, Verg. A. 2, 395: manus ense, Val. Fl. 2, 182: aliquem facibus, Flor. 3, 12, 13: apes aculeis, Plin. 11, 28, 33, § 46; so, aliquid aliquā re: ferrum armare veneno, Verg. A. 9, 773: calamos veneno, id. ib. 10, 140: pontum vinclis, Manil. 5, 657 al.—Followed by in, contra, adversus: egentes in locupletes, perditi in bonos, servi in dominos armabantur, Cic. Planc. 35; id. Mil. 25; id. Att. 8, 3, 3: delecta juventus contra Milonis impetum armata est, id. Mil. 25; for adversus, v. infra. —That for which one is armed, with in or ad: unanimos armare in proelia fratres, Verg. A. 7, 335: armate viros ad pugnam, Vulg. Num. 31, 3.—
B. Trop.
1. To arm, equip, furnish: temeritatem concitatae multitudinis auctoritate publicā armare, Cic. Mil. 1: cogitavit, quibus accusatorem rebus armaret, id. Clu. 67: te ad omnia summum ingenium armavit, Caecil. ap. Cic. Fam. 6, 7: Pompeium senatūs auctoritas, Caesarem militum armavit fiducia, Vell. 2, 49: ferae gentes non telis magis quam suo caelo, suo sidere armantur, Plin. Pan. 12, 3: sese eloquentiā, Cic. Inv. 1, 1: se imprudentiā alicujus, Nep. Dion, 8, 3: irā, Ov. M. 13, 544: eā cogitatione armamini, Vulg. 1 Pet. 4, 1: Archilochum proprio rabies armavit iambo, Hor. A. P. 79: nugis armatus, armed with nonsense, id. Ep. 1, 18, 16: armata dolis mens, Sil. 1, 183; cf. id. 11, 6; 15, 682.—
2. To excite, stir up, rouse, provoke; constr. with adversus, ad or in: (Hannibal) regem armavit et exercuit adversus Romanos, Nep. Hann. 10, 1: aliquem ad omnia armare, Cic. Fam. 6, 7: Claudii sententia consules armabat in tribunos, Liv. 4, 6; so id. 3, 57: Quid vos in fata parentis Armat? Ov. M. 7, 347: mixtus dolor et pudor armat in hostes, Verg. A. 10, 398: in exitium rei publicae, Flor. 3, 12, 13; 4, 2, 1.—
II. To furnish with something needful, esp. with the munitions of war, to fit out, equip: ea, quae sunt usui ad armandas naves, ex Hispaniā adportari jubet, Caes. B. G. 5, 1: muri propugnaculis armabantur, Liv. 30, 9: Claudius triremes quadriremesque et undeviginti hominum milia armavit, Tac. A. 12, 56.—Hence, armātus, a, um, P. a., armed, equipped, fitted with armor (opp. inermis, togatus, q. v.); also subst.: armātus, i, m., an armed man, a solier, = miles.
A. Adj.
1. Lit.: armatos, si Latine loqui volumus, quos appellare vere possumus? opinor eos, qui scutis telisque parati ornatique sunt, Cic. Caecin. 21, 60: cum animatus iero satis armatus sum, Att. ap. Non. p. 233, 18; p. 495, 23: armati pergemus, Vulg. Num. 32, 32; ib. Judith, 9, 6: ab dracontis stirpe armatā exortus, Att. ap. Non. p. 426, 2: armata manus, Lucr. 2, 629; so id. 2, 636; 2, 640; 5, 1297; cf. id. 5, 1292: saepe ipsa plebes armata a patribus secessit, Sall. C. 33, 4: contra injurias armatus ire, id. J. 31, 6: facibus armatus, Liv. 5, 7: armatus falce, Tib. 1, 4, 8: classes armatae, Verg. G. 1, 255: armatus cornu, Plin. 11, 37, 45, § 128.—
2. Meton.: armati anni, i. e. years spent in war, Sil. 11, 591.—Trop.: excitati, erecti, armati animis, armed, furnished, etc., Cic. Phil. 7, 9, 26.—In the sup. only twice, and referring to the pos. armatus in connection with it (comp. and adv. never used), Cic. Caecin. 21, 61 (v. the passage in its connection): tam tibi par sum quam multis armatissimis nudi aut leviter armati, Sen. Ben. 5, 4.—
B. Subst.: gravidus armatis equus (sc. Trojanus), Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Trag. v. 97 Müll.): armatos educere, id. ap. Non. p. 355, 16: navem triremem armatis ornat, Nep. Dion, 9, 2: decem milia armatorum, id. Milt. 5, 1; so Vulg. Exod. 38, 25: armatis in litora expositis, Liv. 37, 28; 42, 51; 9, 24; Suet. Caes. 30.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂er-
  2. Proto-Indo-European*h₂(e)rmos
  3. Latinarmō

Proto-Italic *armosder. Latin arma Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin armō From arma (“arms, weapons”) + -ō.

Elsewhere
  • Romanianarma
  • Italianarmare
  • Frencharmerfrom Old French armer
  • Englisharmfrom Old French armer
  • Catalanarmarfrom Old Occitan armar
  • Occitanarmarfrom Old Occitan armar
  • Sardinianarmai
  • Sardinianarmare
  • Scotsairmfrom Old French armer
  • Friulianarmâ
West Iberian
  • Portuguesearmarfrom Old Galician-Portuguese armar
  • Spanisharmar

Quick answers

What does armō mean in Latin?
armō, a verb, means “to furnish with weapons, arm, equip; fit out; mobilize”.
What are the principal parts of armō?
armō, armāre, armāvī, armātum (first conjugation).
How do you pronounce armō?
In classical Latin, [ˈar.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈar.mo].
Where does armō come from?
Proto-Indo-European *h₂er- → Proto-Indo-European *h₂(e)rmos → Latin armō.