LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

armātūra

armātūra f (genitive armātūrae)
Classical[ar.maːˈtuː.ra]Ecclesiastical[ar.maˈtuː.ra]

Meaning

  1. armor, equipment of soldiers

Declension

declension
formsingularplural
nominativearmātūraarmātūrae
genitivearmātūraearmātūrārum
dativearmātūraearmātūrīs
accusativearmātūramarmātūrās
ablativearmātūrāarmātūrīs
vocativearmātūraarmātūrae

armātūra, ae, f. armo,
I. armor, equipment.
I. A.. Lit.: armatura varia peditatūs et equitatūs, Cic. Fam. 7, 1: cohortes nostrā armaturā, id. Att. 6, 1: Numidae levis armaturae, of light armor, Caes. B. G. 2, 10: universi generis armatura, Vulg. 2 Par. 32, 5; ib. Ezech. 26, 9.—
B. Meton. (abstr. pro concr.), armed soldiers; and in class. lang. always with the adj. levis, = velites, light-armed soldiers (opp. gravis armatus). Veg. first used armatura absol. for young troops: nostrae sunt legiones, nostra levis armatura, Cic. Phil. 10, 6 fin.: equites, pedites, levis armatura, id. Brut. 37, 139: adsequi cum levi armaturā, Liv. 27, 48; cf. id. 28, 14; Flor. 4, 2, 49: equitum triginta, levis armaturae centum milia, Suet. Caes. 66; Liv. 21, 55; 22, 18: manipuli levis armaturae, id. 27, 13: levis armaturae juvenes, id. 44, 2 et saep.—
II. Trop.
A. Of discourse: haec fuerit nobis, tamquam levis armaturae, prima orationis excursio; nunc comminus agamus, Cic. Div. 2, 10, 26. —
B. A kind of exercise in arms, Amm. 14, 11; Veg. 1, 13; 2, 23.—
C. In a religious sense (eccl. Lat.): induite armaturam Dei, the armor of God, Vulg. Ephes. 6, 11; 6, 13.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂er-
  2. Proto-Indo-European*h₂(e)rmos
  3. Latinarmātūra

Proto-Italic *armosder. Latin arma Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin armō Proto-Indo-European *-tew-? Proto-Indo-European *-r-eh₂? Latin -tūra Latin armātūra From armō (“furnish with weapons”) + -tūra.

Elsewhere
  • Frencharmaturefrom Middle French armature
  • GermanArmaturfrom Middle French armature
  • Romanianarmăturăfrom Middle French armature
  • Romanianarmaturăfrom Middle French armature
  • Englisharmaturefrom Middle French armature
  • Polisharmaturafrom Middle French armature
  • Latin scriptarmatúrafrom Middle French armature
  • Cyrillic scriptармату́раfrom Middle French armature
  • Bulgarianармату́раfrom Middle French armature
  • Kazakhарматураfrom Middle French armature
Occitano-Romance
  • Catalanarmadura
  • Occitanarmadurafrom Old Occitan armadura
West Iberian
  • Portuguesearmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
  • Spanisharmadurafrom Old Spanish armadura
  • Aragonesearmadura
  • Asturianarmadura
  • Falaarmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
  • Galicianarmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
Balkan Romance
  • Romanianarmătură
Italo-Romance
  • Italianarmatura
  • Ligurianarmatûafrom Italian armatura
  • Sicilianarmatura
North Italian
  • Friulianarmadure
  • Ladinarmadura
  • Romansharmadira
Gallo-Romance
  • Old Frencharmeure
  • Franco-Provençalarmaura
  • Franco-Provençalarmura

In English words that came into English from armātūra

  • armorarmātūra
  • armaturearmātūra
  • armurearmātūra

Quick answers

What does armātūra mean in Latin?
armātūra, a noun, means “armor, equipment of soldiers”.
What is the genitive of armātūra?
The genitive singular is armātūrae. armātūra is feminine, first declension.
How do you pronounce armātūra?
In classical Latin, [ar.maːˈtuː.ra]; in ecclesiastical (church) Latin, [ar.maˈtuː.ra].
Where does armātūra come from?
Proto-Indo-European *h₂er- → Proto-Indo-European *h₂(e)rmos → Latin armātūra.
Which English words come from armātūra?
English words that go back to Latin armātūra include armor, armature and armure.