noun · femininefirst declension
armātūra
armātūra f (genitive armātūrae)
Classical[ar.maːˈtuː.ra]Ecclesiastical[ar.maˈtuː.ra]
Meaning
- armor, equipment of soldiers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | armātūra | armātūrae |
| genitive | armātūrae | armātūrārum |
| dative | armātūrae | armātūrīs |
| accusative | armātūram | armātūrās |
| ablative | armātūrā | armātūrīs |
| vocative | armātūra | armātūrae |
armātūra, ae, f. armo,
I. armor, equipment.
I. A.. Lit.:
armatura varia peditatūs et equitatūs, Cic. Fam. 7, 1: cohortes nostrā armaturā, id. Att. 6, 1: Numidae levis armaturae, of light armor, Caes. B. G. 2, 10: universi generis armatura, Vulg. 2 Par. 32, 5; ib. Ezech. 26, 9.—B. Meton. (abstr. pro concr.), armed soldiers; and in class. lang. always with the adj. levis, = velites, light-armed soldiers (opp. gravis armatus). Veg. first used armatura absol. for young troops:
nostrae sunt legiones, nostra levis armatura, Cic. Phil. 10, 6 fin.: equites, pedites, levis armatura, id. Brut. 37, 139: adsequi cum levi armaturā, Liv. 27, 48; cf. id. 28, 14; Flor. 4, 2, 49: equitum triginta, levis armaturae centum milia, Suet. Caes. 66; Liv. 21, 55; 22, 18: manipuli levis armaturae, id. 27, 13: levis armaturae juvenes, id. 44, 2 et saep.—II. Trop.
A. Of discourse: haec fuerit nobis, tamquam levis armaturae, prima orationis excursio;
nunc comminus agamus, Cic. Div. 2, 10, 26. —B. A kind of exercise in arms, Amm. 14, 11; Veg. 1, 13; 2, 23.—
C. In a religious sense (eccl. Lat.):
induite armaturam Dei, the armor of God, Vulg. Ephes. 6, 11; 6, 13. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
armātūra ae, f
armo, armor, equipment: levis, Cs. — Meton., armed men, troops: levis, light infantry, C., Cs.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂er-
- Proto-Indo-European*h₂(e)rmos
- Latinarmātūra
Proto-Italic *armosder. Latin arma Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin armō Proto-Indo-European *-tew-? Proto-Indo-European *-r-eh₂? Latin -tūra Latin armātūra From armō (“furnish with weapons”) + -tūra.
Elsewhere
- Frencharmaturefrom Middle French armature
- GermanArmaturfrom Middle French armature
- Romanianarmăturăfrom Middle French armature
- Romanianarmaturăfrom Middle French armature
- Englisharmaturefrom Middle French armature
- Polisharmaturafrom Middle French armature
- Latin scriptarmatúrafrom Middle French armature
- Cyrillic scriptармату́раfrom Middle French armature
- Bulgarianармату́раfrom Middle French armature
- Kazakhарматураfrom Middle French armature
Occitano-Romance
- Catalanarmadura
- Occitanarmadurafrom Old Occitan armadura
West Iberian
- Portuguesearmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
- Spanisharmadurafrom Old Spanish armadura
- Aragonesearmadura
- Asturianarmadura
- Falaarmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
- Galicianarmadurafrom Old Galician-Portuguese armadura
Balkan Romance
- Romanianarmătură
Italo-Romance
- Italianarmatura
- Ligurianarmatûafrom Italian armatura
- Sicilianarmatura
North Italian
- Friulianarmadure
- Ladinarmadura
- Romansharmadira
Gallo-Romance
- Old Frencharmeure
- Franco-Provençalarmaura
- Franco-Provençalarmura
In English words that came into English from armātūra
- armorarmātūra
- armaturearmātūra
- armurearmātūra