noun · masculinefourth declension
armātus
armātus m (genitive armātūs)
Meaning
- armour
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vir cum armīsarmātus -ī (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | armātus | armātūs |
| genitive | armātūs | armātuum |
| dative | armātuī | armātibus |
| accusative | armātum | armātūs |
| ablative | armātū | armātibus |
| vocative | armātus | armātūs |
armātus, a, um, P. a., from armo.
armātus, ūs, m. armo,
I. armor (only in the abl.).
I. Lit.:
haud dispari, Liv. 33, 3: Cretico, id. 42, 55 fin.: armatu sustinendo assueti milites, Fronto, Prim. Hist. Fragm. 2, p. 341.—II. Meton., armed soldiers (cf. armatura, I. B.):
gravi armatu, with the heavy-armed, Liv. 37, 41: magnā parte impedimentorum relictā in Bruttiis, et omni graviori armatu, id. 26, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
armātus adj. with sup.
P. of armo, armed, equipped, in arms: consuli armatus obstitit: plebes, S.: classes, V.: cohors, Ta.: milia armata quinquagenta, soldiers, Cs.: quasi armatissimi fuerint: facibus, L.: ursi unguibus, O.—As subst m., armed men, soldiers: in eo loco conlocati: decem milia armatorum, N. — Fig., under arms: animum retinere, hostility. — Furnished, equipped, provided: parati, armati animis: spoliis Latreus, O.
(armātus ūs), m only abl sing.
armo, armor, equipment: haud dispari, L. — Meton., armed men, troops: graviore, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂er-
- Proto-Indo-European*h₂(e)rmos
- Latinarmātus
Proto-Italic *armosder. Latin arma Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin armō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin armātus From armō + -tus.