LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

antīquō

antīquō (present infinitive antīquāre, perfect active antīquāvī, supine antīquātum)
Classical[anˈtiː.kʷoː]Ecclesiastical[anˈtiː.kʷo]

Meaning

  1. to leave in its ancient state, restore (something) to its former condition
  2. to reject, vote in favour of the rejection of
  3. EcclesiasticalLatinto make old

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.antīquōantīquābamantīquābōantīquāvīantīquāveramantīquāverō
antīquārō
2nd sg.antīquāsantīquābāsantīquābisantīquāvistī
antīquāstī
antīquāverās
antīquārās
antīquāveris
3rd sg.antīquatantīquābatantīquābitantīquāvitantīquāverat
antīquārat
antīquāverit
antīquārit
1st pl.antīquāmusantīquābāmusantīquābimusantīquāvimusantīquāverāmusantīquāverimus
antīquārimus
2nd pl.antīquātisantīquābātisantīquābitisantīquāvistis
antīquāstis
antīquāverātis
antīquārātis
antīquāveritis
antīquāritis
3rd pl.antīquantantīquābantantīquābuntantīquāvērunt
antīquāvēre, antīquārunt
antīquāverant
antīquārant
antīquāverint
antīquārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.antīquemantīquāremantīquāverim
antīquārim
antīquāvissem
antīquāssem
2nd sg.antīquēsantīquārēsantīquāverīsantīquāvissēs
antīquāssēs
3rd sg.antīquetantīquāretantīquāverit
antīquārit
antīquāvisset
antīquāsset
1st pl.antīquēmusantīquārēmusantīquāverīmus
antīquārīmus
antīquāvissēmus
antīquāssēmus
2nd pl.antīquētisantīquārētisantīquāverītis
antīquārītis
antīquāvissētis
antīquāssētis
3rd pl.antīquentantīquārentantīquāverint
antīquārint
antīquāvissent
antīquāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.antīquorantīquābarantīquābor
2nd sg.antīquāris
antīquāre
antīquābāris
antīquābāre
antīquāberis
antīquābere
3rd sg.antīquāturantīquābāturantīquābitur
1st pl.antīquāmurantīquābāmurantīquābimur
2nd pl.antīquāminīantīquābāminīantīquābiminī
3rd pl.antīquanturantīquābanturantīquābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.antīquerantīquārer
2nd sg.antīquēris
antīquēre
antīquārēris
antīquārēre
3rd sg.antīquēturantīquārētur
1st pl.antīquēmurantīquārēmur
2nd pl.antīquēminīantīquārēminī
3rd pl.antīquenturantīquārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.antīquāantīquāre
pres. 2nd pl.antīquāteantīquāminī
fut. 2nd sg.antīquātōantīquātor
fut. 3rd sg.antīquātōantīquātor
fut. 2nd pl.antīquātōte—
fut. 3rd pl.antīquantōantīquantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveantīquāreantīquārī
perfect infinitiveantīquāvisse
antīquāsse
antīquātum esse
future infinitiveantīquātūrum esseantīquātum īrī
present participleantīquāns—
perfect participle—antīquātus
antīquāta, antīquātā, antīquātae, antīquātam, antīquātārum, antīquātās, antīquātī, antīquātōrum, antīquātōs
future participleantīquātūrus
antīquātūra, antīquātūrā, antīquātūrae, antīquātūram, antīquātūrārum, antīquātūrās, antīquātūre, antīquātūrī, antīquātūrīs, antīquātūrō, antīquātūrōrum, antīquātūrōs, antīquātūrum
antīquandus
antīquanda, antīquandā, antīquandae, antīquandam, antīquandārum, antīquandās, antīquande, antīquandīs, antīquandōrum, antīquandōs
gerundantīquandī, antīquandō, antīquandumsupineantīquātum, antīquātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

legem antiquare (opp. accipere, iubere)
to reject a bill.

antīquo, āvi, ātum, 1, v. a. antiquus; cf.: veto, vetus.
I. In class. Lat. only a t. t. of civil life, to leave it in its ancient state, to restore a thing to its former condition (antiquare est in modum pristinum reducere, Paul. ex Fest. p. 26 Müll.).—Hence of a bill, to reject it, not to adopt it: legem agrariam antiquari facile passus est, Cic. Off. 2, 21, 73; so Liv. 4, 58; 5, 30, 55 et saep.: Piso operam dat, ut ea rogatio antiquetur, Cic. Att. 1, 13; cf. id. ib. 1, 14; Liv. 31, 6; cf. id. 45, 35; 6, 39; 6, 40: legem antiquāstis, Cic. Leg. 3, 17, 38 (cf. the letter A, abbrev.): plebiscitum primus antiquo abrogoque, Liv. 22, 30.—
II. In eccl. Lat., to make old: Dicendo novum, veteravit prius; quod autem antiquatur prope interitum est, * Vulg. Heb. 8, 13.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ent-
  2. Proto-Indo-European*h₂énts
  3. Proto-Indo-European*h₂énti
  4. Proto-Indo-European*h₃ekʷ-
  5. Proto-Indo-European*h₂énti-h₃kʷ-o-s
  6. Latinantīquō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin antīquō From antīquus (“old, ancient; time-honoured”) + -ō.

Descendants
  • Englishantique
  • Englishantiquate
  • Portugueseantiquar
  • Spanishanticuar
  • Sicilianantiquatu

In English words that came into English from antīquō

  • antiquationantiquatio

Quick answers

What does antīquō mean in Latin?
antīquō, a verb, means “to leave in its ancient state, restore (something) to its former condition; to reject, vote in favour of the rejection of; to make old”.
What are the principal parts of antīquō?
antīquō, antīquāre, antīquāvī, antīquātum (first conjugation).
How do you pronounce antīquō?
In classical Latin, [anˈtiː.kʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [anˈtiː.kʷo].
Where does antīquō come from?
Proto-Indo-European *h₂ent- → Proto-Indo-European *h₂énts → Proto-Indo-European *h₂énti → Proto-Indo-European *h₃ekʷ- → Proto-Indo-European *h₂énti-h₃kʷ-o-s → Latin antīquō.