verbfirst conjugation
albicō
albicō (present infinitive albicāre, perfect active albicāvī, supine albicātum)
Classical[ˈaɫ.bɪ.koː]Ecclesiastical[ˈal.bi.ko]
Meaning
- transitiveto make white, whiten
- intransitiveto be whitish
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | albicō | albicābam | albicābō | albicāvī | albicāveram | albicāverō albicārō |
| 2nd sg. | albicās | albicābās | albicābis | albicāvistī albicāstī | albicāverās albicārās | albicāveris |
| 3rd sg. | albicat | albicābat | albicābit | albicāvit | albicāverat albicārat | albicāverit albicārit |
| 1st pl. | albicāmus | albicābāmus | albicābimus | albicāvimus | albicāverāmus | albicāverimus albicārimus |
| 2nd pl. | albicātis | albicābātis | albicābitis | albicāvistis albicāstis | albicāverātis albicārātis | albicāveritis albicāritis |
| 3rd pl. | albicant | albicābant | albicābunt | albicāvērunt albicāvēre, albicārunt | albicāverant albicārant | albicāverint albicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | albicem | albicārem | albicāverim albicārim | albicāvissem albicāssem |
| 2nd sg. | albicēs | albicārēs | albicāverīs | albicāvissēs albicāssēs |
| 3rd sg. | albicet | albicāret | albicāverit albicārit | albicāvisset albicāsset |
| 1st pl. | albicēmus | albicārēmus | albicāverīmus albicārīmus | albicāvissēmus albicāssēmus |
| 2nd pl. | albicētis | albicārētis | albicāverītis albicārītis | albicāvissētis albicāssētis |
| 3rd pl. | albicent | albicārent | albicāverint albicārint | albicāvissent albicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | albicor | albicābar | albicābor |
| 2nd sg. | albicāris albicāre | albicābāris albicābāre | albicāberis albicābere |
| 3rd sg. | albicātur | albicābātur | albicābitur |
| 1st pl. | albicāmur | albicābāmur | albicābimur |
| 2nd pl. | albicāminī | albicābāminī | albicābiminī |
| 3rd pl. | albicantur | albicābantur | albicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | albicer | albicārer |
| 2nd sg. | albicēris albicēre | albicārēris albicārēre |
| 3rd sg. | albicētur | albicārētur |
| 1st pl. | albicēmur | albicārēmur |
| 2nd pl. | albicēminī | albicārēminī |
| 3rd pl. | albicentur | albicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | albicā | albicāre |
| pres. 2nd pl. | albicāte | albicāminī |
| fut. 2nd sg. | albicātō | albicātor |
| fut. 3rd sg. | albicātō | albicātor |
| fut. 2nd pl. | albicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | albicantō | albicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | albicāre | albicārī |
| perfect infinitive | albicāvisse albicāsse | albicātum esse |
| future infinitive | albicātūrum esse | albicātum īrī |
| present participle | albicāns | — |
| perfect participle | — | albicātus albicāta, albicātā, albicātae, albicātam, albicātārum, albicātās, albicātī, albicātōrum, albicātōs |
| future participle | albicātūrus albicātūra, albicātūrā, albicātūrae, albicātūram, albicātūrārum, albicātūrās, albicātūre, albicātūrī, albicātūrīs, albicātūrō, albicātūrōrum, albicātūrōs, albicātūrum | albicandus albicanda, albicandā, albicandae, albicandam, albicandārum, albicandās, albicande, albicandīs, albicandōrum, albicandōs |
gerundalbicandī, albicandō, albicandumsupinealbicātum, albicātū
albĭco, āre, v. a. and n. albus. *
I. Act., to make white: rivus offensus a scopulo albicatur, becomes white, foamy, Poët. ap. Non. 75, 21.—
II. Neutr., to be white (rare; poet. or in post - Aug. prose): prata canis pruinis, * Hor. C. 1, 4, 4:
albicans litus, Cat. 63, 87: ex nigro albicare incipit, Plin. 27, 5, 23, § 40: colos, id. 25, 8, 50, § 89: alb cans cauda, id. 10, 3, 3, § 6.—Hence, * albĭcantius, adv. comp., somewhat in the way of white: (hyacinthus lapis) albicantius in aquaticum eliquescit, Sol. 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
albicō —, —, āre
albus, to be white: prata pruinis, H.: albicans litus, Ct.
Origins
- Proto-Indo-European*albʰós
- Proto-Italic*alβos
- Latinalbicō
Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin albicō From albus (“white”) + -icō.
Descendants
- Englishalbicant
- Italianalbicare
In English words that came into English from albicō
- albicantalbicāns
- nonalbicansalbicans