adjectivefirst/second-declension adjective
albārius
albārius (feminine albāria, neuter albārium)
Classical[aɫˈbaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[alˈbaː.ri.us]
Meaning
- adjectivepertaining to the whitening of walls
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | albārius | albāria | albārium |
| genitive | albāriī | albāriae | albāriī |
| dative | albāriō | albāriae | albāriō |
| accusative | albārium | albāriam | albārium |
| ablative | albāriō | albāriā | albāriō |
| vocative | albārie | albāria | albārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | albāriī | albāriae | albāria |
| genitive | albāriōrum | albāriārum | albāriōrum |
| dative | albāriīs | albāriīs | albāriīs |
| accusative | albāriōs | albāriās | albāria |
| ablative | albāriīs | albāriīs | albāriīs |
| vocative | albāriī | albāriae | albāria |
albārĭus, a, um, adj. albo, only in archit.,
I. pertaining to the whitening of walls. —Hence, albārĭum ŏpus, or absol. al-bārĭum, white stucco, a mortar composed of lime, gypsum, and a little fine river sand, with which walls were covered and made white, Vitr. 5, 2, 10; 7, 2, 3; Plin. 35, 16, 56, § 194; 36, 24, 59, § 183; also, with the form albāris, e:
OPVS ALBARE, Inscr. Orell. 4239.—albārĭus tector, a worker in stucco, a plasterer, Tert. Idol. 8; or absol. albārĭus, Cod. Th. 13, 4, 2, and Inscr. Orell. 4142.Origins
From *albō (“make white”), from albus (“white”).
Descendants
- Portuguesealveiro
- Spanishalbero
- Galicianalbeiro