noun · masculinefourth declension
vīsus1
vīsus m (genitive vīsūs)
Meaning
- the action of looking, looking
- the sense of sight
- a vision, sight, apparition
- appearance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīsus | vīsūs visī |
| genitive | vīsūs visī | vīsuum |
| dative | vīsuī | vīsibus |
| accusative | vīsum | vīsūs |
| ablative | vīsū | vīsibus |
| vocative | vīsus | vīsūs visī |
vīsus, ūs, m. video,
I. a seeing, looking; a look, glance; the faculty or act of seeing, sight, vision.
I. Lit.: feminas omnes visu nocere, quae duplices pupillas habent, Cic. Fragm. ap. Plin. 7, 2, 2, § 18:
visu effascinare, Plin. 7, 2, 2, § 16: oculorum visus, Lucr. 5, 101; so Quint. 1, 2, 11: corpus visu tactuque manifestum, id. 1, 4, 20: visus in duas acies (divisus est), Lact. Opif. Dei, 10, 10; Ambros. in Luc. 7, 113 al.—In plur., Ov. F. 3, 406; Cael. Aur. Acut. 1, 15, 122; App. de Deo Socr. p. 43, 31.—II. Transf.
A. The sight, the organ of sight:
spectare inocciduis visibus, with everwatchful eyes, Stat. Th. 6, 277.—B. Object., a thing seen, a sight, appearance, an apparition, a vision:
conspectus ab utrāque acie aliquanto augustior humano visu, Liv. 8, 9, 10: rite secundarent visus, Verg. A. 3, 36: inopino territa visu, Ov. M. 4, 232: nocturni visus, Liv. 8, 6, 11.—C. Appearance, seeming, probability:
multa esse probabilia, quae quamquam non perciperentur, tamen, quia visum haberent quendam insignem et illustrem, iis sapientis vita regeretur, Cic. N. D. 1, 5, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vīsus
P. of video.
vīsus ūs, m
video, a looking, look, act of seeing, power of sight, vision: res visu foeda: obit truci omnia visu, i. e. looks fiercely on, V.: Mortalīs visūs reliquit, i. e. vanished, V: visūs effugiet tuos, O.—A thing seen, sight, appearance, apparition, vision: Rite secundarent visūs, V.: inopino territa visu, O.: nocturni visūs, L.—Appearance, seeming: visum quendam habere insignem: augustior humano visu, L. (al. humano habitu visūs).
Origins
Fourth-declension noun. From Proto-Italic *weissus or *wissus, from Proto-Indo-European *wéydˢtus. Cognate with Old Irish fius (“knowledge”). As with the participle vīsus above, ultimately from the Proto-Indo-European root *weyd- (“to see, know”).
Ibero-Romance
- Portugueseviso
- Spanishviso
- Galicianviso
Insular Romance
- Sardinianbisu
Italo-Dalmatian
- Italianviso
- Istriotveîso
- Istriotvèiso
- Norwegian Bokmålvisofrom Italian viso
Gallo-Romance
- Old Frenchvis
- Old Frenchavis
Borrowings
- Indonesianvisus