noun · neutersecond declension
venēficium
venēficium n (genitive venēficiī or venēficī)
Classical[wɛ.neːˈfɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[ve.neˈfiː.t͡ʃi.um]
Meaning
- an instance of poisoning; poisonous substance
- the preparation of magic potions; sorcery, witchcraft, magic, magic potion
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | venēficium | venēficia |
| genitive | venēficiī venēficī | venēficiōrum |
| dative | venēficiō | venēficiīs |
| accusative | venēficium | venēficia |
| ablative | venēficiō | venēficiīs |
| vocative | venēficium | venēficia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- accusare aliquem de vi, de veneficiis
- to accuse a person of violence, poisoning.
vĕnēfĭcĭum, ii, n. veneficus.
I. A poisoning:
de veneficiis accusare, Cic. Rosc. Am. 32, 90: qui tuis veneficiis remedia invenit, id. Phil. 13, 11, 25; id. Clu. 1, 1 sq.; Liv. 8, 18, 11; Val. Max. 2, 5, 3; Quint. 5, 7, 37; 5, 9, 11; 7, 3, 7: venefici damnari, Tac. A. 12, 66: deferre aliquem venefici reum, Plin. Ep. 7, 6, 8 al.—II. The preparation of magic potions, magic, sorcery: subito totam causam oblitus est:
idque veneficiis et cantionibus Titiniae factum esse dicebat, Cic. Brut. 60, 217; cf.: quosque veneficiis abstulit illa (Medea) suis, Ov. H. 6, 150; Plin. 18, 6, 8, § 41 sq.; 25, 2, 5, § 10; Petr. 128.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
venēficium ī, n
veneficus, a poisoning: qui tuis veneficiis remedia invenit: de veneficiis quaesitum est, L.—Magic, sorcery: id veneficiis Titiniae factum esse dicebat: Quosque veneficiis abstulit illa suis, O.: Esquilinum, H.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin venēficium From venēficus (“poisonous; magical”) + -ium.