LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

valētūdō

valētūdō f (genitive valētūdinis)
Classical[wa.ɫeːˈtuː.doː]Ecclesiastical[va.leˈtuː.do]

Meaning

  1. state of health (usually bad unless deliberately expressed otherwise)
    Valetudine prosperrima usus est.He enjoyed excellent health.
  2. illness
  3. ability, power

Latīnē defined in Latin in our graded readers

status corporis
valētūdō -inis (f) — in Epistulae, ch. 9

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Æger · Ægrotus · Morbidus · Morbus · Valetudo · Invaletudo

1. Æger is the generic term for every sort of illness and uneasiness, whether mental or physical; ægrotus and morbidus indicate bodily illness: ægrotus is applied particularly to men; morbidus, to brutes: the æger feels himself ill; the ægrotus and morbidus actually are so. 2. Morbus and valetudo denote an actual illness; morbus, objectively, that which attacks men; valetudo, subjectively, the state of the sick, though this distinction was introduced by writers of the silver age; invaletudo means only an indisposition. (iv. 172.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativevalētūdōvalētūdinēs
valitūdinēs
genitivevalētūdinis
valitūdinis
valētūdinum
valitūdinum
dativevalētūdinī
valitūdinī
valētūdinibus
valitūdinibus
accusativevalētūdinem
valitūdinem
valētūdinēs
valitūdinēs
ablativevalētūdine
valitūdine
valētūdinibus
valitūdinibus
vocativevalētūdōvalētūdinēs
valitūdinēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

valetudinis excusatione uti
to excuse oneself on the score of health.
excusare morbum, valetudinem
to plead ill-health as an excuse for absence.
valetudini consulere, operam dare
to take care of one's health.
infirma, aegra valetudine esse or uti
to be ill, weakly.
valetudinem (morbum) excusare (Liv. 6. 22. 7)
to excuse oneself on the score of health.
bona (firma, prospera) valetudine esse or uti (vid. sect. VI. 8., note uti...)
to enjoy good health.

vălētūdo (vălītūdo), ĭnis, f. valeo,
I. habit, state, or condition of body, state of health, health, whether good or bad.
I. Lit.
A. In gen.: optimā valetudine uti, Caes. B. C. 3, 49: valetudine minus commodā uti, id. ib. 3, 62: integra, Cic. Fin. 2, 20, 47: bona, Lucr. 3, 102; Cic. Lael. 6, 20; Quint. 10, 3, 26; Cato, R. R. 141, 3: melior, Plin. 23, 7, 63, § 120: commodior, Quint. 6, 3, 77: incommoda, Cic. Att. 5, 8, 1: infirma atque etiam aegra, id. Brut. 48, 180: quam tenui aut nullā potius valetudine, id. Sen. 11, 35: adversa, Just. 41, 6: dura, Hor. S. 2, 2, 88: confirmata, Cic. Att. 10, 17, 2; id. Q. Fr. 1, 1, 16, § 46; id. de Or. 1, 62, 265: ut valetudini tuae diligentissime servias, id. Q. Fr. 1, 1, 16, § 46: multum interest inter vires et bonam valetudinem, Sen. Q. N. 1, praef. 6.—Plur.: sic caecitas ferri facile possit, si non desint subsidia valetudinum, of different states of health, i. e. whatever they may be, Cic. Tusc. 5, 39, 113.—
B. In partic.
1. A good state or condition, soundness of body, good health, healthfulness (syn.: salus, sanitas): valetudo decrescit, adcrescit labor, Plaut. Curc. 2, 1, 4: valetudo (opportuna est), ut dolore careas et muneribus fungare corporis, Cic. Lael. 6, 22: cui Gratia, fama, valetudo contingat abunde, Hor. Ep. 1, 4, 10: valetudo sustentatur notitiā sui corporis et observatione, quae res aut prodesse soleant aut obesse, Cic. Off. 2, 24, 86: melior fio valetudine, quam intermissis exercitationibus amiseram, id. Fam. 9, 18, 3: id pecus valetudinis tutissimae est, Col. 7, 22: hoc cibo ... firmitatem valetudinis custodiri, Plin. 20, 5, 20, § 42; cf.: Quaque valetudo constat, nunc libera morbis, Nunc oppressa, Manil. 3, 140; cf. also Cic. de Or. 1, 62, 265.—
2. A bad state or condition, ill health, sickness, feebleness, infirmity, indisposition (syn.: infirmitas, imbecillitas): curatio valetudinis, Cic. Div. 2, 59, 123: gravitas valetudinis, quā tamen jam paulum videor levari, id. Fam. 6, 2, 1: affectus valetudine, Caes. B. C. 1, 31: gravis auctumnus omnem exercitum valetudine tentaverat, id. ib. 3, 2: quodam valetudinis genere tentari, Cic. Att. 11, 23, 1: quod me propter valetudinem tuam ... non vidisses, id. Fam. 4, 1, 1: quod his Nonis in collegio nostro non affuisses, valetudinem causam, non maestitiam fuisse, id. Lael. 2, 8: excusatione te uti valetudinis, id. Pis. 6, 13: quibus (latere, voce) fractis aut imminutis aetate seu valetudine, Quint. 12, 11, 2: medicus quid in quoque valetudinis genere faciendum sit, docebit, id. 7, 10, 10: Blaesus novissimā valetudine conflictabatur, Plin. Ep. 2, 20, 7: major, i. e. morbus comitialis, Just. 13, 2: oculorum, Cic. Fam. 14, 4, 6: calculorum, Plin. 21, 27, 100, § 173.—Plur.: medicus regere valetudines principis solitus, Tac. A. 6, 50: valetudinibus fessi, id. H. 3, 2: quod ad febrium valitudines attinet, Plin. 23, 1, 24, § 48: graves et periculosas valetudines experiri, Suet. Aug. 81; id. Tib. 11; Vitr. 1, 4.—
II. Trop. (rare but class.), of the mind, health, soundness, sanity: ii sunt constituti quasi malā valetudine animi, sanabiles tamen, Cic. Tusc. 4, 37, 80: roga bonam mentem, bonam valetudinem animi, deinde tunc corporis, Sen. Ep. 10, 4; cf.: valetudo ei neque corporis neque animi constitit, unsound state of mind, mental infirmity, Suet. Calig. 50.—Rarely without animi: qui valetudinis vitio furerent et melancholici dicerentur, Cic. Div. 1, 38, 81.—
B. Of style: quos (Lysiae studiosi), valetudo modo bona sit, tenuitas ipsa delectat, Cic. Brut. 16, 64. —
III. Personified: Valetudo, Health, as a divinity, Mart. Cap. 1, § 55.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂welh₁-
  2. Proto-Indo-European*h₂wl̥h₁éh₁yeti
  3. Proto-Italic*walēō
  4. Latinvalētūdō

Proto-Indo-European *-tu- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *-Hō Proto-Italic *-tūdō Latin -tūdō Latin valētūdō From valeō + -tūdō.

Descendants
  • Englishvaletude
  • Englishvalitude

In English words that came into English from valētūdō

  • valetudinarianvalētūdō
  • valetudinaryvalētūdō

Quick answers

What does valētūdō mean in Latin?
valētūdō, a noun, means “state of health (usually bad unless deliberately expressed otherwise); illness; ability, power”.
What is the genitive of valētūdō?
The genitive singular is valētūdinis. valētūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce valētūdō?
In classical Latin, [wa.ɫeːˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [va.leˈtuː.do].
Where does valētūdō come from?
Proto-Indo-European *h₂welh₁- → Proto-Indo-European *h₂wl̥h₁éh₁yeti → Proto-Italic *walēō → Latin valētūdō.