LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ūsūrpō

ūsūrpō (present infinitive ūsūrpāre, perfect active ūsūrpāvī, supine ūsūrpātum)
Classical[uːˈsuːr.poː]Ecclesiastical[uˈs̬ur.po]

Meaning

  1. to use, take into use, make use of, employ, apply, practise, exercise, enjoy; perform, execute
  2. to seize, get possession of, acquire, obtain something
  3. to assume, appropriate or get possession of unlawfully, usurp; trespass on
  4. broadlyto name, call, speak or talk of, adopt, assume

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Uti · Usurpare · Frui · Frunisci

Uti and usurpare denote the mere act of using, by which a person turns a thing to his advantage; but uti (from οἴω) a permanent use; usurpare (usui rapere) a single act of using; whereas frui and the antiquated word frunisci (from φρονεῖν), the pleasant feeling of this use, as to enjoy; frui is the primitive, frunisci the inchoative of the verb. Sen. Vit. B. 10. Tu voluptate frueris, ego utor. Flor. ii. 6. Hannibal cum victoria posset uti, frui maluit. Cic. Rosc. Am. 45, 131. Commoda, quibus utimur, lucem, qua fruimur, spiritumque, quem ducimus, a Deo nobis dari. Cic. Cat. iii. 2, 5. Quorum opera . . . assidue utor; comp. with Fin. ii. 35, 118. In ea, quam sæpe usurpabas, tranquillitate degere omnem vitam. Cic. Orat. 51, 169. Post inventa conclusio est, qua credo usuros veteres illos fuisse, si jam nota et usurpata res esset. (iii. 134.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ūsūrpōūsūrpābamūsūrpābōūsūrpāvīūsūrpāveram
ūsūrpāram
ūsūrpāverō
ūsūrpārō
2nd sg.ūsūrpāsūsūrpābāsūsūrpābisūsūrpāvistī
ūsūrpāstī
ūsūrpāverās
ūsūrpārās
ūsūrpāveris
ūsūrpāris
3rd sg.ūsūrpatūsūrpābatūsūrpābitūsūrpāvit
ūsūrpāt
ūsūrpāverat
ūsūrpārat
ūsūrpāverit
ūsūrpārit
1st pl.ūsūrpāmusūsūrpābāmusūsūrpābimusūsūrpāvimus
ūsūrpāmus
ūsūrpāverāmus
ūsūrpārāmus
ūsūrpāverimus
ūsūrpārimus
2nd pl.ūsūrpātisūsūrpābātisūsūrpābitisūsūrpāvistis
ūsūrpāstis
ūsūrpāverātis
ūsūrpārātis
ūsūrpāveritis
ūsūrpāritis
3rd pl.ūsūrpantūsūrpābantūsūrpābuntūsūrpāvērunt
ūsūrpārunt, ūsūrpāvēre
ūsūrpāverant
ūsūrpārant
ūsūrpāverint
ūsūrpārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ūsūrpemūsūrpāremūsūrpāverim
ūsūrpārim
ūsūrpāvissem
ūsūrpāssem
2nd sg.ūsūrpēsūsūrpārēsūsūrpāverīs
ūsūrpārīs
ūsūrpāvissēs
ūsūrpāssēs
3rd sg.ūsūrpetūsūrpāretūsūrpāverit
ūsūrpārit
ūsūrpāvisset
ūsūrpāsset
1st pl.ūsūrpēmusūsūrpārēmusūsūrpāverīmus
ūsūrpārīmus
ūsūrpāvissēmus
ūsūrpāssēmus
2nd pl.ūsūrpētisūsūrpārētisūsūrpāverītis
ūsūrpārītis
ūsūrpāvissētis
ūsūrpāssētis
3rd pl.ūsūrpentūsūrpārentūsūrpāverint
ūsūrpārint
ūsūrpāvissent
ūsūrpāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ūsūrporūsūrpābarūsūrpābor
2nd sg.ūsūrpāris
ūsūrpāre
ūsūrpābāris
ūsūrpābāre
ūsūrpāberis
ūsūrpābere
3rd sg.ūsūrpāturūsūrpābāturūsūrpābitur
1st pl.ūsūrpāmurūsūrpābāmurūsūrpābimur
2nd pl.ūsūrpāminīūsūrpābāminīūsūrpābiminī
3rd pl.ūsūrpanturūsūrpābanturūsūrpābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ūsūrperūsūrpārer
2nd sg.ūsūrpēris
ūsūrpēre
ūsūrpārēris
ūsūrpārēre
3rd sg.ūsūrpēturūsūrpārētur
1st pl.ūsūrpēmurūsūrpārēmur
2nd pl.ūsūrpēminīūsūrpārēminī
3rd pl.ūsūrpenturūsūrpārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ūsūrpāūsūrpāre
pres. 2nd pl.ūsūrpāteūsūrpāminī
fut. 2nd sg.ūsūrpātōūsūrpātor
fut. 3rd sg.ūsūrpātōūsūrpātor
fut. 2nd pl.ūsūrpātōte—
fut. 3rd pl.ūsūrpantōūsūrpantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveūsūrpāreūsūrpārī
perfect infinitiveūsūrpāvisse
ūsūrpāsse
ūsūrpātum esse
future infinitiveūsūrpātūrum esseūsūrpātum īrī
present participleūsūrpāns—
perfect participle—ūsūrpātus
ūsūrpāta, ūsūrpātā, ūsūrpātae, ūsūrpātam, ūsūrpātārum, ūsūrpātās, ūsūrpātī, ūsūrpātōrum, ūsūrpātōs
future participleūsūrpātūrus
ūsūrpātūra, ūsūrpātūrā, ūsūrpātūrae, ūsūrpātūram, ūsūrpātūrārum, ūsūrpātūrās, ūsūrpātūre, ūsūrpātūrī, ūsūrpātūrīs, ūsūrpātūrō, ūsūrpātūrōrum, ūsūrpātūrōs, ūsūrpātūrum
ūsūrpandus
ūsūrpanda, ūsūrpandā, ūsūrpandae, ūsūrpandam, ūsūrpandārum, ūsūrpandās, ūsūrpande, ūsūrpandīs, ūsūrpandōrum, ūsūrpandōs
gerundūsūrpandī, ūsūrpandō, ūsūrpandumsupineūsūrpātum, ūsūrpātū

usurpo, āvi, ātum, 1, v. a. perh. contr. from usu rapio, to seize to one's own use,
I. to take into use; to make use of; to use, employ, apply, practise, exercise, enjoy (class.; cf. utor).
I. In gen.: inter novam rem verbum usurpabo vetus, Plaut. Cist. 2, 1, 29: nomen tantum virtutis usurpas: quid ipsa valeat, ignoras, Cic. Par. 2, 17: at quam crebro usurpat Et consul, et Antonius! id. Phil. 2, 28, 70; cf.: praeclare est hoc usurpatum a doctissimis, id. Par. 5, 1, 33: peregrinae condicionis homines vetuit usurpare Romana nomina, duntaxat gentilicia, Suet. Claud. 25: o barathrum! ubi nunc es? ut ego te usurpem lubens! I would occupy thee (cast myself into thee), Plaut. Bacch. 1, 2, 41: hoc genus poenae saepe in improbos cives hac in re publicā esse usurpatum recordatur, Cic. Cat. 4, 4, 7: conclusio, quā credo usuros veteres illos fuisse, si jam nota atque usurpata res esset, id. Or. 51, 169: id nunc jure imperii nostri quotannis usurpatum, Cic. Verr. 2, 5, 20, § 51; consolationes, a sapientissimis viris usurpatae, id. Fam. 5, 16, 3: paucas tribus ad usurpandam libertatem vocare, id. Agr. 2, 7, 17: officium, quod semper usurpavi, id. Lael. 2, 8: quis est, qui C. Fabricii, M'. Curii non um caritate aliquā benevolentiae memoriam usurpet? who does not cherish the memory of, id. ib. 8, 28: nec patrum nec avorum memoriā quemquam id jus usurpasse, Liv. 27, 8, 9: solita munia, Tac. H. 4, 49 fin.: modo comitatem et temperantiam, saepius violentiam ac libidines usurpans, id. A. 11, 16: otium post labores, id. ib. 14, 55: nec puduit has vestis usurpare etiam viros, Plin. 11, 23, 27, § 78: sibi quisque dominorum usurpat servitutem, Dig. 8, 6, 6, § 1.—With de: sed de hoc post erit usurpandum, cum de poëtis dicemus, Varr. L. L. 6, § 52 Müll.—Impers.: usurpatum est, it is usual, customary; with a foll. ut, Dig. 50, 13, 1, § 6: quod in quibusdam provinciis usurpatur, Co. 2, 2, 22.—
II. In partic.
A. Aliquid oculis, auribus, etc., to take possession or cognizance of, i. e. to perceive, observe, etc., through the senses (ante-class.): nec calidos aestus tuimur, nec frigora quimus Usurpare oculis, Lucr. 1, 301: advenio ex Seleuciā, Macedoniā atque Arabiā, Quas ego neque oculis neque pedibus umquam usurpavi meis, I have never seen nor set foot in, Plaut. Trin. 4, 2, 4: aliquid sensibus, Lucr. 4, 975: unde meae usurpant aures sonitum? Plaut. Cas. 3, 5, 9.—
B. In jurid. lang., to get possession of, to acquire, obtain a thing: amissam possessionem ex jure civili surculo defringendo, Cic. de Or. 3, 28, 110: nec interest is qui usurpaverit (possessionem) dominus sit, necne, Dig. 41, 3, 5: mercatores, qui de fundis fiscalibus mercari consuerunt, nullam immunitatem solvendi publici vectigalis usurpare possunt, ib. 39, 4, 9, § 8.—Abscl.: Mucium dicere solitum, lege non isse usurpatum mulierem, quae, cum Kal. Jan. apud virum matrimonii causā esse coepisset, a. d. IIII. Kal. Jan. sequentis usurpatum isset; non enim posse impleri trinoctium, quod abesse a viro usurpandi causa ex XII. tabulis deberet, because, unless absent from him at least three full days of the year, she became subject to him as his wife by prescription, Gell. 3, 2, 12 sq. Weiss (Herz. legi: non esse usurpatam mulierem); cf. Macr. S. 1, 3, 9; Serv. ad Verg. G. 1, 31; Gai Inst. 1, 111; Gell. 18, 6, 8 sq.—
2. To assume or appropriate unlawfully, to usurp (not ante-Aug.): civitatem Romanam usurpantes securi percussit, Suet. Claud. 25: dominium totius loci, Cod. Just. 8, 10, 8: cognomina, Plin. 35, 10, 36, § 71: illicitum collegium, Dig. 47, 22, 2: cujus jus tyranni quaque usurparunt, Liv. 34, 32, 2: alienam possessionem, id. 33, 40, 5: possessionem Armeniae, Tac. A. 14, 26.—
C. To make use of or be acquainted with under any name, i. e. to name or call, to speak of habitually, adopt, assume in words or speech (cf. nuncupo): Jovem atque Junonem, reliquos, quos fratres inter se agnatosque usurpari atque appellari videmus, Cic. Univ. 11: soleo saepe ante oculos ponere idque libenter crebris usurpare sermonibus, omnis posse, etc., id. Marcell. 2, 5: Graecum verbum usurpavi, id. Phil. 1, 1, 1: admonet saepe usurpatae Dionysi tyranni vocis, quā, etc., Liv. 24, 22, 8: saepe eum usurpasse vocem, multo miserius seni exilium esse, id. 2, 40, 11: tabulata instituenda sunt: hoc enim nomine usurpant agricolae ramos truncosque prominentes, Col. 5, 6, 11: C. Laelius, is, qui Sapiens usurpatur, Cic. Off. 2, 11, 40; Vulg. Deut. 5, 11: cum hoc decere ... quod semper usurpamus in omnibus dictis et factis ..cum hoc, inquam, decere dicimus, speak of, insist on, Cic. Or. 22, 73.

Origins

From ūsus and rapiō.

Descendants
  • Catalanusurpar
  • Englishusurp
  • Frenchusurperfrom Old French usurper
  • Italianusurpare
  • Occitanusurpar
  • Portugueseusurpar
  • Romanianuzurpa
  • Spanishusurparfrom Old Spanish usurpar
  • Galicianusurpar
  • Sicilianusurpari

In English words that came into English from ūsūrpō

  • usurpūsūrpō

Quick answers

What does ūsūrpō mean in Latin?
ūsūrpō, a verb, means “to use, take into use, make use of, employ, apply, practise, exercise, enjoy; perform, execute; to seize, get possession of, acquire, obtain something”.
What are the principal parts of ūsūrpō?
ūsūrpō, ūsūrpāre, ūsūrpāvī, ūsūrpātum (first conjugation).
How do you pronounce ūsūrpō?
In classical Latin, [uːˈsuːr.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [uˈs̬ur.po].