noun · femininethird declension
ūsūrpātiō
ūsūrpātiō f (genitive ūsūrpātiōnis)
Classical[uː.suːrˈpaː.ti.oː]Ecclesiastical[u.s̬urˈpat.t͡si.o]
Meaning
- usage
- usurpation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ūsūrpātiō | ūsūrpātiōnēs |
| genitive | ūsūrpātiōnis | ūsūrpātiōnum |
| dative | ūsūrpātiōnī | ūsūrpātiōnibus |
| accusative | ūsūrpātiōnem | ūsūrpātiōnēs |
| ablative | ūsūrpātiōne | ūsūrpātiōnibus |
| vocative | ūsūrpātiō | ūsūrpātiōnēs |
ūsurpātĭo, ōnis, f. id.,
I. a taking into use, a making use, using, use of a thing (cf. usus).
I. In gen.:
usurpatio et renovatio doctrinae, Cic. Brut. 71, 250: civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: vocis, Liv. 27, 19, 5: superba nominis, Plin. 33, 2, 7, § 31: vetustatis, Cic. Agr. 2, 12, 31: itineris insoliti, the undertaking of a journey so uncommon, Liv. 41, 23, 14: bonae mentis, enjoyment, possession, Val. Max. 4, 4, 1.—II. In partic., in jurid. lang.,
A. A seizing or using unlawfully, usurpation:
qui sanctitatem baptismatis illicitā usurpatione geminaverit, Cod. Just. 1, 6, 1: per vim et usurpationem vindicare ac tenere aliquid, ib. 1, 4, 6.—B. A using by another party, whereby a prescription or usucaption is interrupted:
usurpatio est usucapionis interruptio, Dig. 41, 3, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ūsūrpātiō ōnis, f
usurpo, a taking into use, making use, using, employment, adoption, undertaking, use : usurpatio et renovatio doctrinae: vocis, L.: vetustatis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin ūsūrpātiō From ūsurpō (“use; usurp”) + -tiō.
Descendants
- Catalanusurpació
- Englishusurpation
- Frenchusurpation
- Italianusurpazione
- Occitanusurpacion
- Portugueseusurpação
- Romanianuzurpație
- Spanishusurpación
- Galicianusurpación
- Piedmonteseusurpassion