LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

tardō

tardō (present infinitive tardāre, perfect active tardāvī, supine tardātum)
Classical[ˈtar.doː]Ecclesiastical[ˈtar.do]

Meaning

  1. to check or retard, hinder, impede or delay
  2. to hesitate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Manere · Morari · Tardare · Detinere

1. Manere (from μένειν) denotes remaining, in opp. to going away; whereas morari (from βραδύς) denotes tarrying, as an interruption of motion, in opp. to going forwards. Cic. Sen. 23. Commorandi natura deversorium nobis, non habitandi dedit. Hence in Tac. H. ii. 48. Irent propere neu remanendo iram victoris asperarent,—the reading remorando deserves the preference. 2. Morari aliquem means, to prevail upon any one to stay of his own free will by proposing conditions, like διατρίβειν; tardare, to prevent a person’s hastening on his way by opposing difficulties, like βραδύνειν; detinere, to hinder him from going forwards by force, like κατέχειν. Tardare has generally an action for its object2; detinere, a person; morari, either. (iii. 298.)

2 [But: nos Etesiæ valde tardarunt.]

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.tardōtardābamtardābōtardāvītardāveramtardāverō
tardārō
2nd sg.tardāstardābāstardābistardāvistī
tardāstī
tardāverās
tardārās
tardāveris
3rd sg.tardattardābattardābittardāvittardāverat
tardārat
tardāverit
tardārit
1st pl.tardāmustardābāmustardābimustardāvimustardāverāmustardāverimus
tardārimus
2nd pl.tardātistardābātistardābitistardāvistis
tardāstis
tardāverātis
tardārātis
tardāveritis
tardāritis
3rd pl.tardanttardābanttardābunttardāvērunt
tardāvēre, tardārunt
tardāverant
tardārant
tardāverint
tardārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.tardemtardāremtardāverim
tardārim
tardāvissem
tardāssem
2nd sg.tardēstardārēstardāverīstardāvissēs
tardāssēs
3rd sg.tardettardārettardāverit
tardārit
tardāvisset
tardāsset
1st pl.tardēmustardārēmustardāverīmus
tardārīmus
tardāvissēmus
tardāssēmus
2nd pl.tardētistardārētistardāverītis
tardārītis
tardāvissētis
tardāssētis
3rd pl.tardenttardārenttardāverint
tardārint
tardāvissent
tardāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.tardortardābartardābor
2nd sg.tardāris
tardāre
tardābāris
tardābāre
tardāberis
tardābere
3rd sg.tardāturtardābāturtardābitur
1st pl.tardāmurtardābāmurtardābimur
2nd pl.tardāminītardābāminītardābiminī
3rd pl.tardanturtardābanturtardābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.tardertardārer
2nd sg.tardēris
tardēre
tardārēris
tardārēre
3rd sg.tardēturtardārētur
1st pl.tardēmurtardārēmur
2nd pl.tardēminītardārēminī
3rd pl.tardenturtardārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.tardātardāre
pres. 2nd pl.tardātetardāminī
fut. 2nd sg.tardātōtardātor
fut. 3rd sg.tardātōtardātor
fut. 2nd pl.tardātōte—
fut. 3rd pl.tardantōtardantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetardāretardārī
perfect infinitivetardāvisse
tardāsse
tardātum esse
future infinitivetardātūrum essetardātum īrī
present participletardāns
tardante, tardantem, tardantēs, tardantī, tardantia, tardantibus, tardantis, tardantīs, tardantium
—
perfect participle—tardātus
tardāta, tardātā, tardātae, tardātam, tardātārum, tardātās, tardātī, tardātōrum, tardātōs
future participletardātūrus
tardātūra, tardātūrā, tardātūrae, tardātūram, tardātūrārum, tardātūrās, tardātūre, tardātūrī, tardātūrīs, tardātūrō, tardātūrōrum, tardātūrōs, tardātūrum
tardandus
gerundtardandī, tardandō, tardandumsupinetardātum, tardātū

tardo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. id..
I. Act., to make slow, to hinder, delay, retard, impede, prevent (freq. and class.; syn.: remoror, impedio): aut impedire profectionem aut certe tardare, Cic. Fam. 7, 5, 1: cursum, id. Tusc. 1, 31, 75: pedes (alta harena), Ov. H. 10, 20: alas, Hor. C. 2, 17, 25: at non tardatus casu neque territus heros, Verg. A. 5, 453: tardante sagittā Interdum genua impediunt, id. ib. 12, 746: nos Etesiae vehementissime tardarunt, Cic. Att. 6, 8, 4: celeritatem insequendi, Hirt. B. G. 8, 14: palus Romanos ad insequendum tardabat, Caes. B. G. 7, 26: quas non altitudo montis tardare potuisset, id. ib. 7, 52; 3, 70; cf. Cic. Verr. 2, 3, 57, § 130: tormentorum administrationem, Caes. B. C. 2, 2: impetum hostium, id. B. G. 2, 25: impetum, id. ib. 7, 46; id. B. C. 1, 27: studia alicujus, Cic. Or. 1, 3: illum in persequendi studio maeror, hos laetitia tardavit, id. Imp. Pomp. 9, 22: aliquem socors ipsius natura, id. Brut. 68, 239: vereor, ne exercitus nostri tardentur animis, id. Phil. 11, 10, 24: me ratio pudoris a praesentis laude tardaret, id. Caecin. 27, 77.—With inf.: propius adire tardari, Caes. B. C. 2, 43.—
II. Neutr., to tarry, loiter, linger, delay (very rare; syn.: cunctor, moror): tu mitte mihi quaeso obviam litteras, numquid putes rei publicae nomine tardandum esse nobis, Cic. Att. 6, 7, 2: fuci tardantes, Plin. 11, 11, 11, § 27: mors non tardat, Vulg. Ecclus. 14, 12; id. Exod. 22, 29; id. Heb. 10, 37.

Origins

From tardus.

Descendants
  • Catalantardar
  • Frenchtarder
  • Italiantardare
  • Occitantardar
  • Portuguesetardarfrom Old Galician-Portuguese tardar
  • Spanishtardar
  • Galiciantardarfrom Old Galician-Portuguese tardar
  • Piedmontesetardé

Quick answers

What does tardō mean in Latin?
tardō, a verb, means “to check or retard, hinder, impede or delay; to hesitate”.
What are the principal parts of tardō?
tardō, tardāre, tardāvī, tardātum (first conjugation).
How do you pronounce tardō?
In classical Latin, [ˈtar.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtar.do].