superbia
Meaning
- femininepride, haughtiness, arrogance, snobbishness, insolence, lawlessness, wantonness
Nōn ea vīs animō nec tanta superbia victīs.
“[We do] not [have] this violence in mind, nor [is] such arrogance even [appropriate] for the defeated.” (Ilioneus assures Queen Dido that the Trojans have not come to raid Carthage.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.529 - feminineconceit, vanity
- femininerudeness, discourtesy
Latīnē defined in Latin in our graded readers
animus quī sē suprā omnēs pōnit.animus nimis altusChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Superbia · Arrogantia · Fastus · Insolentia
Superbia, from self-sufficiency, thinks others beneath itself, and considers them only as to the inferiority of their endowments; pride, in opp. to humility, arrogantia would make others, who owe it no homage, sensible of its endowments or privileges, in opp. to modesty; fastus (from σπαθᾶν?) pushes men from itself, as unworthy to stand in connection with it, as a presumptuous, in opp. to a sober, unassuming disposition; insolentia (from salire, insilire,) misemploys its superiority, in a rude manner, to the humiliation of the weaker, as insolence, in opp. to humanity and magnanimity. The superbus would outshine others, the arrogans would encroach upon them; the fastosus despises them; the insolens insults them. (iv. 187.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | superbia | superbiae |
| genitive | superbiae | superbiārum |
| dative | superbiae | superbiīs |
| accusative | superbiam | superbiās |
| ablative | superbiā | superbiīs |
| vocative | superbia | superbiae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- insolentia, superbia inflatum esse
- to be puffed up with pride.
arrogantia, insolentia, fastidium, fastus): num sibi aut stultitia accessit aut superat superbia? Plaut. Am. 2, 2, 77: magnitudinem animi superbia (imitatur) in animis extollendis, Cic. Part. Or. 23, 81: divitiae dedecoris plenae sunt et insolentis superbiae, id. Rep. 1, 34, 51: abicio superbiam, Plaut. Merc. 5, 2, 10: in rebus prosperis superbiam magno opere, fastidium arrogantiamque fugiamus, id. Off. 1, 26, 90; so (with fastidium) id. Rep. 1, 32, 48; (with arrogantia) id. Inv. 1, 54, 105; Caes. Fragm. ap. Gell. 4, 16, 8; (with avaritia) Liv. 43, 2, 2; (with insolentia, contumacia) Cic. Verr. 2, 4, 41, § 89; (with importunitas), id. Rep. 1, 40, 62; id. Lael. 15, 54; (with inhumanitas) id. de Or. 1, 22, 99; (with crudelitas) Liv. 8, 33, 11; (opp. moderatio) id. 8, 33, 13: domicilium superbiae, id. Agr. 2, 35, 97: pone superbiam, Hor. C. 3, 10, 9: superbiam alicujus retundere, Phaedr. 4, 23, 21: in vultu damnosa superbia vestro, Ov A. A. 3, 509: silentium ipsius in superbiam accipiebatur, was interpreted as pride, Tac. A. 6, 19 (13) fin.: absit superbia, asperitas, Plin. Ep. 8, 24, 5: nec tanta superbia victis, Verg. A. 1, 529.—Plur.: secundas fortunas decent superbiae, Plaut. Stich. 2, 1, 28.—legatos, velut ad ludibrium stolidae superbiae in senatum vocatos esse, Liv. 45, 3, 3.—superbiam tuam accusant, quod negent te percontantibus respondere, Cic. Fam. 7, 16, 3.— * sume superbiam Quaesitam meritis, Hor. C. 3, 30, 14: nec tantam Vespesiano superbiam, Tac. H. 3, 66.—eadem causa in piris taxatur superbiae cognomine, Plin. 15, 15, 16, § 53; cf. superbus, II. B. 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From superbus (“haughty, proud”).
- Frenchsuperbe
- Italiansuperbia
- Portuguesesoberba
- Spanishsoberbia
In English words that came into English from superbia
- superbious*superbiosus