noun · neutersecond declension
stuprum
stuprum n (genitive stuprī)
Classical[ˈstʊ.prũː]Ecclesiastical[ˈstuː.prum]
Meaning
- neuterdishonor; disgrace; shame; defilement
- neuterdebauchery; lewdness; violation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | stuprum | stupra |
| genitive | stuprī | stuprōrum |
| dative | stuprō | stuprīs |
| accusative | stuprum | stupra |
| ablative | stuprō | stuprīs |
| vocative | stuprum | stupra |
stū^prum, i, n.,
I. defilement, dishonor, disgrace.
I. In gen. (so only ante-class.):
stuprum pro turpitudine antiquos dixisse apparet in Appii sententiis: qui animi compotem esse, ne quid fraudis stuprique ferocia pariat. Naevius: seseque ii perire mavolunt ibidem, quam cum stupro redire ad suos populares, Fest. p. 317 Müll.—II. In partic., dishonor, disgrace by unchastity of any sort, debauchery, lewdness, violation, always implying the infliction of dishonor on the subject, whether male or female, not used of dealings with prostitutes, etc. (opp. pudicitia; cf.: adulterium, incestum; class.): conjugem inlexe in stuprum, Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68 (Trag. Rel. v. 205 Rib.):
ubi quis pudenda queritur, ut stuprum, Quint. 11, 1, 84: probri, stupri, dedecoris argutam, Plaut. Am. 3, 2, 2; 3, 2, 17: stupra et corruptelae et adulteria, incesta denique, Cic. Tusc. 4, 35, 75: quod nefarium stuprum non per illum (factum)? id. Cat. 2, 4, 7: stupri plenus, id. Red. in Sen. 6, 13: cum stuprum Bonae Deae pulvinaribus intulisset, id. Pis. 39, 95; cf.: stuprum reginae intulit, id. Off. 3, 9, 38; and: quamcumque in domum stuprum intulerint, id. Par. 3, 2, 23: (eum) cum germanā sorore nefarium stuprum fecisse, id. Mil. 27, 73: erat ei cum Fulviā stupri vetus consuetudo, Sall. C. 23, 3: qui primo ingentis sumptus stupro corporis toleraverant, id. ib. 24, 3: rapere ad stuprum virgines matronasque, id. ap. Non. 456, 15: filiae stupro violatae, Tac. A. 14, 31; 14, 2; id. H. 4, 44: nullis polluitur casta domus stupris, Hor. C. 4, 5, 21: stupri mercede, Ov. M. 2, 529: auctor stupri tui, id. A. A. 1, 704: matronas ad populum stupri damnatas pecuniā multavit, Liv. 10, 31, 9 Weissenb. ad loc.; 32, 21; 39, 19; Quint. 11, 1, 84; Suet. Calig. 24; Val. Max. 6, 1, 10: stuprum saevi pati tyranni, Sen. Herc. Oet. 302: Lacedaemonii ipsi omnia concedunt in amore juvenum, praeter stuprum, Cic. Rep. 4, 4, 4; Just. 8, 6, 6.—Of animals, Col. 7, 6, 3.— Poet., transf., for the person committing it: una Clytemnestrae stuprum vehit, i. e. the paramour, Prop. 4 (5), 7, 57.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
stuprum ī, n
defilement, dishonor, disgrace, violation, outrage, incest, lust : coniugem inlexe in stuprum: nefarium: hinc pudicitia (pugnat), illinc stuprum: cum sorore stuprum fecisse: cum Fulviā stupri consuetudo, S.: vigiliae in stupris consumptae: stupri mercede, O.: matronae stupri damnatas, L.: una Clytemnestrae stuprum vehit, i. e. the paramour, Pr.
Origins
From Proto-Italic *stupros, a nominalisation of Proto-Indo-European *stup-ro- (“stuck, stunned > dishonoured”, adjective), from the root *(s)tewp- (“to push, hit”).
Descendants
- Catalanestupre
- Frenchstupre
- Italianstupro
- Portugueseestupro
- Spanishestupro
- Irishstriapach